ΑΡΘΡΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ -ΑΡΧΕΙΟ ΚΛΠ

   Υπάρχουν βραβεία που αναγνωρίζουν την καλλιτεχνική αξία ενός έργου και υπάρχουν βραβεία που κουβαλούν τη ζεστασιά της ανθρώπινης ανταπόκρισης. Το Γ’ Βραβείο Κοινού για το «Φύκι στο Βυθό» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί όταν οι θεατές επιλέγουν να στηρίξουν μια παράσταση με την ψήφο τους, η διάκριση αποκτά μια ξεχωριστή σημασία· γίνεται μια σιωπηλή υπόσχεση ότι η ιστορία που αφηγήθηκες κατάφερε να τους αγγίξει, να τους συγκινήσει και να μείνει μαζί τους και μετά το τέλος της αυλαίας. Η Αναστασία Αναστασούδη και οι συντελεστές της παράστασης είδαν το έργο τους να ξεχωρίζει στις καρδιές των θεατών, αποσπώντας το Γ’ Βραβείο Κοινού στα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης. Μια διάκριση που δεν αποτυπώνει μόνο την επιτυχία μιας θεατρικής παραγωγής, αλλά και τη βαθιά σύνδεση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία. Με αφορμή αυτή τη σημαντική στιγμή, η σκηνοθέτις μιλά για τη χαρά της αναγνώρισης,τη σημασία του βραβείου, τη δύναμη της επικοινωνίας με το κοινό και τα...

   Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα Ως δηλωμένοι ένθερμοι θαυμαστές του σπουδαίου Θανάση Τριαρίδη, περιμέναμε ανυπόμονα μια ακόμα παράστασή του που μάλιστα ανεβαίνει πρώτη φορά σε Θεσσαλονικιώτικη σκηνή… Όσον αφορά στον περίεργο τίτλο είναι αλήθεια ότι ο συγγραφέας μας έχει συνηθίσει σε παρόμοιους απρόβλεπτους προσωπικής του έμπνευσης, που λειτουργούν ως επιπλέον ερέθισμα για «αποκρυπτογράφηση», ενώ η βασική περιγραφή ανταποκρίνεται στο ιδιαίτερο στίγμα του ευφάνταστου δημιουργού… Πρόκειται για την παράσταση « Lacrimosa ή το Απέπρωτο» του Θανάση Τριαρίδη σε σκηνοθεσία Χρήστου Καρασαββίδη που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αυλαία… Σύμφωνα με την υπόθεση, πριν δέκα χρόνια, ένα ζευγάρι δικηγόρων εξαφανίστηκε μυστηριωδώς κάποιο βράδυ, αφήνοντας μόνα τα ανήλικα παιδιά τους, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι… τα οποία ενήλικα πλέον στα εικοσιδύο τους χρόνια, αποφασίζουν να «αναπαραστήσουν» τελετουργικά τη βραδιά της εξαφάνισης που τους στοίχειωσε, προκειμένου να δ...

  Η Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού, 2001, αστυνομική κωμωδία, 97 λεπτά Διαθέσιμο ως: Τετάρτη, 03 Ιουνίου Ο Γούντι Άλεν παίζει τον ΓούντιΆλενντετέκτιβ , όπου χάρη στις υπνωτικές δυνάμεις ενός αλητάμπουρος-απατεώνα ληστεύει πλουσίους και μετά κυνηγάει τον εαυτό του. Απέναντί του έχει την Ελένη Κυνηγού να τον «στολίζει» σε κάθε ευκαιρία και να αποδεικνύει ότι τ’ απωθημένα παίζουν περίεργο ρόλο στη ζωή καμιά φορά.    Πρόκληση Να υπολογίσει κανείς πόση διαστροφή θα έπρεπε να κουβαλάει ο χαρακτήρας της Σαρλίζας Θερόνου, για να θελήσει ερωτικά τον χαρακτήρα του Γούντι Άλεν. Είπαμε, ρε Γούντι, εσύ το γράφεις το σενάριο, αλλά το ‘κανες επιστημονική φαντασία, ρε μπρο… Ατάκα Δε διαλέγω, μη με πιέζετε. Πορνογραφικότητα Κλασικής κοπής γουντιαλενισμοί, όπου η καρδιά θέλει αυτό που η καρδιά θέλει .  Αδεσποτοσύνη Το κάναμε λίγο ρομ-κομ προς το τέλος και δεν ξέρω αν συμφωνώ. Ρέμβη Μου θύμισε μια αντιπαθέστατη συνάδελφο που τα είχε κι εκείνη με το ηλίθιο, καλόκαρδο α...

  Η πιο σημαντική #ευθύνη που αναλαμβάνει ένα άτομο κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι η ευθύνη για το #μεγάλωμα, την #ανατροφή και τη #διαπαιδαγώγηση του #παιδιού του. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα. Ο #αποτελεσματικός γονιός δεν είναι σε καμία περίπτωση ο #τέλειος γονιός. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα. Οι #γονείς χρειάζεται να αγαπήσουν τον #εαυτό τους για να αγαπήσουν το #παιδί τους. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την # Κουλτουρόσουπα.   Μια φορά κι έναν καιρό ήσουν παιδί. Το παιδί των γονιών σου. Κι αυτό το παιδί, που ήσουν, ήξερε πολλά. Ήξερε μάλιστα πολλά παραπάνω από αυτά που το ίδιο πίστευε ότι ήξερε. Και ήξερε σίγουρα πολλά παραπάνω από αυτά που οι γονείς του νόμιζαν ότι ήξερε. Το παιδί που ήσουν κάποτε ήταν ένα σοφό παιδί. Κι όχι μόνο. Ένα σοφό και πολύτιμο παιδί. Σοφό γιατί ήξερε πολλά, πολύτιμο γιατί άξιζε. Άξιζε επειδή υπήρχε. Άξιζε επειδή ήταν όπως ήταν. Το κακό με αυτό το παιδί, το παιδί που ήσουν κάποτε, ήταν ότι ...

  Το «Βάκχαι Φεστ» στήνει μια μεγάλη γέφυρα παράδοσης στη Μονή Λαζαριστών: Οι διοργανωτές Βασίλης Παπαδόπουλος και Μίλτος Τερζόπουλος μιλούν στην «Kulturosupa» Η ελληνική παραδοσιακή μουσική δεν είναι ένα στατικό μουσειακό είδος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, συγκινεί και, κυρίως, έχει τη μοναδική δύναμη να ενώνει τους ανθρώπους. Αυτό το καλοκαίρι, η Θεσσαλονίκη ετοιμάζεται να υποδεχτεί ένα αλλιώτικο, γεμάτο ζωντάνια μουσικό αντάμωμα. Το «Βάκχαι Φεστ 2026» , μια πρωτοβουλία της Εταιρείας Τέχνης και Πολιτισμού «ΒΑΚΧΑΙ», δίνει ραντεβού με το κοινό το Σάββατο 6 Ιουνίου στη Μονή Λαζαριστών , υποσχόμενο μια βιωματική εμπειρία όπου το χθες συνομιλεί ανοιχτά με το σήμερα. Από τους ξεσηκωτικούς ρυθμούς του Πόντου και της Κρήτης μέχρι τα ηπειρώτικα κλαρίνα, τα μακεδονίτικα χάλκινα και τις νησιώτικες μελωδίες, η σκηνή θα πλημμυρίσει από την ενέργεια σπουδαίων εκπροσώπων της παράδοσης. Ο Αλέξης Παρχαρίδης, ο Μανώλης Κονταρός, ο Πέτρος Χαλκιάς με τα Αδέλφια Κόντη, το Ξέφραγο Α...

   Η Μιλάντα Σαρικιαχίδου διάβασε και προτείνει για την Κουλτουρόσουπα Αδιαμφισβήτητα το καλύτερο βιβλίο του 2025 και απαραίτητο να διαβαστεί από κάθε σύγχρονη γυναίκα. Το βιβλίο πραγματεύεται την αληθινή ιστορία της¨μαύρης χήρας¨, ΚανάεΚιτζίμα , η οποίατο 2017 καταδικάστηκε σε θάνατο στην Ιαπωνία για τη δολοφονία τριών συντρόφων της. Η Κιτζίμα δέχτηκε το μίσος της κοινωνίας όχι απαραίτητα για τα εγκλήματα της αλλά και για την εμφάνιση της, την οποία χλεύαζαν ακόμη και οι αποθανόντες σύντροφοι της. Η συγγραφέας ΑσάκοΓιουζούκι, βρίσκει την αφορμή και δεν διστάζει να μιλήσει με ωμότητα για τις στερεοτυπικές εικόνες του γυναικείου σώματος, που προωθεί η παγκόσμια κουλτούρα:«Περπατώντας στο Τόκιο βλέπουμε παντού διαφημίσεις για την απώλεια βάρους και την πλαστική χειρουργική. (…) Οι γυναίκες αγωνίζονται να ελέγξουν το βάρος τους, αλλά ζούμε σε μια κοινωνίας της ευκολίας, όπου μπορείς να βρεις σε κάποιο κατάστημα νόστιμο φαγητό είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Οι γυναίκες π...

 Το αριστουργηματικό και βαθιά αυτοβιογραφικό «Έργο δύο προσώπων» του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα Τενεσί Ουίλιαμς συνεχίζει την απόλυτα επιτυχημένη του πορεία, ετοιμάζοντας μια μεγάλη περιοδεία το 2026 σε επιλεγμένους σταθμούς της Ελλάδας (Κρήτη, Πάτρα, Θεσσαλονίκη), ενώ ήδη βρίσκεται σε τροχιά για τις ΗΠΑ. Η παράσταση, που τελεί υπό την αιγίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας των ΗΠΑ , μεταφέρει το κοινό σε ένα άδειο θέατρο, όπου δύο αδέλφια και ηθοποιοί, ο Φελίς και η Κλαιρ, εγκαταλελειμμένοι από τον θίασό τους, παίζουν ένα έργο που καθρεφτίζει την ίδια τους τη ζωή. Με αφορμή αυτή τη συγκλονιστική σκηνική συνάντηση, η πολυπράγμων Νάνα Παπαδάκη , η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και κρατά έναν εκ των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων, μιλάει στο Kulturosupa για την ευθραυστότητα του κειμένου, το αιώνιο παιχνίδι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, αλλά και τις γυμνές ερμηνείες που μετατρέπουν τη σκηνική πράξη σε μια βαθιά εσωτερική εξομολόγηση. Συνέντευξη σ...