«Sexy Laundry»: Τα συζυγικά άπλυτα βγαίνουν στη φόρα με πολύ γέλιο

«Sexy Laundry»: Τα συζυγικά άπλυτα βγαίνουν στη φόρα με πολύ γέλιο

Το «Sexy Laundry» της Καναδής Μισέλ Ριμλ, σε μετάφραση Νικολέτας Κοτσαηλίδου και σκηνοθεσία Σπύρου Παπαδόπουλου, παρουσιάστηκε στο Ηράκλειο, στο Κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης», στο πλαίσιο της καλοκαιρινής περιοδείας της παράστασης. Μια κωμωδία για τον γάμο, τον χρόνο που περνά, τη ρουτίνα που εγκαθίσταται αθόρυβα σε μια σχέση και την προσπάθεια δύο ανθρώπων να ξαναβρούν όσα τους ένωσαν κάποτε.

Είδε ο Γιώργος Μπαστουνάς και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα

Στο επίκεντρο βρίσκονται η Άλις και ο Χένρι, ένα παντρεμένο ζευγάρι που ύστερα από πολλά χρόνια κοινής ζωής βλέπει τη σχέση του να έχει βυθιστεί στην καθημερινότητα. Οι υποχρεώσεις, η οικογένεια, οι συνήθειες και ο χρόνος έχουν αφήσει ελάχιστο χώρο για τον ερωτισμό και τον αυθορμητισμό που κάποτε τους ένωναν. Η Άλις, αποφασισμένη να αναζωογονήσει τον γάμο τους, κλείνει ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο και, έχοντας μαζί της ένα εγχειρίδιο ανανέωσης της ερωτικής ζωής, επιχειρεί να πείσει τον μάλλον απρόθυμο Χένρι να ακολουθήσει τις οδηγίες του.

Κάπως έτσι αρχίζει ένα ιδιότυπο πείραμα επανασύνδεσης, το οποίο φυσικά δεν εξελίσσεται ακριβώς όπως το έχει φανταστεί. Γιατί πολύ γρήγορα αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται αποκλειστικά στο σεξ. Πίσω από τις αμήχανες ασκήσεις, τις αποτυχημένες προσπάθειες ερωτισμού και τις ξεκαρδιστικές μεταξύ τους συγκρούσεις αρχίζουν να εμφανίζονται όλα όσα ένα ζευγάρι μπορεί να συσσωρεύσει μέσα σε δεκαετίες κοινής ζωής: παράπονα, απωθημένα, ανασφάλειες, μικρές απογοητεύσεις, φόβοι για το πέρασμα του χρόνου, αλλά και η βαθύτερη ανάγκη να αισθανθεί κανείς ξανά επιθυμητός από τον άνθρωπο που έχει δίπλα του.

Στα θετικά (+) στοιχεία της παράστασης συγκαταλέγεται πρωτίστως το γεγονός ότι πρόκειται για μια πραγματικά απολαυστική κωμωδία. Το γέλιο είναι άφθονο και, το σημαντικότερο, στις περισσότερες περιπτώσεις προκύπτει οργανικά μέσα από τις καταστάσεις και τη σχέση των δύο προσώπων και όχι από μια αγωνιώδη προσπάθεια να εκμαιευθεί η αντίδραση του κοινού.

Το κείμενο διαθέτει έξυπνο χιούμορ και μεγάλη αναγνωρισιμότητα. Όποιος έχει υπάρξει σε μια μακροχρόνια σχέση μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει μικρές στιγμές του εαυτού του στις αντιδράσεις των δύο ηρώων. Τα πειράγματα, οι γκρίνιες, οι αμήχανες σιωπές, οι προσπάθειες να ειπωθεί κάτι σοβαρό που καταλήγουν σε καβγά και εκείνα τα μικρά παράπονα που έχουν αποθηκευτεί επί χρόνια δημιουργούν έναν κόσμο οικείο.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο προσόν του έργου: μιλά για έναν συγκεκριμένο γάμο, αλλά στην πραγματικότητα μιλά για πολύ περισσότερους. Η Άλις και ο Χένρι λειτουργούν ως ένα ζευγάρι μέσα στο οποίο μπορούν να αναγνωριστούν πολλοί θεατές. Πίσω από την κωμική υπερβολή υπάρχει ένα πολύ ουσιαστικό ερώτημα: τι απομένει από έναν έρωτα όταν περάσουν τα χρόνια και κατά πόσο δύο άνθρωποι που εξακολουθούν να αγαπιούνται μπορούν να ξαναβρούν αυτό που κάποτε τους ένωνε.

Η μετάφραση της Νικολέτας Κοτσαηλίδου διατηρεί την αμεσότητα και τον γρήγορο ρυθμό που απαιτεί μια τέτοια κωμωδία. Οι διάλογοι ακούγονται φυσικοί και οι ατάκες φτάνουν άμεσα στο κοινό, στοιχείο καθοριστικό για ένα έργο που βασίζεται σε τόσο μεγάλο βαθμό στη λεκτική αντιπαράθεση των δύο ηρώων.

Η σκηνοθεσία του Σπύρου Παπαδόπουλου αντιλαμβάνεται πολύ σωστά ότι το μεγάλο όπλο του έργου δεν βρίσκεται σε περίπλοκα σκηνοθετικά ευρήματα, αλλά στη σχέση των δύο προσώπων. Αφήνει χώρο στους ηθοποιούς και επενδύει στον ρυθμό, στην ατάκα, στις αντιδράσεις, στα βλέμματα και στις μικρές σιωπές ανάμεσά τους.

Παράλληλα, αποφεύγει να μετατρέψει το «Sexy Laundry» σε μια φαρσοκωμωδία που στηρίζεται αποκλειστικά στο σεξουαλικό υπονοούμενο. Υπάρχουν φυσικά αρκετές τέτοιες στιγμές και αποτελούν σημαντικό μέρος του χιούμορ, όμως πίσω από αυτές παραμένει συνεχώς ορατή η ιστορία δύο ανθρώπων που φοβούνται ότι έχουν αρχίσει να χάνουν ο ένας τον άλλον. Έτσι, η παράσταση διατηρεί την ελαφρότητά της χωρίς να γίνεται επιφανειακή.

Ιδιαίτερα επιτυχημένο είναι το σκηνικό της Ηλένιας Δουλαδίρη, η οποία υπογράφει και τα κοστούμια. Το δωμάτιο του ξενοδοχείου είναι λειτουργικό, καλαίσθητο και απολύτως ταιριαστό με το ύφος της παράστασης. Δημιουργεί εξαρχής την αίσθηση ενός χώρου που προορίζεται για μια ρομαντική απόδραση, την ώρα που μέσα του πρόκειται να ξεσπάσει μια μικρή συζυγική καταιγίδα.

Η σκηνική του αξιοποίηση είναι επίσης πολύ καλή. Το κρεβάτι, οι διαφορετικοί χώροι του δωματίου και τα επιμέρους αντικείμενα δεν παραμένουν διακοσμητικά, αλλά εντάσσονται στη δράση και προσφέρουν διαρκώς αφορμές για κωμικές καταστάσεις. Πρόκειται για ένα σκηνικό που υπηρετεί την παράσταση χωρίς να την πνίγει και ταυτόχρονα προσφέρει την απαραίτητη οπτική πληρότητα σε έναν μεγάλο ανοιχτό θεατρικό χώρο.

Οι φωτισμοί του Χρήστου Τζιόγκα ακολουθούν διακριτικά τις διαφορετικές διαθέσεις του έργου, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, ενώ η μουσική επιμέλεια του Ιάκωβου Δρόσου λειτουργεί υποστηρικτικά στις μεταβάσεις και στη συνολική ανάλαφρη ατμόσφαιρα της παράστασης.

Εκεί, όμως, όπου πραγματικά κερδίζεται το παιχνίδι είναι στις ερμηνείες και, κυρίως, στην εξαιρετική χημεία του Σπύρου Παπαδόπουλου και της Ρένιας Λουιζίδου.

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος, στον ρόλο του Χένρι, βρίσκεται σε ένα είδος θεάτρου που γνωρίζει εξαιρετικά καλά. Διαθέτει σπουδαίο κωμικό χρόνο και την ικανότητα να προκαλεί γέλιο όχι μόνο με μια ατάκα, αλλά με μια παύση, ένα βλέμμα ή μια μικρή αλλαγή στην έκφρασή του. Δεν πιέζει τις κωμικές στιγμές και ακριβώς γι’ αυτό αυτές λειτουργούν ακόμη καλύτερα.

Ο Χένρι του είναι ένας άντρας που έχει βολευτεί μέσα στην ασφάλεια της κοινής ζωής και δυσκολεύεται αρχικά να καταλάβει γιατί όσα θεωρούσε δεδομένα δεν αρκούν πλέον στη γυναίκα του. Ο Παπαδόπουλος αποφεύγει να τον μετατρέψει σε καρικατούρα του αδιάφορου συζύγου και αφήνει σταδιακά να φανούν η αμηχανία, η ανασφάλεια αλλά και η πραγματική αγάπη που εξακολουθεί να υπάρχει πίσω από τη γκρίνια και την αρχική του απροθυμία.

Η Ρένια Λουιζίδου είναι εξίσου απολαυστική. Η Άλις της διαθέτει ενέργεια, νεύρο, χιούμορ και μια διαρκή αγωνία να κρατήσει ζωντανή τη σχέση της. Η Λουιζίδου χειρίζεται με μεγάλη άνεση τόσο τις κωμικές όσο και τις περισσότερο συναισθηματικές στιγμές και καταφέρνει να κάνει την επιμονή της ηρωίδας κατανοητή, χωρίς να τη μετατρέπει σε μια μονίμως γκρινιάρα σύζυγο.

Κυρίως, όμως, οι δύο ηθοποιοί μοιάζουν πραγματικά με ζευγάρι που έχει περάσει χρόνια μαζί. Οι διακοπές του ενός στον άλλο, τα βλέμματα, η οικειότητα, οι μικροί εκνευρισμοί και ο τρόπος με τον οποίο γνωρίζει ο ένας ακριβώς πώς θα αντιδράσει ο άλλος δημιουργούν μια εξαιρετικά πειστική συζυγική σχέση.

Και είναι ακριβώς αυτή η χημεία που απογειώνει το χιούμορ. Παπαδόπουλος και Λουιζίδου αποδεικνύονται ένα εξαιρετικά ταιριαστό θεατρικό δίδυμο και αποτελούν αναμφίβολα τον βασικότερο λόγο για τον οποίο η παράσταση λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά.

Στα αρνητικά (-) στοιχεία της παράστασης θα μπορούσε να επισημανθεί κυρίως ότι το ίδιο το κείμενο, παρά την εξυπνάδα, το χιούμορ και την αποτελεσματικότητά του, δεν αποφεύγει πάντοτε ορισμένες αναμενόμενες διαδρομές. Η κρίση ενός παντρεμένου ζευγαριού, η ερωτική ρουτίνα, τα παράπονα που συσσωρεύονται με τα χρόνια και η προσπάθεια αναθέρμανσης της σχέσης είναι θεματικές που έχουμε συναντήσει αρκετές φορές στην κωμωδία.

Σε ορισμένα σημεία, επομένως, ο θεατής μπορεί σχετικά εύκολα να αντιληφθεί προς τα πού θα κινηθεί μια κατάσταση ή πού θα καταλήξει μια αντιπαράθεση. Η δύναμη της παράστασης βρίσκεται λιγότερο στην πρωτοτυπία της βασικής ιστορίας και πολύ περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο αυτή ζωντανεύει από τους δύο πρωταγωνιστές.

Επίσης, κάποιες κωμικές καταστάσεις θα μπορούσαν να είναι ελαφρώς πιο «σφιχτές». Όταν ένα αστείο έχει ήδη λειτουργήσει, η επιμονή σε αυτό για λίγο περισσότερο από όσο χρειάζεται δεν προσθέτει πάντοτε κάτι και σε ορισμένα σημεία επιβραδύνει ελαφρώς τον κατά τα άλλα πολύ καλό ρυθμό της παράστασης.

Πρόκειται, ωστόσο, για επιμέρους ενστάσεις σε μια παράσταση που γνωρίζει πολύ καλά τι θέλει να είναι και, κυρίως, δεν προσποιείται ότι είναι κάτι διαφορετικό.

Το «Sexy Laundry» είναι μια καλοφτιαγμένη, έξυπνη και πραγματικά διασκεδαστική κωμωδία. Έχει πολύ γέλιο, έξυπνο χιούμορ, δύο εξαιρετικά ταιριαστούς πρωταγωνιστές και ένα ιδιαίτερα προσεγμένο σκηνικό. Κυρίως, διαθέτει εκείνο το στοιχείο που είναι απαραίτητο σε μια κωμωδία δύο προσώπων: χημεία.

Είναι, παράλληλα, μια πάρα πολύ ταιριαστή παράσταση για το καλοκαίρι και την περιοδεία. Δεν απαιτεί από τον θεατή να αποκωδικοποιήσει περίπλοκες σκηνοθετικές προθέσεις, ούτε επιχειρεί να του επιβάλει κάποιο βαρύ μήνυμα. Του προσφέρει μια απολαυστική θεατρική βραδιά, άφθονο γέλιο και ταυτόχρονα μερικές πολύ αναγνωρίσιμες αλήθειες για τις σχέσεις, τον χρόνο και τη δύσκολη τέχνη του να παραμένεις ερωτευμένος με τον ίδιο άνθρωπο.

Και τελικά πίσω από τα «sexy» παιχνίδια, τις αμήχανες απόπειρες αναζωπύρωσης του πάθους και τους ξεκαρδιστικούς καβγάδες, το «SexyLaundry» μιλά για κάτι πολύ απλούστερο και περισσότερο ουσιαστικό: την ανάγκη δύο ανθρώπων που έχουν μοιραστεί μια ολόκληρη ζωή να κοιτάξουν ξανά πραγματικά ο ένας τον άλλον.

Βαθμολογία: 7,5/10