Έσβησε η φλόγα της Αγγελικής Σαπάτρα: Η «μαμά» του θεάτρου στην Καλαμαριά πέρασε στην αιωνιότητα

Ένα τεράστιο, δυσαναπλήρωτο κενό αφήνει στον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης η είδηση του θανάτου της Αγγελικής Σαπάτρα.

Η ηθοποιός, σκηνοθέτιδα και αστείρευτη «ψυχή» του Εργαστηρίου Θεατρικής Δημιουργίας του Δήμου Καλαμαριάς έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια σπάνια καλλιτεχνική παρακαταθήκη. Υπήρξε μια γυναίκα με παθιασμένη αφοσίωση στην τέχνη, της οποίας κάθε σκηνοθεσία προκαλούσε τον καθολικό θαυμασμό, μετατρέποντας τις παραστάσεις της σε συνεχή sold out και αποδεικνύοντας πως το μεράκι δεν γνωρίζει στεγανά.

Η σπουδαία αυτή πορεία και η ανιδιοτελής προσφορά της τιμήθηκαν με τον πιο συγκινητικό τρόπο στα 12α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2023 στο Θέατρο Αυλαία. Εκείνη η βραδιά ξεχείλισε από συναίσθημα, όταν οι ίδιοι οι μαθητές της, παραλαμβάνοντας το τιμητικό βραβείο ερασιτεχνικού θιάσου, την αποκάλεσαν δημόσια «Μαμά όλων». Όταν η ίδια, μια σεμνή και γλυκύτατη παρουσία, υποκλίθηκε ταπεινά παραλαμβάνοντας τη διάκριση από τον τότε δήμαρχο Καλαμαριάς κ. Δαρδαμανέλη, η αίθουσα σείστηκε από τις επευφημίες των «παιδιών» της.

Ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση ότι καμία επιτυχία δεν είναι τυχαία και ότι η ειλικρινής αγάπη αποτελεί το απείρως πολυτιμότερο βραβείο ζωής.

11111111111111111111111111

Το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας Δήμου Καλαμαριάς υπήρξε μια πραγματική ευεργετική όαση στα κοντά 40 χρόνια ανελλιπούς λειτουργίας του. Από το 1986 που εντάχθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου, υπό την άγρυπνη σκηνοθετική φροντίδα της Αγγελικής Σαπάτρα, αποτέλεσε ζωντανό φυτώριο πολιτισμού.

Περισσότεροι από 40 ερασιτέχνες που πέρασαν από τους κόλπους του σταδιοδρομούν σήμερα επαγγελματικά στο θέατρο, ενώ το κοινό απολάμβανε σταθερά παραστάσεις υψηλού επιπέδου από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο (Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια, Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Με δύναμη από την Κηφισιά, Εκκλησιάζουσες, Φιλιώ Χαϊδεμένου).

Παράλληλα, το 1993 η Αγγελική Σαπάτρα θεμελίωσε το τμήμα θεατρικής προπαιδείας για παιδιά, το οποίο επανεκκίνησε δυναμικά το 2014, ανεβάζοντας εμβληματικές παιδικές παραστάσεις (Ο μάγος του Όζ, Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι, Καρυοθραύστης, Εμπενίζερ Σκρούτζ) που απέσπασαν τις καλύτερες κριτικές. Η συνέπεια αυτής της δουλειάς σφραγίστηκε με τη συμμετοχή του Εργαστηρίου σε δεκάδες φεστιβάλ ανά την Ελλάδα, κατακτώντας 16 πρώτα βραβεία και την καθολική καταξίωση.

Η είδηση της απώλειάς της προκάλεσε κύμα βαθιάς συγκίνησης, με τους ανθρώπους που έζησαν δίπλα της να ξεδιπλώνουν μέσα από τα λόγια τους το μέγεθος της προσωπικότητάς της.

κίνησης, με τους ανθρώπους που έζησαν δίπλα της να ξεδιπλώνουν μέσα από τα λόγια τους το μέγεθος της προσωπικότητάς της.

Ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Καλαμαριάς, Θάνος Γιαννακός, σε έναν σπαρακτικό αποχαιρετισμό, στάθηκε στο ανεξίτηλο αποτύπωμα που άφησε η σκηνοθέτιδα. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, η Αγγέλα έκανε το θέατρο σπίτι της, ανοίγοντας την αγκαλιά της για να χωρέσει γενιές ολόκληρες ανθρώπων, δίνοντάς τους τον απαραίτητο χώρο να πιστέψουν στις δυνάμεις τους και να ονειρευτούν. Θυμήθηκε τη φλογισμένη της παρουσία στις πρόβες, τα παρασκήνια και τη σκηνή, γεμάτη από ένα αδιάκοπο πάθος καλλιτεχνικής δημιουργίας και μια μοναδική επιμονή που πήγαζε από τη βαθιά της αγάπη για την τέχνη. Έκανε ειδική αναφορά στον αιώνιο συνοδοιπόρο της, τον αγαπημένο Παυλάρα, τονίζοντας πως μαζί μετέτρεψαν την πίστη στο θέατρο σε καθημερινή πράξη για σχεδόν μισό αιώνα.

Ο κ. Γιαννακός μίλησε για τις γλυκές αναμνήσεις από τις πρόβες, την αγωνία λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία αλλά και τη χειροπιαστή χαρά για το χειροκρότημα του τέλους, επισημαίνοντας πως η αυλαία δεν θα πέσει ποτέ στις καρδιές όσων τη γνώρισαν. «Σε ζούμε μέσα στο πνεύμα και στη φλόγα της Αντιγόνης σου, μέσα από τις αρχές σου, τις διαχρονικές αξίες σου, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την αλληλεγγύη και τη δικαιοσύνη σου», κατέληξε, κάνοντας μνεία στην εμβληματική παράσταση της "Αντιγόνης", που αποτελεί την τελευταία μεγάλη παρακαταθήκη της.

Με βαθύτατο σεβασμό και συγκίνηση την αποχαιρέτησε και ο ηθοποιός Θανάσης Δισλής, σημειώνοντας πως μόνο οι αθώες ψυχές και οι γενναίοι διαλέγουν να πετούν τον Αύγουστο.

Ο ίδιος αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα του ως αληθινή δασκάλα, διδάσκοντάς τον όχι μόνο καλό θέατρο, αγάπη για τη σκηνή και την ομάδα, αλλά πάνω από όλα ήθος. Επικαλούμενος το αρχαίο απόφθεγμα ότι ο βιολογικός γονιός προσφέρει το «ζην» ενώ ο δάσκαλος το «ευ ζην», εξήγησε γιατί η λέξη «Μαμά» ήταν ο μόνος φυσικός τρόπος για να απευθύνεται σε εκείνη, αποχαιρετώντας την με την υπόσχεση πως θα τη θυμάται πάντα στο φως.

Τη δική της κατάθεση ψυχής κατέθεσε και η συντάκτριά μας, Πίτσα Στασινοπούλου, περιγράφοντας το σοκ και την απέραντη θλίψη που προκάλεσε η είδηση της αναχώρησής της σαν κεραυνός εν αιθρία. Χαρακτήρισε την Αγγελική Σαπάτρα ακούραστη εργάτρια του θεάτρου και καλλιτέχνιδα με σπάνιο όραμα, εξαίροντας την ευγένεια, την απλότητα, τη ζωντάνια και την οικειότητα που εξέπεμπε ως άνθρωπος. Στάθηκε ιδιαίτερα στη πολύχρονη πολιτιστική προσφορά της, κρατώντας ως αλησμόνητη θεατρική στιγμή τη σκηνοθεσία της στην "Αντιγόνη" στο Κόδρα — μια παράσταση που, όπως σημειώνει, κατάφερε να μετατρέψει μια ερασιτεχνική προσπάθεια σε άρτιο θεατρικό επίτευγμα υψηλού επαγγελματικού επιπέδου.

Η Αγγελική Σαπάτρα μπορεί να έκανε την τελευταία της υπόκλιση, όμως το αποτύπωμά της στον πολιτισμό της πόλης παραμένει ανεξίτηλο. Η φλόγα της θα συνεχίσει να καίει μέσα από τις δεκάδες γενιές θεατρανθρώπων που γαλουχήθηκαν στην αγκαλιά της, μέσα από κάθε ερασιτέχνη που θα ανεβαίνει στη σκηνή με το ίδιο πάθος και μέσα από την υπόσχεση ότι το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας θα συνεχίσει να ταξιδεύει στο όνειρο. Γιατί οι μεγάλοι δάσκαλοι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά· μένουν για πάντα ζωντανοί μέσα στο φως της σκηνής και στις καρδιές των «παιδιών» τους.