Γυμνή ανάγνωση, γυμνή αλήθεια: Το «Naked Boys Reading» υμνεί την ποίηση και αναδεικνύει τη διαρκή αμηχανία στην Ελλάδα

  

Στο Λονδίνο, η λογοτεχνική performance αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν φοβάται να βγάλει τα ταμπού –αλλά και τα ρούχα της– προκειμένου να αγγίξει την ουσία της τέχνης. Το διεθνώς αναγνωρισμένο concept Naked Boys Reading, μετά την απόλυτα επιτυχημένη και εξαντλημένη Pride εκδοχή του, επιστρέφει στον εμβληματικό χώρο του Chats Palace για μια εξαιρετικά ιδιαίτερη βραδιά.

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που έχει ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο, επαναπροσδιορίζοντας τον τρόπο με τον οποίο το κοινό έρχεται σε επαφή με τον γραπτό λόγο. Η queer αισθητική συναντά την υψηλή λογοτεχνία σε μια σειρά από συναντήσεις όπου performers ανεβαίνουν στη σκηνή τελείως γυμνοί για να απαγγείλουν ποιήματα, πεζά και σπουδαία λογοτεχνικά έργα.

Σε αυτές τις δράσεις, το γυμνό σώμα απογυμνώνεται από οποιαδήποτε ηδονοβλεπτική ή προκλητική διάθεση. Γίνεται ένα μέσο απόλυτης ειλικρίνειας, ευαλωτότητας και κάθαρσης. Χωρίς τα προστατευτικά «προσωπεία» των ενδυμάτων, ο αναγνώστης εκτίθεται ολόκληρος απέναντι στο κείμενο, ενώ το κοινό καλείται να εστιάσει αποκλειστικά στη δύναμη της λέξης, στη χροιά της φωνής και στο συναίσθημα που παράγεται τη στιγμή της απαγγελίας.

Και στην Ελλάδα... ακόμα φοράμε τα πουλόβερ μας

Την ίδια στιγμή που στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις τέτοιες δράσεις αγκαλιάζονται ως οργανικό, συμπεριληπτικό κομμάτι της σύγχρονης κουλτούρας, στην Ελλάδα μια αντίστοιχη πρωτοβουλία φαντάζει ακόμη σχεδόν αδιανόητη. Παρά την αισθητή άνθηση της εγχώριας queer σκηνής και τα δειλά βήματα της performance art σε εναλλακτικούς χώρους, η συντηρητική καλλιτεχνική νόρμα και ο θεσμικός πουριτανισμός εξακολουθούν να κυριαρχούν.

Στην ελληνική επικράτεια, το σώμα στη σκηνή παραμένει συχνά εγκλωβισμένο είτε σε αυστηρά ακαδημαϊκά, αποστειρωμένα πλαίσια είτε στην ταμπού περιοχή της «προκλητικότητας για την προκλητικότητα». Η ιδέα μιας προσβάσιμης, αμιγώς λογοτεχνικής βραδιάς όπου η ποίηση διαβάζεται από γυμνά σώματα χωρίς συστολή, ενοχή ή φθηνό εντυπωσιασμό, προσκρούει ακόμη στον φόβο των κοινωνικών αντιδράσεων, την υποκρισία και την έλλειψη τόλμης από τους επίσημους πολιτιστικούς φορείς.

Η απόσταση που χωρίζει την ελληνική πραγματικότητα από πρωτοβουλίες όπως το «Naked Boys Reading» δεν είναι απλώς θέμα τολμηρότητας, αλλά βαθύτερης κουλτούρας: πρόκειται για την αδυναμία μας να αντιληφθούμε το γυμνό σώμα ως μέσο ευαλωτότητας, ειλικρίνειας και κάθαρσης, απαλλαγμένο από στερεότυπα.

Το «Naked Boys Reading» υπενθυμίζει ότι η αληθινή τέχνη χρειάζεται θάρρος, απελευθέρωση και απόλυτη αποδοχή. Ίσως είναι καιρός να αναρωτηθούμε πότε η εγχώρια πολιτιστική σκηνή θα τολμήσει να πετάξει τα δικά της στεγανά και να αντικρίσει την ποίηση στη γυμνή της αλήθεια.