10 τηλεοπτικοί χαρακτήρες που δεν θα άντεχαν ούτε μία μέρα στην πραγματική ζ

 Χαίρετε, χαίρετε, χαίρετε!

Τι μου κάνετε; Πώς μου είστε; Πώς τα καλοπερνάτε;

Εγώ πάντως έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η πραγματικότητα έχει αποφασίσει να κερδίσει οριστικά το σενάριο. Εκεί που κάποτε λέγαμε «αποκλείεται να συμβεί αυτό έξω από την τηλεόραση», σήμερα ανοίγουμε το κινητό, διαβάζουμε μια είδηση και καταλήγουμε να ψάχνουμε αν πρόκειται για σατιρική σελίδα ή για κανονικό δημοσίευμα. Και δυστυχώς, τις περισσότερες φορές είναι κανονικό…

Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνητή νοημοσύνη γράφει κείμενα, τα ρομπότ αρχίζουν να αποκτούν ανθρώπινη μορφή, άνθρωποι ερωτεύονται έναν αλγόριθμο, τα social media αποφασίζουν ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ενώ η καθημερινότητα τρέχει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε ούτε να απορήσουμε.

Κι όμως… μέσα σε όλη αυτή την τρέλα, οι ελληνικές σειρές εξακολουθούν να μας κρατούν συντροφιά. Τις βλέπουμε ξανά και ξανά, γελάμε στις ίδιες ατάκες, συγκινούμαστε στις ίδιες σκηνές και αγαπάμε τους ίδιους ήρωες σαν να τους γνωρίζουμε προσωπικά.

Και κάπου εκεί γεννήθηκε η απορία μου…

Τι θα γινόταν αν αυτοί οι χαρακτήρες έβγαιναν ξαφνικά από την τηλεόραση και αναγκάζονταν να ζήσουν στο σήμερα;

Θα τα κατάφερναν;

Ή θα παρακαλούσαν τον σκηνοθέτη να τους ξαναβάλει επειγόντως μέσα στο επεισόδιό τους;

• 
• 
• 
• 
• 
• 

Και τρία… δύο… ένα… καιιιιιι ξεκινάμε!

⸻

10. Φατσέας – “Το Καφέ της Χαράς” (ANT1)

Το «Καφέ της Χαράς» δεν ήταν απλώς μια επιτυχημένη κωμωδία. Ήταν μια ολόκληρη ελληνική κοινωνία σε μικρογραφία. Το Κολοκοτρωνίτσι γέννησε χαρακτήρες που ακόμη και σήμερα τους αναγνωρίζουμε στους γείτονες, στους συγγενείς και κακά τα ψέματα καμιά φορά και στον ίδιο μας τον εαυτό. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ο αξέχαστος Φατσέας του Γεράσιμου Σκιαδαρέση. Ο άνθρωπος που μιλούσε με αυτοπεποίθηση ακόμη κι όταν… κακοποιούσε την ελληνική γλώσσα.

Αυτό ακριβώς ήταν και η γοητεία του. Οι γλωσσικές του γκάφες, η κουτοπονηριά του και η βεβαιότητα ότι πάντα είχε δίκιο τον έκαναν έναν από τους πιο αγαπημένους ρόλους της ελληνικής τηλεόρασης.

Σήμερα όμως; Ειλικρινά πιστεύω πως ο Φατσέας θα περνούσε απαρατήρητος. Ζούμε σε μια εποχή όπου ακούμε καθημερινά δημόσια πρόσωπα, πολιτικούς, δημοσιογράφους και τηλεοπτικούς σχολιαστές να πετούν τα ύστατα μαργαριτάρια και να κάνουν λάθη που κάποτε θα γίνονταν πρώτο θέμα συζήτησης. Ο καημένος ο Φατσέας όχι μόνο δεν θα ξεχώριζε… αλλά μάλλον θα έψαχνε κάποιον να τον διορθώσει. Μη σας πω θα μας διόρθωνε αυτός!

9. Χόρχε – “Σαββατογεννημένες” (MEGA)

Οι «Σαββατογεννημένες» του Γιώργου Καπουτζίδη απέδειξαν ότι μια κωμωδία μπορεί να είναι ταυτόχρονα τρυφερή, έξυπνη και γεμάτη ανατροπές. Οι τρεις φίλες είχαν διαφορετικές ζωές, διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά έναν κοινό δεσμό που άντεχε τα πάντα. Και ανάμεσα στους πιο απολαυστικούς ήρωες βρέθηκε ο Χόρχε.

Ο Ουρουγουανός που προσπαθούσε να καταλάβει την ελληνική πραγματικότητα με μια αφοπλιστική αθωότητα. Έβλεπε τον κόσμο διαφορετικά, παρεξηγούσε καταστάσεις, γι αυτόν προείχε το συμφέρον αλλά είχε πάντα μια καλοσύνη που δύσκολα συναντάς.

Αν όμως ερχόταν στο σήμερα, νομίζω ότι θα έφευγε με το πρώτο αεροπλάνο. Όχι γιατί δεν θα αγαπούσε την Ελλάδα. Αλλά γιατί σήμερα ούτε εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε πολλές φορές τι ακριβώς συμβαίνει γύρω μας. Δε θα προλάβαινε να σκεφτεί πως και ποιον να εκμεταλλευτεί μιας και θα το κάναν πρώτοι άλλοι γι αυτόν. Και επειδή ειναι και εξωσυστημικός θα τον πετούσαν και απο τις μικρο κομπίνες σαν την τρίχα απο το ζυμάρι.

8. Τάμμυ – “Σαββατογεννημένες” (MEGA)

Η Τάμμυ ήταν το αιώνιο κορίτσι που πίστευε ότι όλα θα πάνε καλά. Έβλεπε τον κόσμο με παιδική αισιοδοξία, έβρισκε λύσεις εκεί που οι άλλοι έβλεπαν αδιέξοδα και κατάφερνε να σε κάνει να χαμογελάς ακόμη κι όταν έκανε το μεγαλύτερο μπέρδεμα. Δεν ήταν χαζή. Ήταν αθώα. Και αυτή ήταν η δύναμή της. Δυστυχώς όμως η σημερινή πραγματικότητα δεν συγχωρεί εύκολα τους αθώους. Τα social media, η τοξικότητα, η ειρωνεία και η ανάγκη όλων να σχολιάζουν τους πάντες θα την πλήγωναν πολύ γρήγορα. Νομίζω πως μέσα σε δύο ημέρες θα έκλεινε όλους τους λογαριασμούς της και θα επέστρεφε στις φίλες της, εκεί όπου οι άνθρωποι γελούσαν περισσότερο απ’ όσο έκριναν. Ειναι για τον μόνο χαρακτήρα απο τη δεκάδα που θα άφηνα μια αμυδρά ανοιχτή χαραμάδα ότι ίσως και να κατάφερνε να σταθει γιατί πολλές φορές, σχεδόν πάντα, λατρεύετε και ότι θεωρείτε αφελές.

7. Σοφία Μαλτέζου – “Δύο Ξένοι” (MEGA)

Οι «Δύο Ξένοι» δεν ήταν απλώς άλλη μία επιτυχημένη κωμωδία του Mega. Ήταν μία από τις πιο καλογραμμένες ελληνικές σειρές όλων των εποχών. Ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου δημιούργησαν χαρακτήρες που είχαν αρχή, μέση και τέλος, ανθρώπους γεμάτους αδυναμίες, υπερβολές και αντιφάσεις. Και ανάμεσά τους ξεχώρισε η μοναδική Σοφία Μαλτέζου. Η Σοφία Μαλτέζου ήταν η απόλυτη τηλεοπτική σταρ της εποχής της. Λαμπερή, φιλόδοξη, εγωκεντρική, με μια εκπομπή που θύμιζε τις μεγάλες παρουσιάστριες των 90s και των αρχών του 2000. Ένα πρόσωπο που ζούσε για τα φώτα, την τηλεθέαση και την εικόνα του. Αν όμως βρισκόταν στη σημερινή τηλεόραση, μάλλον θα πάθαινε σοκ. Δεν θα καταλάβαινε πώς μια influencer με ένα κινητό μπορεί να έχει περισσότερη επιρροή από μια παρουσιάστρια με ολόκληρη παραγωγή. Θα δυσκολευόταν να αποδεχτεί ότι τα δεκάλεπτα βίντεο αντικατέστησαν τις μεγάλες εκπομπές, ότι η τηλεθέαση δεν είναι πια ο μοναδικός βασιλιάς και πως η δημοσιότητα σήμερα χτίζεται πολλές φορές χωρίς στούντιο, χωρίς σκηνικά και χωρίς καν… τηλεόραση παρά από ένα κινητό και πολλά κινούμενα τίποτα.

6. Κορίνα – “Εγκλήματα” (ANT1)

Τα «Εγκλήματα» ήταν μια σειρά που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Μαύρη κωμωδία, καυστική σάτιρα και χαρακτήρες που δεν φοβούνταν να είναι ακραίοι. Και φυσικά ανάμεσά τους βρισκόταν η Κορίνα, την οποία υποδύθηκε η Μαρία Καβογιάννη με τρόπο που μόνο εκείνη μπορούσε. Η Κορίνα ήταν η ιερόδουλη με τη χρυσή καρδιά. Κυνική όταν χρειαζόταν, τρυφερή όταν δεν το περίμενες, μια γυναίκα που επιβίωνε σε έναν κόσμο γεμάτο υποκρισία, χωρίς ποτέ να κρύβει ποια πραγματικά ήταν. Γι’ αυτό και ο κόσμος τη συμπάθησε. Δεν υποκρινόταν ποτέ. Αναρωτιέμαι όμως… τι δουλειά θα έκανε σήμερα; Σε μια εποχή εφαρμογών γνωριμιών, OnlyFans, ψηφιακών σχέσεων, εικονικών συντρόφων και τεχνητής νοημοσύνης που μπορεί μέχρι και να φλερτάρει…. Η Κορίνα θα αισθανόταν πως ο κόσμος άλλαξε τόσο πολύ που δεν της άφησε χώρο. Ίσως τελικά να της έλειπε εκείνη η πιο ανθρώπινη εποχή, όπου, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, οι άνθρωποι κοιτούσαν περισσότερο ο ένας τον άλλον και λιγότερο μια οθόνη…… Που για να κάνεις σεξ δε χρειαζόταν ιντερνετ!

5. Σωσώ – “Εγκλήματα” (ANT1)

Αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που έγραψε ιστορία στην ελληνική τηλεόραση, αυτός είναι η Σωσώ Παπαδήμα. Η Καίτη Κωνσταντίνου δημιούργησε μια από τις πιο απολαυστικές “κακές” όλων των εποχών. Ζήλευε, ίντριγκαρε, εκδικούταν, χειραγωγούσε και το έκανε με τέτοιο χιούμορ που στο τέλος… σχεδόν τη συμπαθούσες. Η Σωσώ αγαπήθηκε γιατί έκανε όσα οι περισσότεροι δεν θα τολμούσαν ούτε να σκεφτούν ή σκέφτηκαν και δεν κατάφεραν ποτέ να υλοποιήσουν. Ήταν υπερβολική, θεατρική και αδίστακτη. Ένας χαρακτήρας που δύσκολα θα ξαναγραφτεί τόσο καλά. Αν όμως ερχόταν στο σήμερα, νομίζω πως θα απογοητευόταν. Όχι γιατί έγινε καλύτερος ο κόσμος. Το αντίθετο. Θα διαπίστωνε ότι η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμη και τη δική της φαντασία. Τόση κακία, τόσος φθόνος και τόση τοξικότητα κυκλοφορούν σήμερα παντού, που ίσως για πρώτη φορά στη ζωή της να μην ένιωθε… η πιο μοχθηρή του δωματίου. Και αυτό, για τη Σωσώ, θα ήταν η μεγαλύτερη ήττα.

4. Θεοπούλα – “Στο Παρά Πέντε” (MEGA)

Το «Παρά Πέντε» δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ίσως η πιο επιτυχημένη ελληνική σειρά του 21ου αιώνα. Ο Γιώργος Καπουτζίδης κατάφερε να ενώσει αστυνομικό μυστήριο, κωμωδία, συγκίνηση και απρόβλεπτες ανατροπές, δημιουργώντας χαρακτήρες που ακόμη και σήμερα μιλούν σαν να μην τελείωσε ποτέ η σειρά. Και ανάμεσά τους υπήρχε η μοναδική Θεοπούλα της αξέχαστης Έφης Παπαθεοδώρου. Η Θεοπούλα δεν ξεχώρισε επειδή ήταν ηλικιωμένη. Ξεχώρισε γιατί είχε το θράσος να λέει αυτά που οι περισσότεροι μόνο σκέφτονταν. Ήταν αυθεντική, γκρινιάρα, παρεμβατική, ακομπλεξάριστη και ταυτόχρονα απίστευτα ανθρώπινη. Κάθε σκηνή της ήταν μια μικρή παράσταση. Αν όμως τη μεταφέραμε στο σήμερα, νομίζω πως δεν θα άντεχε τη μοναξιά της εποχής. Όχι επειδή δεν θα είχε ανθρώπους γύρω της, αλλά επειδή όλοι θα ήταν σκυμμένοι πάνω από ένα κινητό. Η Θεοπούλα είχε ανάγκη να κουτσομπολεύει, να τσακώνεται, να πειράζει, να γελάει πρόσωπο με πρόσωπο. Οι διαδικτυακές καρδούλες δεν θα της έλεγαν τίποτα. Εκείνη ήθελε την κολλητή της φίλη Σόφη απέναντί της, έναν καφέ και ατελείωτη κουβέντα για να καταστρώσουν τα επόμενά τους σχέδια.

3. Ντάλια – “Στο Παρά Πέντε” (MEGA)

Από όλους τους ήρωες του «Παρά Πέντε», ίσως κανείς δεν εξελίχθηκε τόσο πολύ όσο η Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου. Η Σμαράγδα Καρύδη δημιούργησε έναν χαρακτήρα που στην αρχή έμοιαζε επιφανειακός, κακομαθημένος και αφελής. Όσο όμως περνούσαν τα επεισόδια, βλέπαμε μια γυναίκα με τεράστια καρδιά, απίστευτη αφοσίωση στους φίλους της και μια αθωότητα που δύσκολα συναντάς. Η Ντάλια δεν αγαπήθηκε για τα χρήματά της. Αγαπήθηκε γιατί, ενώ μπορούσε να αγοράσει σχεδόν τα πάντα, δεν αγόρασε ποτέ τους ανθρώπους. Τους κέρδισε…… Αν ζούσε όμως σήμερα, πιστεύω πως θα βαριόταν αφόρητα. Με τα χρήματα θα μπορούσε να αποκτήσει ταξίδια, σπίτια, αυτοκίνητα και ό,τι άλλο ήθελε. Αυτό όμως που δεν θα μπορούσε να αγοράσει θα ήταν εκείνο που έκανε τη ζωή της συναρπαστική: οι φίλοι της. Χωρίς τον Σπύρο, τον Φώτη, τον Αγγέλο και τη Ζουμπουλία, η καθημερινότητά της θα ήταν απλώς μια ακριβή… μοναξιά. Σαφεστατα σαν ζάμπλουτη επιχειρηματίας αν θα μπορούσε να διαπραγματευτεί αυτή τη συνθήκη, θα έβαζε ρήτρα να έπαιρνε μαζί της και την παρέα της. Και όσο κι αν φαίνεται περίεργο, ίσως τελικά η Ντάλια να μας θυμίζει ότι οι καλύτερες περιπέτειες δεν αγοράζονται.

2. Τζον Τσιμισκής Χόφμαν – “Οι Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη” (ANT1)

Οι “Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη” ήταν από τις πιο ευφυείς πολιτικές σάτιρες που γνώρισε η ελληνική τηλεόραση. Πίσω από το χιούμορ έκρυβαν σχόλια για την εξουσία, το χρήμα, την πολιτική και τις ανθρώπινες σχέσεις. Και μέσα σε αυτό το σύμπαν ξεπήδησε ένας από τους πιο αλλόκοτους και απολαυστικούς χαρακτήρες: ο Τζον Τσιμισκής Χόφμαν του εξαιρετικού Άγγελου Παπαδημητρίου. Εκκεντρικός, υπερκινητικός, γεμάτος αλλόκοτες ιδέες, μιλούσε, κινούνταν και σκεφτόταν λες και βρισκόταν μόνιμα ένα βήμα μπροστά από όλους. Ή ίσως… ένα βήμα δίπλα. Δεν μπορούσες ποτέ να προβλέψεις τι θα κάνει στην επόμενη σκηνή και αυτό ήταν το μεγαλύτερο προσόν του. Κι όμως, σήμερα πιστεύω πως θα δυσκολευόταν όσο κανείς. Όχι γιατί θα ήταν ο πιο περίεργος άνθρωπος του δωματίου, αλλά γιατί δεν θα ήταν πια. Στην εποχή των social media, των influencers και της ανάγκης όλων να ξεχωρίσουν πάση θυσία, η εκκεντρικότητα έγινε σχεδόν καθημερινότητα. Ο Τζον θα ανακάλυπτε, προς μεγάλη του απογοήτευση, ότι για πρώτη φορά στη ζωή του… δεν ήταν ο πιο αλλόκοτος της παρέας.

1. Κωνσταντίνος Κατακουζηνός – “Κωνσταντίνου και Ελένης” (ANT1)

Αν υπάρχει μια ελληνική σειρά που συνεχίζει να σπάει κάθε ρεκόρ επαναλήψεων, αυτή είναι το «Κωνσταντίνου και Ελένης». Χιλιάδες προβολές, αμέτρητες ατάκες και ένας καθηγητής Βυζαντινολογίας που έγινε λαϊκός ήρωας. Ο Χάρης Ρώμας δημιούργησε έναν χαρακτήρα γεμάτο υπεροψία, ιδιορρυθμίες, εμμονές και τελικά… απέραντη γοητεία.

Ο Κατακουζηνός πίστευε ότι η μόρφωση, η καλλιέργεια και η ευγένεια ήταν αρκετές για να βάλουν τάξη στον κόσμο. Κάθε φορά όμως εμφανιζόταν η Ελένη για να του αποδείξει ότι η ζωή δεν υπακούει ποτέ στη θεωρία.

Στη σημερινή πραγματικότητα, φοβάμαι πως ο καθηγητής θα κατέ

ληγε να μιλάει μόνος του. Θα άνοιγε το διαδίκτυο για να κάνει μια σοβαρή συζήτηση περί ιστορίας και θα κατέληγε να διαβάζει σχόλια ανθρώπων που θα τον αποκαλούσαν “άσχετο” χωρίς να έχουν διαβάσει ούτε μία σελίδα. Βέβαια ακόμη και να μην μετρούσε η εργασία του για το αποχετευτικό σύστημα του Βυζαντίου θα ήταν σίγουρα viral. Μιας όμως και κατακλυζόμαστε από πόσους άλλους τέρμα ανεγκέφαλους θα ξεχνιόταν και εύκολα. Έτσι μέσα σε λίγες ώρες θα έκλεινε τον υπολογιστή, θα έβαζε έναν δίσκο κλασικής μουσικής και θα παραδεχόταν , ίσως για πρώτη φορά, ότι η Ελένη τελικά είχε δίκιο σε κάτι: δεν μπορείς να βγάλεις άκρη με όλους.

Η ιδέα μου είναι ή τελικά όλους τους γύρισα πίσω απο όπου τους μάθαμε; Κάποιους χαρακτήρες και ρόλους που έχουν στιγματίσει την ελληνική κοινωνία μέσω των σήριαλ της τηλεόρασης , είναι καλό να μην τοὺς πειράζουμε και αλλάζουμε περιβάλλοντα. Ειναι για συγκεκριμένους χρόνους και χώρους. Και αν ποτέ τους δούμε στο τώρα, όσο και αν τους θέλαμε για φίλους μας….. δε θα είναι ποτε το ίδιο με το πρωτότυπο, το αυθεντικό….

Αυτά από εμένα, μέχρι την επόμενη φορά…

Σας φιλώ, σας χαιρετώ, σας αγαπώ!