«Οικογένεια Τσεκμέ», μια ατέρμονη εμετική παράσταση χωρίς έλεος και τσίπα! Είδαμε και σχολιάζουμε

 

«Οικογένεια Τσεκμέ», μια ατέρμονη εμετική παράσταση  χωρίς έλεος και τσίπα! Είδαμε και σχολιάζουμε

Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Εννοείται ότι θα γράψω σε πρώτο πρόσωπο για ευνόητους λόγους ως ειλικρινής, προσωπική κατάθεση θεατή που αγνοεί αν και πόσους εκπροσωπεί η γνώμη του…Θεωρώ δε ότι ο τίτλος τα λέει όλα με το όνομά τους κι αναρωτιέμαι τί είδους «κριτική» μπορεί να δεχθεί ένα κατασκεύασμα της κατηγορίας «ξεφτίλα», που έφτασε την υποτίμηση του κοινού πιο κάτω από υπόγειο! Ομολογώ ότι εξαιτίας του δημιουργού και βάσει πρότερων θεατρικών και τηλεοπτικών δειγμάτων του,  δεν έτρεφα καμιά ιδιαίτερη προσδοκία, όμως από αυτό μέχρι το ατέλειωτο βασανιστικό μαρτύριο της θέασης- ακρόασης… το χάος της αβύσσου! Από την άλλη σκέφτεσαι ότι η προκατάληψη δεν είναι καλός σύμβουλος και ότι κάποιος που σε απογοήτευσε στο παρελθόν δεν αποκλείεται να ωρίμασε και να βελτιώθηκε, ενώ η αναπάντεχη προσθήκη στο σχήμα ενός δυνατού ονόματος με ποιοτικό πρόσημο σαν της Μαρίας Κίτσου, ασφαλώς λειτούργησε ως δελεαστικός κράχτης, μιλώντας για την παράσταση «Οικογένεια Τσεκμέ» σε κείμενο και σκηνοθεσία Τόλη Παπαδημητρίου στο Θέατρο Κήπου, ασφυκτικά γεμάτο με άπειρες πρόσθετες καρέκλες…

Όπου από τα πρώτα λεπτά νιώθεις (ως «νορμάλ» θεατής και μάλιστα λάτρης της κωμωδίας) την πίεσή σου να ανεβαίνει επικίνδυνα, το στομάχι να ανακατεύεται, το μυαλό να μυρμηγκιάζει,  το άβολο κάθισμα να μη σε χωράει, κοιτώντας με αγωνία το ρολόι, σαδιστικά κολλημένο! Διότι επί δύο ώρες και ένα τέταρτο (!)που φάνηκαν ατέλειωτος, βασανιστικός αιώνας, «οφείλεις» αφού πλήρωσες πλουσιοπάροχα, να υποστείςένα απίθανο καρκατσουλιό από γελοιότητες, ασυναρτησίες, καραγκιοζιλίκια, με μόνιμη επωδό την ακατάσχετη, ακραία βωμολοχία με… ρεκόρ Γκίνες, γιατί το να καταφέρεις να την εντάξεις κυριολεκτικά σε κάθε (μα κάθε!) ατάκα με ό,τι πιο χυδαίο περί συνουσίας και γεννητικών οργάνων ως μόνιμοι πρωταγωνιστές, ασφαλώς είναι μέγα διαστροφικό επίτευγμα… Αρκεί να αναφέρω ότι το σταθερά επαναλαμβανόμενο τραγουδιστικό μοτίβο «κούνα, κούνα, κούνα την κωλάρα, σε πειράζει που έχω γκόμενα μουνάρα», ήταν ό,τι πιο ευπρεπές ακούστηκε στον ακατάσχετο οχετό τύπου  «Φεστιβάλ εμετικής βωμολοχίας» από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό χωρίς ίχνος διακοπής, έτσι για αλλαγή! Μοιάζει απίστευτο αλλά μόνο όποιος το άντεξε ηρωικά με βαριά πλήγματα μπορεί να το βεβαιώσει…

Τώρα για την ιστορία, πάνω στον βασικό, κυρίαρχο καμβά από βρισιές, μπινελίκια και βρωμόλογα, ο «συγγραφέας- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής» Τόλης Παπαδημητρίου έστησε μια γελοία καρικατούρα οικογένειας με τρία αλλοπρόσαλλα αδέλφια στην κοσμάρα τους, δυο πυροβολημένες γκόμενες, έναν Ισπανό τουρίστα, έναν ούφο γείτονα συν έναν βλαμμένο παπαγάλο, φτιάχνοντας στο μίξερ έναν φαιδρό ασυνάρτητο αχταρμά από δήθεν απρόοπτα που τους έλαχαν ουρανοκατέβατα, χωρίς καμιά συνοχή, αιτιολογία, αληθοφάνεια, απλά για να «ντύσουν» τον… κεντρικό πυρήνα της χυδαίας αθυροστομίας!Α, και να δώσουν εντελώς ξεκάρφωτες αφορμές από το πουθενά σαν τσόντες, για δήθεν «σατιρικό» κράξιμοτηλεπροσώπων, εκπομπών, σήριαλ, πολιτικών, μέχρι και της αρχαίας τραγωδίας, με το επαναλαμβανόμενο «Μητσοτάκη γαμιέσαι» ακόμη και στο φινάλε να κερδίζει μπόλικο χάχανο ως εμφανής στόχος άλλωστε όλου του ανεκδιήγητου εκτρώματος με την Μπεν Χουρ διάρκεια…

Το οποίο αναλώθηκε σκηνοθετικά όπως ήταν φυσικό σε ατέλειωτα σερφελίδικα καραγκιοζιλίκια να τραβάς όσα μαλλιά σου απέμειναν, με κλισέ ανόητες γκάφες, με χαρακτήρες σαχλές καρικατούρες, με άσκοπες  κοιλιές και χάσματα, με ασυνάρτητη πλοκή, με μπες- βγες- σήκω- κάτσε- ξάπλωσε κι όταν βαρεθείς τα μπινελίκια  ρίξε στα καλά καθούμενα έναν ξεκάρφωτο χορό με δυνατή μουσική και φώτα μπροστά στην πλουμιστή ταπετσαρία του τοίχου, έτσι για ποικιλία και να μη πουν ότι δεν φροντίσαμε να εμπλουτίσουμε τον αχταρμά και με ολίγον από… μιούζικαλ, αμ πώς!Όσο για τα «ευρήματα» με τον περιφερόμενο δήθεν πεθαμένο- απέθαντο Ισπανό, την υστερική γιόγκι, την τάχα θεούσα αδερφή- Μέριλυν Μονρόε, το καβαλημένο ψώνιο με το Voice και λοιπά βλήματα, προφανώς εξυπηρέτησαν μεταξύ άλλων γελοιοτήτων τον ευτελή στόχο του χαχανητούαπό γαργάλημα στο χαμηλό υπογάστριο, που καθώς φαίνεται ήταν τόσο έντονο ώστε ακόμα κι οι ηθοποιοί αδυνατούσαν να συγκρατήσουν τα γέλια τους στη διάρκεια της παράστασης… τώρα από ευθυμία ή αυτογνωσία για το μαύρο χάλι, θα σας γελάσω… Επίσης ο ψωνισμένος πρωταγωνιστής δεν παρέλειψε να μας υπενθυμίσει δυο-τρεις φορές ότι είναι ταυτόχρονα ο συγγραφέας και σκηνοθέτης του λαμπρού εγχειρήματος, μήπως μπερδευτούμε κι από λάθος του κλέψει τη δόξα κανένας παρακατιανός…

Σχετικά με την υποκριτική, τί να πούμε;; Ότι δεν είναι καλοί ηθοποιοί οι Τόλης Παπαδημητρίου, Μαρία Κίτσου, Πηνελόπη Πλάκα, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Αντώνης Στάμος, ΑντώνηςΚαλομοιράκης, Άννη Θεοχάρη;; Μια χαρά ταλαντούχοι είναι οι άνθρωποι, ακόμα και ο Παπαδημητρίου υποκριτικά, παρά την γνωστή προβλέψιμη μανιέρα του, με πηγαία κωμική φλέβα, αμεσότητα, ενέργεια κλπ. ωστόσο τί να τα κάνεις όταν έχεις να διαχειριστείς σαχλαμάρες και βρισίδια;; Απλά πετάς το χάρισμα το δικό σου και των άλλων στη χωματερή, με αντάλλαγμα λίγα παραπάνω φράγκα… Ωστόσο είναι αδύνατο να χωνέψει κανείς την περίπτωση της Μαρίας Κίτσου με τις ποιοτικές περγαμηνές, όση κατανόηση κι αν δείξει είτε στην ανάγκη για δουλειά, είτε στην πρόκληση για αλλαγή ρεπερτορίου και πειραματισμό στην κωμωδία, απολύτως σεβαστά βεβαίως και τα δύο… Αλλά ότι η συγκεκριμένη διάβασε το εν λόγω ανοσιούργημα, δέχθηκε να συμμετάσχει και το προωθεί στις συνεντεύξεις της με ενθουσιασμό ως σούπερ  κωμωδία που απολαμβάνει, είναι αδύνατο να το χωρέσει ο νους όσων γνωρίζουν την αξιοπρεπή πορεία της και εκτιμούν το σπουδαίο ταλέντο της… τα οποία επέλεξε η ίδια, άγνωστο γιατί, να ευτελίσει με τον χειρότερο τρόπο, παρασύροντας επιπλέον ανυποψίαστους θαυμαστές της σε παρόμοια, αβάσταχτη  ευτέλεια με ανάμεικτα συναισθήματα μεταξύ θλίψης, οίκτου και οργής, αναρωτώμενοι με κατάπληξη «μα πώς έπαθε τέτοια μετάλλαξη, τί διάολο της συνέβη;;»…

Εννοείται φυσικά ότι μεγάλο μέρος του πολυπληθούς κοινού χαχάνισε αρκούντως με τις χυδαιότητες, ωστόσο διέκρινα και πολλά πρόσωπα συνοφρυωμένα με εμφανή αγανάκτηση για το πολύτιμο 20άρι ή 25άρι που πέταξαν εν αγνοία τους στα σκουπίδια (κυριολεκτικά) μαζί με το πολύτιμο τρίωρο και την ακόμα πολυτιμότερη ψυχική τους ηρεμία, μεταξύ των οποίων βεβαίως κι εγώ, νιώθοντας έστω μια κάποια παρηγοριά στο μαρτύριο! Κι αν επέτρεπα στον εαυτό μου να μιλήσει με τη γλώσσα και το πνεύμα του έργου προκειμένου να το χαρακτηρίσω με ακρίβεια όπως του αξίζει, είναι βέβαιο ότι θα δεχόμουν μηνύσεις… άσχετα που η επί σκηνής προκλητική χυδαιότητα όχι μόνο μένει στο απυρόβλητο ένεκα η ελευθερία (λέμε με ασυδοσία) έκφρασης, αλλά αμείβεται κιόλας!Αφού σου λέει γελάνε οι χάχες και πληρώνουν, όλα κομπλέ μπρο, μη μασάς… ΚΑΤΑΝΤΙΑ!

Βαθμολογία:  0 (ΜΗΔΕΝ)  στα  10

#Κουλτουρόσουπα  #Kulturosupa#Θεατρομανία  #ΕίδαμεΚαιΣχολιάζουμε  #ΠίτσαΣτασινοπούλου  #ΘέατροΚήπου  #ΟικογένειαΤσεκμέ  #ΤόληςΠαπαδημητρίου  #ΜαρίαΚίτσου

ΠΡΟΘΕΜΑ

Αναρωτιέμαι τί είδους «κριτική» μπορεί να δεχθεί ένα κατασκεύασμα της κατηγορίας «ξεφτίλα», που έφτασε την υποτίμηση του κοινού πιο κάτω από υπόγειο!