«Εγώ θα κάνω το κέφι μου, που να καεί (κυριολεκτικά) το σύμπαν!» Άρθρο Πίτσα Στασινοπούλου
Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Δεν μου έχει συμβεί και δεν ξέρω πώς είναι να βρίσκεσαι σε τόπο διακοπών και ξαφνικά εκεί γύρω να ξεσπάσει φωτιά… και δεν εννοώ την ακραία περίπτωση να κινδυνεύεις και να πρέπει να εγκαταλείψεις αλαφιασμένος άρον- άρον το κατάλυμά σου, που μόνο με εφιάλτη μπορεί να συγκριθεί και δεν εύχεσαι ούτε σε εχθρό… μιλώ για την περίπτωση που η φωτιά δεν σε απειλεί άμεσα, μαίνεται κάπου μακριά, ωστόσο βλέπεις από απόσταση το πύρινο μέτωπο και τον κατάμαυρο ουρανό, μυρίζεις την κάπνα του καμένου, αγγίζεις τις στάχτες που κουβαλά ο αέρας, ακούς τις δαιμονισμένες σειρήνες, νιώθεις ότι λίγο πιο πέρα από σένα εξελίσσεται μια μικρή ή μεγάλη τραγωδία με απελπισμένους ανθρώπους, καμένες περιουσίες, αφανισμένη πανίδα και χλωρίδα, εξαντλημένους πυροσβέστες, ανείπωτη αγωνία και τρόμο…
Πώς αντιδράς άραγε;;; Συνεχίζεις ας πούμε ανέμελος υπό παρόμοιες συνθήκες να «απολαμβάνεις» τις διακοπές σου εφόσον δεν απειλείσαι ο ίδιος;; Έχεις τη διάθεση να κολυμπάς αμέριμνα με φόντο το φλεγόμενο βουνό ή να βολτάρεις μυρίζοντας αποκαϊδια ή να γλεντάς στο μπαράκι με σκηνικό πύρινης καταστροφής στο βάθος;; Έχεις το κουράγιο για καλαμπούρια με τη παρέα, για διασκεδάσεις, για ξεγνοιασιά, υπό τον ήχο σειρήνων ή κραυγών και τον ήλιο κρυμμένο από καπνούς να σκοτεινιάζει τη μέρα;; Είναι δυνατόν να μένεις ανεπηρέαστος από το τραγικό που συντελείται λίγο μακρύτερα επειδή δεν αγγίζει την πόρτα σου και να παρουσιάζεις εικόνα… απολαυστικών διακοπών με πληθώρα σχετικών αναρτήσεων;;
Ε λοιπόν, όσο παράλογο κι αν φαντάζει για ανθρώπους με ελάχιστη ενσυναίσθηση, για κάποιους άλλους είναι δυνατόν, κρίνοντας από τα αδιανόητα που ανεβάζουν στα προφίλ τους ενόσω «διακοπεύουν» σε τουριστικούς προορισμούς που δοκιμάζονται από πυρκαγιές… όπου, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, θεωρούν απαραίτητο ακόμα και σε παρόμοια συγκυρία, να ενημερώσουν τους φανς τους πόσο «ευλογημένοι νιώθουν» την (φλεγόμενη) τοποθεσία τάδε, πόσο υπέροχα περνούν με τις βουτιές και τις ποτάρες τους, τί σούπερ παραλία ανακάλυψαν, πόσο γκλαμουράτο είναι το ξενοδοχείο που μένουν, τί υπέροχες σπεσιαλιτέ σαβουριάζουν στην ταβέρνα κλπ., εννοείται με άπειρες σέλφις από κάθε στιγμιότυπο των διακοπών με το ανάλογο εκάστοτε στυλιστικό λουκ, γιατί χωρίς ναρκισσισμό τί να τα κάνεις τα σόσιαλ;; Κι εσύ να μη ξέρεις αν το φόντο στη σέλφι είναι ηλιοβασίλεμα ή αντανάκλαση από φλόγες…Το πολύ- πολύ κανένας πολιτικά ορθός νάρκισσος να συμπληρώσει στη λεζάντα της φωτογραφίας που χασκογελάει ποζάροντας στη πισίνα με το φιρμάτο μαγιό, ένα «τί κρίμα για τη φωτιά σε τέτοιο παράδεισο, μακάρι να τη σβήσουν γρήγορα» με ένα λυπημένο emoji δίπλα, ίσα για να μην τον πουν (νομίζει) ντιπ αναίσθητο γομάρι…
Είναι αλήθεια ότι κατανοώ απόλυτα την ανάγκη καθενός για διακοπές, το γεγονός ότι έχει ήδη πληρώσει γι αυτές, ότι πιθανόν σχεδίαζε έναν ολόκληρο χρόνο αυτές τις πολύτιμες μέρες, ότι περίμενε με λαχτάρα να απολαύσει τις στιγμές, ότι δικαιούται μια διέξοδο στο όνειρο κλπ. Εφόσον όμως η ρημάδα, απρόβλεπτη τύχη (τί να κάνουμε!) του επεφύλασσε τέτοιο δραματικό απρόοπτο, μπορεί άραγε να «απολαύσει» και πώς;; Ξεγελώντας τον εαυτό του, κλείνοντας τα μάτια στο οφθαλμοφανές, παριστάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα προκειμένου να μη διαταράξει τις «ιερές» μέρες των διακοπών ενώ δίπλα καίγεται κυριολεκτικά το σύμπαν;; Τί σόι ψευδαίσθηση απόλαυσης είναι αυτή αγνοώντας συνειδητά την θλιβερή πραγματικότητα;; Μόνο η ανόητη στρουθοκάμηλος θα κατέφευγε σε τέτοια γελοία τερτίπια, που επιπλέον αναδεικνύουν μια αποκρουστική πλευρά αναισθησίας του τύπου «ο κόσμος να καεί, εγώ δεν χαλάω το κέφι μου!»
Και να, που ο κόσμος όντως καίγεται με αληθινές φλόγες δίπλα του κι ο «κεφάτος» δεν φτάνει που αγνοεί την καταστροφή, δεν φτάνει που δεν χαραμίζει μισή κουβέντα συμπάθειας για τον χαμό, αλλά επιλέγει σε τέτοιες τραγικές στιγμές να προβάλλει δημόσια το «κέφι» του χωρίς μια στάλα διακριτικότητας έστω, προκαλώντας ακραία το κοινό αίσθημα σε σημείο που αδυνατώ να το εξηγήσω! Θεωρεί άραγε ασυγχώρητη παράλειψη διαδικτυακού καθήκοντος να μην ενημερώσει τους φίλους του ότι καλοπερνά εν μέσω συμφοράς;; Απειλείται βάσει συμβολαίου με βαρύ πρόστιμο αν δεν το κάνει;; Πιστεύει ότι οι φίλοι του αν δεν μάθουν πόσο γαμάτες διακοπάρες απολαμβάνει, θα μαραζώσουν πέφτοντας σε κατάθλιψη;; Ή μήπως θέλει ενδόμυχα να πείσει τον εαυτό του και τους άλλους πόσο προνομιούχος και τυχερός είναι, που ενώ κάποιοι άτυχοι δίπλα του οδύρονται αυτός μένει ανέγγιχτος στη θερινή νιρβάνα του;;
Αλήθεια τώρα ρε φίλε;;; Δεν σου πέρασε δηλαδή ούτε στιγμή από το μυαλό ότι ανά πάσα στιγμή, ας πούμε με ένα απλό γύρισμα του ανέμου εν προκειμένω, μπορεί να βρεθείς εσύ στην οικτρή θέση τους και η «προνομιούχα τύχη» σου να πάει περίπατο;; Να τρέχεις σαν τρελός να γλιτώσεις από την κόλαση βλέποντας πίσω σου το βιος μιας ολόκληρης ζωής μαύρα αποκαϊδια και είναι απορίας άξιο που ούτε καν αυτή η τόσο ρεαλιστική σκέψη είναι ικανή να σε προβληματίσει ώστε να αναθεωρήσεις την προκλητική στάση σου σε βαθμό ύβρεως! Να αναρωτηθείς ρε αδερφέ τη στιγμή που ανεβάζεις τη ρημάδα χαζοχαρούμενη σέλφι της ξεγνοιασιάς, το αυτονόητο «πώς θα ένιωθα αν ήμουν στη θέση τους κι έβλεπα μέσα στον καημό μου με όλα ρημαγμένα γύρω μου, κάποιους να προβάλλουν ανέμελες στιγμές χαράς;;» Προφανώς ουδέποτε αναρωτήθηκες ώστε να χρειαστεί να απαντήσεις το προφανές, γιατί θεωρείς ηλιθιωδώς τον μικρόκοσμό σου κάστρο απρόσβλητο που ποτέ και τίποτα δεν θα το απειλήσει… οι συμφορές αφορούν τα κάστρα των «άτυχων» και για ποιο λόγο να θυσιάσεις για χάρη τους τη δική σου ευδαιμονία;; Άλλωστε το σύμπαν σου εγγυήθηκε ότι θα παραμείνει αιωνίως… ατάραχη! Σαν το βαλτωμένο συναίσθημα ή τον ανενεργό εγκέφαλο ένα πράμα…
Όσο για μας τους υπόλοιπους, δεν φτάνει η οδύνη των εφιαλτικών εικόνων, οι ηρωικά χαμένες ζωές πυροσβεστών και οι κατεστραμμένες τόσων ανθρώπων, οι ασύλληπτες απώλειες, η τηλεοπτική πληγή των εμπόρων κάθε είδους συμφοράς κλπ., πρέπει επιπλέον να υπομένουμε στα σόσιαλ και την προκλητικά διαφημισμένη καλοπέραση κάθε αναίσθητου κρετίνου, που αδυνατεί να σεβαστεί στο ελάχιστο την τραγικότητα των στιγμών! ΕΛΕΟΣ ρε σεις!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου