Όταν η θεατρική ιστορία γράφεται με φως, ταλέντο και «τακτ»: Η συνάντηση Λαμπέτη, Ανδρεάδη και Δανδουλάκη στις «Μικρές Αλεπούδες»

  

Το 1972 η θεατρική Αθήνα υποκλινόταν σε μία από τις πιο εμβληματικές παραστάσεις της εποχής. Στη σκηνή του θεάτρου «Διάνα» στην Ιπποκράτους, σε μια σπουδαία παραγωγή του Νίκου Ρίζου, ανέβαιναν οι «Μικρές Αλεπούδες» της Λίλιαν Χέλμαν. Η παράσταση αυτή δεν γνώρισε απλώς τεράστια επιτυχία και την αποθέωση από κοινό και κριτικούς για τις συγκλονιστικές ερμηνείες της, αλλά σφράγισε ανεξίτηλα την ιστορία του ελληνικού θεάτρου μέσα από τις προσωπικότητες και τις συναισθηματικές εντάσεις των πρωταγωνιστριών της.

Στη σκηνή συνυπήρχαν η μαγική Έλλη Λαμπέτη, η μεγάλη και αμιγώς θεατρική κυρία της τέχνης Κατερίνα Ανδρεάδη (γνωστή καλλιτεχνικά ως «κυρία Κατερίνα»), αλλά και η νεαρή τότε Κάτια Δανδουλάκη, στην πρώτη της ουσιαστικά θεατρική εμφάνιση.

Πίσω όμως από την αυλαία και τη λάμψη, οι ισορροπίες ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες ήταν ιδιαίτερα τεταμένες. Όπως καταγράφεται και στη βιογραφία της Έλλης Λαμπέτη από τον Φρέντυ Γερμανό, οι σχέσεις της με την Κατερίνα Ανδρεάδη ήταν εξαιρετικά ψυχρές, με τις δυο τους να συνυπάρχουν επαγγελματικά πάνω στη σκηνή αποκλειστικά λόγω των απαιτήσεων του ρόλου. Σε μια χαρακτηριστική στιγμή, όταν η Λαμπέτη εκνευρισμένη γύρισε την πλάτη στην Ανδρεάδη φτιάχνοντας ένα βάζο στο τραπέζι, η Δανδουλάκη τη ρώτησε ψιθυριστά γιατί δεν της απαντάει. Η αφοπλιστική απάντηση της Λαμπέτη έμεινε στην ιστορία: «Από τακτ, χρυσό μου…».

Η παράσταση αυτή αποδείχθηκε σταθμός για όλες τους:

• Ήταν η τελευταία θεατρική εμφάνιση της Κατερίνας Ανδρεάδη.

• Για την Κάτια Δανδουλάκη, η Έλλη Λαμπέτη υπήρξε ο «φάρος της ζωής της» –το παιδικό της ίνδαλμα που επισκεπτόταν στο καμαρίνι για να «αγγίξει» το μαγικό της φως. Η συνύπαρξη με αυτές τις δύο σπουδαίες Κυρίες σφράγισε καθοριστικά τη μετέπειτα λαμπρή πορεία της.

---

πηγή: retromaniax.gr