Ανίερα & Ανυπότακτα (1): «Για τον πούτσο μου» (Θεατρικό Μονόπρακτο)

Μια ανατρεπτική θεατρική μινιατούρα για την απόλυτη απελευθέρωση από τα κοινωνικά «πρέπει..

Το θέατρο του παραλόγου συναντά τον ωμό, σύγχρονο ρεαλισμό σε ένα ανατρεπτικό, μικρό θεατρικό έργο για δύο πρόσωπα που τολμά να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Μακριά από κάθε έννοια φθηνού εντυπωσιασμού, το κείμενο χρησιμοποιεί μια ακραία και προκλητική φράση της καθημερινότητας για να τη μετατρέψει σε ένα sui generis υπαρξιακό μανιφέστο. Μέσα από έναν καταιγιστικό διάλογο, οι δύο ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με το άγχος της παραγωγικότητας, τις κοινωνικές συμβάσεις και την ανάγκη για μια βαθιά, σχεδόν πρωτόγονη απελευθέρωση από τα «πρέπει» της σύγχρονης ζωής.

Τίτλος: Ανίερα & ανυπότακτα 1: «Για τον πούτσο μου»

Πρόσωπα:

Α: (Κάθεται σε μια καρέκλα, κρατάει ένα άδειο ποτήρι. Δείχνει εξαντλημένος, πνιγμένος από τις προσδοκίες των άλλων και το κυνήγι της τέλειας εικόνας).

Β: (Όρθιος, νευρικός, κοιτάζει συνεχώς το ρολόι του, γεμάτος φακέλους και σημειώσεις. Είναι ο άνθρωπος του καθήκοντος, της συνέπειας και του διαρκούς άγχους).

(Σκηνικό: Ένας απογυμνωμένος, βιομηχανικός χώρος. Μόνο μια καρέκλα και ένα έντονο, ψυχρό λευκό φως που πέφτει πάνω στον Α, σαν σε ανάκριση. Ο Β περπατάει πάνω-κάτω με γρήγορα, κοφτά βήματα).

Β: (Κινείται νευρικά, χειρονομώντας) Δεν καταλαβαίνεις; Δεν έχεις αίσθηση της πραγματικότητας; Πρέπει να παραδώσουμε τώρα! Ο χρόνος τρέχει, το deadline πέρασε χθες, ο κόσμος περιμένει στο ακουστικό του, οι λογαριασμοί συσσωρεύονται και η κοινωνία απαιτεί από εμάς να είμαστε σοβαροί, συνεπείς, παραγωγικοί, άψογοι! Πρέπει να βγάλεις μια ανακοίνωση, ένα κείμενο, μια δήλωση μεταμέλειας, κάτι! Τι έχεις να πεις, επιτέλους, για όλη αυτή την πίεση;

Α: *(Κοιτάζει για λίγο το άδειο ποτήρι του, κάνει μια μεγάλη, βασανιστική παύση, σηκώνει το βλέμμα αργά και λέει εντελώς ήρεμα, σχεδόν *λυτρωτικά) Για τον πούτσο μου.

Β: (Παγώνει στη μέση της σκηνής. Τα χαρτιά του σχεδόν πέφτουν). Τι; Τι είπες μόλις τώρα;

Α: (Με απόλυτη φυσικότητα) Για τον πούτσο μου, Βικτώρ. Ή μάλλον, για τον πούτσο μου γενικώς και καθολικώς.

Β: (Έξαλλος) Τρελάθηκες τελείως; Χάσαμε τα μυαλά μας; Έχουμε μπροστά μας θέματα υψηλής προτεραιότητας, πολιτική ορθότητα, καριέρα, δημόσια εικόνα, το μέλλον μας στην αγορά! Δεν μπορείς να τα διαγράφεις όλα, να τα ισοπεδώνεις με μια χυδαιολογία του δρόμου! Είναι ανώριμο, είναι προσβλητικό, είναι ανεύθυνο!

Α: (Σηκώνεται όρθιος αργά, αφήνει το ποτήρι στο πάτωμα και τον πλησιάζει) Δεν είναι χυδαιολογία. Είναι μανιφέστο. Είναι η μοναδική φράση που έχει απομείνει με πραγματικό, ανόθευτο βάρος όταν όλα γύρω μας γίνονται δήθεν, πλαστικά και καθωσπρέπει. Σκέψου το λίγο, βγες από το κουτί σου. Σου ζητάνε καθημερινά να είσαι ο τέλειος επαγγελματίας, ο τέλειος σύντροφος, ο υποδειγματικός πολίτης. Σου επιβάλλουν να χαμογελάς ψεύτικα στα social media, να καταπίνεις την οργή σου, να ψηφιοποιείς τα συναισθήματά σου. Και ξαφνικά, μέσα από τα σπλάχνα σου, από το πιο βαθύ σου ένστικτο, ανεβαίνει αυτή η φράση-ασπίδα. Η απόλυτη, καθαρή απελευθέρωση: «Για τον πούτσο μου». Και ξαφνικά, ο κόσμος σταματά να σε πιέζει. Γιατί; Γιατί καταλαβαίνει ότι εκεί ακριβώς, σε αυτή τη φράση, τελειώνει η εξουσία του πάνω σου. Εκεί αρχίζει η δική σου ανεξαρτησία.

Β: (Κάθεται στην καρέκλα, φανερά σοκαρισμένος, αλλά το βλέμμα του αρχίζει να αλλάζει. Κοιτάζει τα χαρτιά του σαν να βλέπει σκουπίδια). Μα... είναι αφοπλιστικό. Αν πραγματικά δεν σε νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, αν το λες και το εννοείς μέχρι το μεδούλι σου, τότε... τότε δεν έχουν τίποτα να σου πάρουν. Είσαι ελεύθερος.

Α: Ακριβώς. Είναι η βίαιη, αναγκαία επιστροφή στο ένστικτο. Όταν η τετράγωνη λογική και τα γρανάζια της καθημερινότητας σε πνίγουν, αυτή η φράση είναι η μόνη αληθινή, ωμή ποίηση που μας απέμεινε. Μια ροκ ωδή στην αυτονομία της ύπαρξης.

(Το έντονο λευκό φως αρχίζει να χαμηλώνει σιγά-σιγά, παίρνοντας μια πιο ζεστή, υποβλητική απόχρωση και εστιάζοντας αποκλειστικά στα πρόσωπά τους)

Β: (Μετά από μια μεγάλη παύση, αφήνει τις σημειώσεις του να πέσουν στο πάτωμα. Ψιθυριστά, σχεδόν συνωμοτικά, σαν να δοκιμάζει μια νέα, λυτρωτική γλώσσα). Δηλαδή... για όλα αυτά τα deadlines που μας ρουφάνε τη ζωή; Για τις προσδοκίες τους;

Α: (Χαμογελάει με νόημα, του χτυπάει ελαφρά τον ώμο). Ναι, φίλε μου. Ακριβώς. Για τον πούτσο μου.

(Το φως σβήνει απότομα)

ΣΚΟΤΑΔΙ

📌 Σημείωμα της Kulturosupa:
Η σειρά «Ανίερα & Ανυπότακτα» αποτελείται από 28 θεατρικά μονόπρακτα που γράφτηκαν με το νεύρο, την οργή και την αλήθεια της σύγχρονης πιάτσας. Βασικός στόχος και διακαής πόθος αυτής της ανατρεπτικής πρωτοβουλίας είναι τα κείμενα αυτά να μην μείνουν μόνο στις οθόνες, αλλά να πάρουν σάρκα και οστά πάνω στο θεατρικό σανίδι ως μια ολοκληρωμένη παράσταση.
📩 Ενδιαφέρεστε να μεταφέρετε τα «Ανίερα & Ανυπότακτα» στη σκηνή;
Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, θεατρικές ομάδες και παραγωγοί που επιθυμούν να αξιοποιήσουν το υλικό ή να συνεργαστούν μαζί μας, μπορούν να επικοινωνήσουν άμεσα με την ομάδα της Kulturosupa στο email: kulturosupa@yahoo.gr

Συντελεστές: Μια παραγωγή της: Kulturosupa (2026/27) | Δημοσιεύτηκε στο: Kulturosupa.gr

Ανίερα & Ανυπότακτα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη