Το κράξιμο για τη φωνή του Β. Παπακωνσταντίνου και «γιατί δεν αποχωρεί»;

 Το κράξιμο για τη φωνή του Β. Παπακωνσταντίνου

και «γιατί δεν αποχωρεί»;

Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Μεγάλος χαμός ξέσπασε πρόσφατα στο διαδίκτυο, με αφορμή συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, όπου πολλοί εκ των θαμώνων εκφράστηκαν απαξιωτικά έως προσβλητικά για την εμφάνισή του, ισχυριζόμενοι ότι «πλέον η φωνή του δεν βγαίνει κι εφόσον την έχασε και γέρασε γιατί δεν αποσύρεται αξιοπρεπώς όπως πχ. η Αλεξίου;;» Αυτό ως… ήπια εκδοχή, καθώς άλλοι χρησιμοποίησαν σκληρή γλώσσα για «κοροϊδία του κοινού», «θλιβερή κατάντια», «εκμετάλλευση», «οικονομική απληστία» και λοιπά κομψά ως είθισται στον διαδικτυακό οχετό… Με συνέπεια να προκαλέσουν οργισμένες αντιδράσεις των φανατικών θαυμαστών του «Βασίλη ζούμε για να σ’ ακούμε», υπερασπιζόμενοι με σθένος το λατρεμένο τους είδωλο, που «θα πηγαίνουμε για να ακούμε έστω και μια καλησπέρα από το στόμα του»…

Απόλυτα λογικός ο χαμός βέβαια, δεδομένου ότι δεν πρόκειται ασφαλώς για τραγουδιστή του σωρού σαν τους σημερινούς  διάττοντες αστέρες των 2-3  γελοίων σουξέ  με τη στιγμιαία κατασκευασμένη λάμψη και την απύθμενη ψωνάρα, αλλά για ένα τεράστιο μέγεθος ερμηνευτή που έγραψε ιστορία με την ανεπανάληπτη φωνάρα του, τα κορυφαία διαχρονικά τραγούδια του, τις προσωπικές επιλογές του, το σπουδαίο ήθος του, εκπροσωπώντας όσο λίγοι το πιο υγιές κομμάτι μιας γενιάς με αυθεντικό όραμα…ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ξεπέρασε πολύ νωρίς τα όρια ενός απλού τραγουδιστή που σφράγισε με το σπάνιο μέταλλο της φωνής του τραγούδια- ορόσημα, αγγίζοντας την έννοια του ροκ συμβόλου για κάθε ασυμβίβαστη ψυχή που στο πρόσωπό του, την τέχνη του, τη στάση ζωής του έβλεπε τον «αιώνια επαναστατημένο έφηβο», χωρίς ίχνος από γραφικές κραυγές, τσιτάτα, δηθενιές, πόζες και λοιπά πιασάρικα, αντίθετα με αυθεντικότητα που δεν πρόδωσε ποτέ, πάνω από μισό αιώνα στις καλλιτεχνικές επάλξεις! Υπηρετώντας παθιασμένα τις ποιοτικές επιλογές του, τις σπουδαίες συνεργασίες του, τα κοινωνικά και πολιτικά πιστεύω του με υποδειγματική συνέπεια, σεμνότητα, ήθος, όπως κάθε κορυφαίο ταλέντο!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν ένας τέτοιου μεγέθους καλλιτέχνης με παρόμοια προσωπικότητα, διαδρομή και ιστορία που σημάδεψε γενιές, να δέχεται κριτική μεπροκλητική ασέβεια από ορισμένους;;Που ακόμα κι αν δεν ήταν ποτέ του γούστου τους- κατανοητό προφανώς- είναι αδύνατο να μην αναγνωρίσουν αντικειμενικά μια πορεία  με τεράστια εμβέλεια και αποτύπωμα, δεδομένου ότι τα εμβληματικά τραγούδια του ουδέποτε θα πάψουν να ακούγονται για πολλές γενιές ακόμα και η μαζικότητα, ο παλμός, η ενέργεια των ιστορικών συναυλιών του δύσκολα θα ξεπεραστούν… Πώς γίνεται να προσπερνάς όλα αυτά τα επιτεύγματα τόσων χρόνων και να φτάνεις στο σημείο να κράξεις επειδή η φωνή στα 76 του χρόνια δεν είναι όπως ήταν στα 40 και οφείλει να αποσυρθεί;;

Ναι, είναι αυτονόητο ότι «σπάει» η φωνή όταν προχωρά η ηλικία και θα ήταν αφύσικο να περιμένει κανείς από τον Βασίλη στα 76 του   εκείνη  τη φωνή- καμπάνα που δονούσε το σύμπαν, καθότι ελάχιστοι τραγουδιστές στην ηλικία του αξιώθηκαν μικρή φθορά ως φυσικός νόμος! Και δεν μιλάμε για την περίπτωση της Αλεξίου που τον συγκρίνουν, διότι η άτυχη Χαρούλα δεν αντιμετώπισε φυσική φθορά του χρόνου αλλά πρόβλημα σοβαρό στις χορδές που την ανάγκασε να παραιτηθεί από το τραγούδι, γεγονός που δήλωσε συγκινητικά ότι πένθησε και πώς να μη  πενθήσει έναν επώδυνο αποχωρισμό …Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι: ΠΟΙΟΣ ορίζει την αποχώρηση ενός καλλιτέχνη από την ενεργό δράση, όταν φυσικά δεν πρόκειται για αναγκαστική λόγω υγείας;; ΠΟΙΟΣ έχει δικαίωμα να επιβάλλει στην γεμάτη ζωντάνια ψυχή του να στερηθεί το οξυγόνο της και να παραιτηθεί από ό,τι την κρατά όρθια;; ΠΟΙΟΣ αποφασίζει για το τέλος μιας σπουδαίας διαδρομής, την οποία προφανώς ως  κοινό δεν υποχρεούται να ακολουθεί;;

Το αν θα πας φίλε σε συναυλία του Βασίλη είναι δική σου ελεύθερη επιλογή που πληρώνεις κι αν δεν γουστάρεις απλά δεν πας… ΔΕΝ απαιτείς να σταματήσει, γιατί χιλιάδες άλλοι όχι μόνο γουστάρουν ΟΠΩΣ κι αν τραγουδάει, αλλά κόβουν φλέβα για κάποιον που στα μάτια και τα αυτιά τους δεν αντιπροσωπεύει  μια ξερή φωνή που «έσπασε», αλλά ένα ζωντανό σύμβολο ιδεαλισμού που εκφράζει την ψυχή τους, τη γενιά τους, την κοσμοθεωρία τους, κατάλαβες;;; Όσο για τα φτηνιάρικα, κακεντρεχή σχόλια περί «κατάντιας», «κοροϊδίας», «απληστίας» κλπ. για έναν καλλιτέχνη του μεγέθους ενός Βασίλη Παπακωνσταντίνου που έχει αποδείξει επί χρόνια το σπάνιο αδιαπραγμάτευτο ήθος του, απλά χαρακτηρίζουν το ποιόν κάφρων στα όρια της χυδαιότητας, στους οποίους επιστρέφεται η ατάκα «θλιβερή κατάντια»… καθώς την εποχή της οικτρής ισοπέδωσης αδυνατούν να διακρίνουν μεγέθη αντιμετωπίζοντας τα πάντα ως ίσα κι όμοια!

Κατόπιν τούτων, μόνο ο ΙΔΙΟΣ ο καλλιτέχνης μπορεί να πάρει την οδυνηρή απόφαση της αποχώρησης, όταν νιώσει τις δυνάμεις του ή το κοινό να τον εγκαταλείπουν και έτοιμος να αντέξει το βαρύ ψυχικό κόστος του αποχωρισμού, χωρίς φυσικά μέχρι τότε να επιβάλλει την παρουσία του σε κανέναν! Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια κατηγορία καλλιτεχνών που επιλέγουν να αποχωρήσουν τη στιγμή της δόξας τους, γιατί επιθυμούν να μείνουν  στη μνήμη του κοινού αλώβητοι, μη αντέχοντας τη δημόσια έκθεση της φθοράς τους ή την μοιραία έκπτωση της λάμψης τους ή τα κακεντρεχή σχόλια, κακή ώρα…Υπάρχει όμως και η κατηγορία  εκείνων που αφενός δεν φοβούνται να εκθέσουν την πιο φυσική κι ανθρώπινη εξέλιξη του μεγαλώματος όπως κάθε «κοινός θνητός», και αφετέρου δεν αντέχουν το πένθος του αποχωρισμού από ό,τι δίνει νόημα στη ζωή τους, νιώθοντας ότι η κατάθλιψη θα σημάνει το οριστικό τέλος…Πόσω δε μάλλον όταν διαπιστώνουν ότι ακόμα και στην αναπόφευκτη «παρακμή» τους, το κοινό τους στηρίζει με πάθος, ΟΧΙ από δήθεν οίκτο βέβαια (κανείς δεν πληρώνει γι αυτόν τον λόγο), αλλά από ειλικρινή αγάπη και αμείωτο θαυμασμό, αποτίοντας φόρο τιμής στην σπουδαία προσφορά τους!

Είναι αβάσταχτα σκληρό έως απάνθρωπο κάποιοι να «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», ακόμα κι αν υπήρξαν σε όλη τους τη ζωή περήφανα άτια σπάνιας ράτσας που λατρεύτηκαν ως είδωλα σε κούρσες θριάμβου… Ε, σε τέτοια άτια διάολε που τους αξίζει μόνο τιμή, η ασέβεια είναι ασυγχώρητη! Κι αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να τους τιμήσεις στο όνομα της μεγάλης ιστορίας τους, μπορείς τουλάχιστον  να προσπεράσεις με την αξιοπρέπεια της σιωπής …Γιατί να  καρφώσεις μαχαίρι στην πληγή κάποιου που ήδη πονά για τις απώλειες, λες κι ο καλλιτέχνης δεν αντιλαμβάνεται με άφατη πίκρα όσα του στέρησε ο πανδαμάτωρ χρόνος κι εσύ θες να του στερήσεις και την «ανάσα» της επαφής του με το κοινό που τον λατρεύει, ενώ μπορείς κάλλιστα εσύ να μην  ανήκεις σε αυτό… Αλλά θα μου πεις, πού να φτάσει το λειψό σου συναίσθημα ως εκεί και να μπεις στη θέση του… ψιλά γράμματα για βολεμένους κριτές στην ασφάλεια του πληκτρολογίου!

#Κουλτουρόσουπα  #Kulturosupa#ΠίτσαΣτασινοπούλου #Μουσικομανία  #ΚοινωνικήΕυαισθησία #ΕπικρίσειςΓιαΦωνήΒασίληΠαπακωνσταντίνου  #ΈλλειψηΣεβασμού  #ΑντιδράσειςΘαυμαστών 

ΠΡΟΘΕΜΑΤΑ

«Αφού γέρασε και δεν βγαίνει η φωνή του γιατί δεν αποχωρεί όπως η Αλεξίου;» προκαλώντας την οργή των φανατικών θαυμαστών του «Βασίλη ζούμε για να σ΄ακούμε»…

Πώς είναι δυνατόν ένας τέτοιου μεγέθους καλλιτέχνης που έγραψε ιστορία με βαρύτητα συμβόλου, να δέχεται κριτική με προκλητική ασέβεια;;

Αν δεν γουστάρεις φίλε απλά δεν πας, ΔΕΝ απαιτείς να αποσυρθεί, γιατί χιλιάδες άλλοι κόβουν φλέβα ακόμα και για τη «σπασμένη» φωνή κάποιου που εκφράζει την ψυχή τους…

ΠΟΙΟΣ έχει δικαίωμα να επιβάλλει στην γεμάτη ζωντάνια ψυχή του καλλιτέχνη να στερηθεί το οξυγόνο της και να παραιτηθεί από ό,τι την κρατά όρθια;;

Μόνο ο ΙΔΙΟΣ ο καλλιτέχνης μπορεί να πάρει την οδυνηρή απόφαση της αποχώρησης, όταν νιώσει τις δυνάμεις του ή το κοινό να τον εγκαταλείπουν  και έτοιμος να αντέξει το πένθος του αποχωρισμού…

Είναι αβάσταχτα σκληρό έως απάνθρωπο κάποιοι να«σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», ακόμα κι αν υπήρξαν σε όλη τους τη ζωή περήφανα άτια σπάνιας ράτσας…