ΑΡΘΡΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ -ΑΡΧΕΙΟ ΚΛΠ

  Τα Χρυσά μας Χρόνια, 2015, 123 λεπτά, δραματική Διαθέσιμο ως: Τετάρτη, 1 Απριλίου   Ένας boomer γαλλεπιστημιακός (Γάλλος+πανεπιστημιακός), αναπολεί τα περασμένα αλλά ουχί ξεχασμένα της ζωής του, μ’ αφορμή μια αδέσποτη ανάκριση μετά από αεροπορικό ταξίδι. Φυσικά, ποια είναι τα αλήστου μνήμης: παιδικά χρόνια, μαμά, μπαμπάς και κυρίως (και σωστά), ο πρώτος βαρύς (μετ)εφηβικός-νεανικός έρωτας.   Ευχάριστα περίεργη ταινία, της οποίας η πρώτη θέαση άφησε μπερδέματα-υποσχέσεις για μια δεύτερη για αποκωδικοποίηση των στροβιλισμών στα εχθρικά λημέρια της μνήμης, της οικογένειας και των ψυχολογικά σαδομαζό, ερωτικών σχέσεων της νιότης. Ή θα την ξαναδώ και θα τη λατρέψω ή θα είναι η τελευταία φορά που τη βλέπω. Μάλλον.   * ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην πάρα πολύ εύχρηστη και έγκυρη πλατφόρμα Ertflix, αναγραφόταν η ταινία θα ‘ναι διαθέσιμη έως 01/04, i.e. σήμερα. Την ταινία ΔΕΝ μπορείτε να τη βρείτε όμως στο Ertflix, σήμερα, 01/04, όπως αναγραφόταν, γιατί έχει κατέβει...

  «Η εκδίκηση του Φώτη»   με σοβαρές ενστάσεις και αντίλογο… Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα Κατά παράβαση της πάγιας τακτικής μου, θα εκφραστώ σε πρώτο πρόσωπο για την παράσταση- μονόλογο «Η εκδίκηση του Φώτη»   του Βασίλη Βηλαρά ως κειμενογράφου, σκηνοθέτη και ηθοποιού, που παρακολούθησα στο θέατρο Αμαλία , κι αυτό γιατί δεν ξέρω κατά πόσο οι προσωπικές εκτιμήσεις μου απηχούν αυτές του ευρύτερου κοινού ώστε να μιλήσω στον πληθυντικό…Τον Βασίλη Βηλαρά δεν τον ήξερα, ούτε έτυχε να δω προηγούμενη δουλειά του, απλώς πριν πάω ενημερώθηκα για την παράσταση από το δελτίο τύπου όπου διάβασα ότι «καταδύεται στην προβληματική τηλεοπτική κληρονομιά της Ελλάδας, αναζητώντας τα τραύματα και τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από τη λάμψη της οθόνης, προσεγγίζοντας το συλλογικό τραύμα της δεκαετίας του ’90…» το οποίο προέκυψε από την τηλεοπτική κουλτούρα της εποχής κυρίως μέσα από σειρές και όχι μόνο…Ένα θέμα οικείο, αρκετά πρωτότυπο και ενδιαφέρον γ...

  Το να λέμε #ψέματα κάνει κακό τόσο σε εμάς όσο και στους άλλους. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.   Ο #φόβος αντιμετώπισης της πραγματικότητας οδηγεί, συχνά, τους ανθρώπους στο να λένε #ψέματα. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.   Το #ψέμα, που λέμε,   υποτιμά τη #νοημοσύνη αλλά και την #εμπιστοσύνη που μας δείχνει ο άλλος. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.   Το να λες ψέματα είναι ένα υπέροχο πράγμα επειδή σε οδηγεί στην αλήθεια, όπως υποστήριξε ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Και την αλήθεια τη θέλουμε όλοι. Ή τουλάχιστον αυτό δηλώνουμε. Δεν είναι πάντως λίγες οι φορές που το να πούμε μια αλήθεια είτε στον εαυτό μας είτε στους άλλους φαντάζει ως κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Παρόλο που λέμε πως θέλουμε την αλήθεια, δεν την αντέχουμε εύκολα ούτε όταν πρόκειται να την πούμε ούτε όταν την ακούμε. Γι’ αυτό επιλέγουμε να πούμε ψέματα γνωρίζοντας πως μια τέτοια επιλογή εμπεριέχει πολλούς κινδύνους. Τι είναι άραγε ...

      Η Κατερίνα Ανδριανάκη είναι μια περίπτωση δημιουργού που δεν χωρά σε στενά καλούπια. Με τις αποσκευές της γεμάτες από τη φιλοσοφία, τη μουσική του βιολοντσέλου και την υποκριτική τέχνη, επιστρέφει στη θεατρική γραφή με το νέο της έργο «Ξαπλωμένοι στο γρασίδι» (Εκδόσεις Βακχικόν). Σε μια εποχή που οι βεβαιότητες καταρρέουν, η Ανδριανάκη στήνει ένα ψυχολογικό παιχνίδι για δύο παίκτες, τον Τομ και τον Τζέρι. Δύο επαγγελματίες κλέφτες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα διαμέρισμα, ενώ έξω ένας αόρατος εχθρός σαρώνει τα πάντα. Με χιούμορ που «κόβει σαν ξυράφι» και μια διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη απελπισία, η συγγραφέας μας μιλά για την απώλεια, τη φιλία που μεταλλάσσεται και εκείνη την αδιόρατη αχτίδα λύτρωσης που αναζητάμε όλοι όταν το σκοτάδι πυκνώνει. Στη συζήτηση που ακολουθεί στην Kulturosupa , η Κατερίνα Ανδριανάκη ξετυλίγει το νήμα της δικής της δημιουργικής διαδρομής στη Θεσσαλονίκη και μας εξηγεί γιατί, τελικά, το θεατρικό βιβλίο είναι η πιο άμεση καταγρ...