ΑΡΘΡΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΟΣΟΥΠΑ -ΑΡΧΕΙΟ ΚΛΠ

  Από τη θεατρική στήλη «Στον παλμό των φουαγιέ» της  Πίτσας Στασινοπούλου. Κάποτε, και δεν εννοώ το μακρινό παρελθόν, ήταν μετρημένες στα δάχτυλα οι παραστάσεις που μπορούσαν να προσθέσουν «πιστοποιημένα» στην αφίσα ή το δελτίο τύπου τους το πολυπόθητο «sold out», πάντα τονισμένο με ογκώδη και συνήθως κόκκινα γράμματα, να χτυπάνε στο μάτι…  λαϊκιστί «ξεπουλήσαμε», που σημαίνει ότι φουλάραμε και τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν,  στην βολική αγγλική εκδοχή που κάνει πιο σοφιστικέ αμερικανιά… Δυο λέξεις μια σταλιά με μόλις επτά γράμματα, που όμως η προσθήκη τους ως συνοδευτικό μιας παράστασης, είχε τεράστια ισχύ τόσο στην προώθησή της, όσο και στο κύρος ή αλλιώς το πρεστίζ της… καθότι ελάχιστες στο παρελθόν αξιωνόταν αυτήν την τιμητική διάκριση του «ξεπούλησε»,  σηματοδοτώντας εγγυημένα μεγάλη επιτυχία, εμπορική και συνήθως καλλιτεχνική,  μεταφρασμένη σε αθρόα συρροή κοινού προφανώς όχι τυχαία… Γεγονός που λειτουργεί ως «ανατροφοδότηση» του κύκλου:  από τη στι...

    Γράφει ο  μαέστρος  Μιχαήλ Χατζηαναστασίου  για την Κουλτουρόσουπα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ανήκεις κάπου, σε κάποιον, σε κάτι. Γιατί μεγαλώνοντας σου ζητούν να προσδιοριστείς, να ταυτιστείς, να ενταχθείς. Σαν να μην είσαι αρκετός από μόνος σου. Σαν να μη χωράς, αν δεν γίνεις κομμάτι κάποιου "όλου" που δεν επέλεξες εσύ. Κι όμως, τα πράγματα ήταν κάποτε απλά, ξεκάθαρα. Όπως τα αντιλαμβάνεται ένα μικρό παιδί. ΦΩΤΟ 1 - ΠΑΙΔΙΑ Καμία τιμωρία δεν μπορεί να αποτρέψει ένα παιδί από την αταξία του. Γιατί εκείνη τη στιγμή, η αταξία του είναι η ειλικρινής έκφραση της επιθυμίας του. Καμία κρυψώνα δεν μπορεί να του στερήσει την απαγορευμένη σοκολάτα. Γιατί η σοκολάτα αυτή, είναι ο ορισμός της χαράς του και κανένα ψεύτικο χαμόγελο δεν θα αποσπάσει το φιλί του, γιατί εκείνο ξέρει να νιώθει, όχι να προσποιείται. Μεγαλώνοντας όμως, ξεχνάς. Όχι επειδή χάνεις τη μνήμη σου, αλλά επειδή σου τη σβήνουν. Σου μαθαίνουν να φιμώνεις τα ένστικτά σου, να λες «ναι» εκεί που μέ...

    Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα Μέχρι πριν κάποια χρόνια οι τηλεοπτικοί ρόλοι ήταν ξεκάθαροι… κάθε εκπομπή είχε το δικό της αυστηρά οριοθετημένο κόνσεπτ ανάλογα με την κατηγορία της κι ο τηλεθεατής γνώριζε τί να επιλέξει σύμφωνα με τα γούστα του ή την ανάγκη της στιγμής... Ήθελε να ενημερωθεί για την επικαιρότητα;; Διάλεγε προφανώς ειδήσεις… Ήθελε να ακούσει απόψεις ειδικών πάνω σε συγκεκριμένο θέμα;; Διάλεγε ενημερωτικές εκπομπές με τα αντίστοιχα πάνελ… Ήθελε να διασκεδάσει για να ξεσκάσει;; Διάλεγε μουσικές εκπομπές, κάποιο σώου, καμιά κωμωδία… Ήθελε να ψυχοπλακωθεί;; Μάτσο τα δραματικά σήριαλ με κλαυθμούς, οδυρμούς, φονικά και τραγωδίες … Ήθελε ανάλαφρη «ψυχαγωγία» ποικίλης ύλης;; Είχε τα (πάλαι ποτέ) πρωινά μαγκαζίνο με «λίγο απ’ όλα»: λίγο ευχάριστα θεματάκια, λίγο χρηστικές συμβουλές, λίγο χαλαροί καλεσμένοι, μαγειρική,  παιχνίδια και δώρα, ζώδια, σαχλαμαρίτσα, να γεμίζει χαλαρωτικά κι ανώδυνα το τρίωρο… Μετά ήρθε το περίφημο infotainm...

   Γράφει ο  μαέστρος Μιχαήλ Χατζηαναστασίου  για την Κουλτουρόσουπα. Όλοι αυτοί οι υπερφίαλοι της Τέχνης που κρύβονται πίσω απ’ τα φουστάνια ενός - και καλά - απελευθερωτικού λόγου, προτάσσοντας πως οι αναστολές είναι εμπόδια που πρέπει να καμφθούν στον βωμό κάποιου μυητικού αφυπνισμού, δεν μπορούν παρά να αποτελούν ασύμμετρα μοντέλα λογικής και επιτηδευμένα πρότυπα μιας εκλογικευμένης παραβατικότητας. ΦΩΤΟ 1 - ΕΞΏΦΥΛΛΟ Η Τέχνη διδάσκει, υποψιάζει, νουθετεί. Δεν  μπορεί να αποτελεί το ύφασμα, με το οποίο τυλίγουν ή σκεπάζουν κάποιοι τις καχεκτικές τους ιδέες. Όποιος θέλει να μιλάει περί Τέχνης, οφείλει να γνωρίζει ώστε να μπορεί να διδάξει. Να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε ο μαθητής, θεατής ή ακροατής, να αμφιβάλλει πρωτίστως, πριν καταλήξει απλώς και ... ατελώς ένας αβαθής αμφισβητίας. Η ουσία της Τέχνης Ο Arthur Danto, στον ορισμό του για την τέχνη, καταθέτει ότι ένα έργο γίνεται Τέχνη όταν εμπεριέχει νόημα, ενσάρκωση, και απαιτεί ερμηνεία από τον ...

   Γράφει ο Κυριάκος Ξανθόπουλος για την Κουλτουρόσουπα   Φεστιβάλ Επταπυργίου και φέτος και το πλήθος του κόσμου που γέμισε την εσωτερική αυλή των πάλαι ποτέ φυλακών του «Γεντί Κουλέ» στην εναρκτήρια εκδήλωση με τίτλο «Με Φως και με Ειρήνη», καταδεικνύει - με τον πιο εμφατικό τρόπο – ότι το φεστιβάλ τείνει πραγματικά να γίνει θεσμός. Ήδη με τις φετινές εκδηλώσεις θα έχει κλείσει επτά συνεχή χρόνια και έτσι  συμπληρώνει σταδιακά ένα πλούσιο και σαφώς ποιοτικό παρελθόν. Όλα αυτά στην γενικότερη προσπάθεια, πέραν της καθ’ εαυτού παραγωγής πολιτισμού, να μετασχηματιστούν με φως και τέχνη οι σκοτεινές μνήμες που βαραίνουν τον χώρο, όπως τόνισε στον εναρκτήριο λόγο της η κα Άννα Μυκωνίου , πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Επί σκηνής την πλαισίωσαν κατά σειρά εμφάνισης, ο Αθανάσιος Μιχαηλίδης (Διευθύνων Σύμβουλος) καθώς και η περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Αθηνά Αηδονά, η οποία μάλιστα κάλεσε στο βήμα τον  Απόστολο Τζιτζικώσ...