Έλενα Μιχαλάκη: «Το θέατρο για παιδιά σε αναγκάζει να επιστρέφεις στην πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού σου» | Interview

  

 

Με αφορμή τις επικείμενες παραστάσεις στο Θέατρο Κήπου τον Αύγουστο, (Τετάρτη 26 και την Πέμπτη 27) η αγαπημένη ηθοποιός Έλενα Μιχαλάκη εξομολογείται στην Kulturosupa.gr τη βαθιά, ειλικρινή της σχέση με το παιδικό θέατρο και τη συνεργασία της με την Κάρμεν Ρουγγέρη στην παράσταση «Πολυάννα – Το Παιχνίδι της Χαράς».

Σε μια εκ των έσω, συγκινητική κουβέντα, μιλά για το πώς η τέχνη γίνεται καταφύγιο στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής, τις αναμνήσεις της δίπλα στον Δάνη Κατρανίδη, αλλά και τη δύναμη της φωνής, της μουσικής και του ποιοτικού ελληνικού τραγουδιού.

Συνέντευξη στον Γιάννη  Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα.

 

---

-Από το «Αηδόνι και το Τριαντάφυλλο» μέχρι την «Πολυάννα», η σχέση σας με το παιδικό θέατρο φαίνεται πολύ βαθιά. Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο όταν απευθύνεστε στο πιο ειλικρινές κοινό, τα παιδιά

Από τον Όσκαρ Ουάιλντ ..στην Ελέανορ Πόρτερ. Νιώθω πραγματικά τυχερή που μέσα από τη δουλειά μου έρχομαι σε επαφή με κλασικούς συγγραφείς και έχω την ευκαιρία να δίνω ζωή στους ήρωές τους.

Το θέατρο για παιδιά έχει μια μοναδική ιδιαιτερότητα: το κοινό του είναι απόλυτα ειλικρινές. Τα παιδιά δεν προσποιούνται και δεν φιλτράρουν τις αντιδράσεις τους. Αν κάτι τα συγκινήσει θα το δείξουν. Αν βαρεθούν, επίσης θα το δείξουν. Αυτή η αμεσότητα σε κρατά σε συνεχή εγρήγορση και σου υπενθυμίζει ότι κάθε στιγμή πάνω στην σκηνή πρέπει να είναι αληθινή.

Τί πιο γοητευτικό από το κοριτσάκι που μόλις χθες μετά το τέλος της παράστασης μας «Το Παιχνίδι της Χαράς» μου είπε : «Ήσουν η Θεία Πόλυ Έγινες αληθινή μέσα από το βιβλίο» και με αγκάλιασε τόσο σφιχτά.. Ήταν μια φράση τόσο απλή και αυθόρμητη, που για μένα είχε μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε εγκωμιαστικό σχόλιο.

Συνεπώς τα παιδιά δεν μπορείς να τα ξεγελάσεις ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο του θεάτρου για παιδιά στον ηθοποιό ! Σε αναγκάζει να επιστρέφεις κάθε φορά στην πιο καθαρή και αληθινή εκδοχή του εαυτού σου ως ηθοποιού!

- Φέτος συμμετέχετε στην παράσταση «Πολυάννα – Το Παιχνίδι της Χαράς» της Παιδικής Σκηνής Κάρμεν Ρουγγέρη. Πώς είναι η συνεργασία σας με την Κάρμεν Ρουγγέρη και τη Χριστίνα Κουλουμπή και ποιο είναι το δικό σας «παιχνίδι της χαράς» στην καθημερινότητά σας;

Η συνεργασία μου με τις υπέροχες Κάρμεν Ρουγγέρη και Χριστίνα Κουλουμπή μετράει πολλά χρόνια και νιώθω πραγματικά ευλογημένη που βρίσκομαι δίπλα σε δύο γυναίκες που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο θέατρο για παιδιά με τόση αγάπη, γνώση και συνέπεια. Κάθε πρόβα και κάθε παράσταση είναι για μένα μια υπενθύμιση ότι το θέατρο μπορεί να γίνει χώρος φροντίδας, έμπνευσης και προσφοράς.

Όσο για το «Παιχνίδι της Χαράς» φέτος απέκτησε για μένα ένα πολύ πιο βαθύ νόημα. Λίγο πριν ξεκινήσουμε την περιοδεία μας, έφυγε ο μπαμπάκας μου. Έγινε ο δικός μου άγγελος και ομολογώ, υπήρξαν στιγμές που αναρωτήθηκα πώς είναι δυνατόν να ανεβαίνω στη σκηνή και να παίζω σε ένα έργο που ψάχνει τη Χαρά σε ό,τι κι αν συμβεί, ενώ μέσα μου υπάρχει τόσος πόνος. Και όμως, κάθε φορά που ακούω τις αντιδράσεις των παιδιών, κάθε φορά που βλέπω τα μάτια τους να φωτίζονται, νιώθω πως εκείνος, με έναν τρόπο, μου ψιθυρίζει να συνεχίσω. Ότι η ζωή, όσο σκληρή κι αν γίνεται, δεν σταματά να μας χαρίζει μικρές στιγμές φωτός. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το αληθινό «Παιχνίδι της Χαράς» : να βρίσκεις τη δύναμη να χαμογελάς όχι επειδή δεν πονάς, αλλά επειδή η αγάπη που έζησες συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πιστεύω πώς η χαρά δεν είναι αντίθετη τη θλίψης. Μπορούν να συνυπάρξουν. Και ίσως αυτό είναι το πιο πολύτιμο μάθημα που μου χάρισε αυτή η παράσταση, την πιο δύσκολη αλλά και την πιο καθοριστική περίοδο της ζωής μου.

-Έχετε σπουδάσει δίπλα σε πολύ σημαντικούς δασκάλους του θεάτρου μας. Ποιο είναι το πιο πολύτιμο μάθημα ή η συμβουλή που κρατάτε από εκείνους και καθορίζει μέχρι σήμερα τον τρόπο που προσεγγίζει έναν ρόλο;

Είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα σε σπουδαίους ανθρώπους του θεάτρου, όμως τα λόγια του αείμνηστου Δάνη Κατρανίδη με συνοδεύουν μέχρι σήμερα σαν πολύτιμη παρακαταθήκη. Το σημαντικότερο μάθημα που μου άφησε δεν αφορούσε την τεχνική της υποκριτικής, αλλά το ήθος του καλλιτέχνη. Μας δίδαξε ότι το θέατρο δεν υπηρετείται μόνο με ταλέντο. Χρειάζεται σεβασμό, ευγένεια, ταπεινότητα και αγάπη για τον άνθρωπο και για τη δουλειά. Αυτές είναι οι αξίες που επιτρέπουν σε έναν ηθοποιό να εξελίσσεται πραγματικά. Αυτό επηρεάζει μέχρι σήμερα τον τρόπο που προσεγγίζω κάθε ρόλο.

Πιστεύω ότι πριν συναντήσεις έναν χαρακτήρα, χρειάζεται να συναντήσεις τον εαυτό σου. Να αφήσεις στην άκρη τις βεβαιότητες, τον εγωισμό και τις αμυνές σου, ώστε να γίνεις ένα «λευκό χαρτί» έτοιμο να αφουγκραστεί και να υπηρετήσει έναν χαρακτήρα. Το ίδιο ισχύει και για τη συνεργασία με τους συναδέλφους μου, χωρίς εμπιστοσύνη, γενναιοδωρία και σεβασμό δεν μπορεί να υπάρξει αληθινό θέατρο.

Αυτό είναι ίσως το πολυτιμότερο δώρο του δασκάλου μου, να θυμάμαι ότι η υποκριτική δεν είναι μόνο μια τέχνη ερμηνείας αλλά πρώτα απ' όλα μια στάση ζωής.

-Η πορεία σας ξεκίνησε πολύ νωρίς, με την «Τελετή» του Π. Μάτεση στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ενώ είσασταν ακόμη στο σχολείο. Πώς θυμάστε εκείνη την πρώτη επαφή με το επαγγελματικό σανίδι;

Την πρώτη μου επαγγελματική επαφή με το θέατρο τη θυμάμαι σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ήμουν ακόμη μαθήτρια, όταν βρέθηκα στην «Τελετή» του Παύλου Μάτεση, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Από πολύ μικρή ήξερα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός και τη στιγμή που ανέβηκα στη σκηνή, ένιωσα πως βρισκόμουν ακριβώς εκεί που ανήκα.

Θυμάμαι πως ήμουν τόσο ενθουσιασμένη, που αστειεύομαι συχνά λέγοντας ότι ευτυχώς φορούσα ψηλά τακούνια ...γιατί αλλιώς θα ήμουν ένας μικρός ανεμοστρόβιλος πάνω στη σκηνή! Είχα τόση λαχτάρα να παίξω, που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τη χαρά μου.

Οι γονείς μου, παρά τις αντιρρήσεις τους, κατάλαβαν ότι το θέατρο δεν ήταν για μένα μια παιδική επιθυμία αλλά ο δρόμος που πραγματικά ήθελα να ακολουθήσω. Από τότε στάθηκαν δίπλα μου και μου έδωσαν την ευκαιρία να ξεκινήσω αυτό το υπέροχο ταξίδι, για το οποίο νιώθω μέχρι σήμερα βαθιά ευγνωμοσύνη.

-Εκτός από την υποκριτική, έχετε πλούσιες σπουδές στο κλασικό τραγούδι, το μιούζικαλ, τον χορό και το πιάνο. Πόσο βοηθάει έναν ηθοποιό η μουσική και η κινησιολογική παιδεία στις απαιτήσεις των σύγχρονων παραστάσεων;

Θα έλεγα πως βοηθάει πάρα πολύ και είναι απαραίτητες. Η μουσική και ο χορός είναι τρόποι να γνωρίσει ένας ηθοποιός καλύτερα τη φωνή, το σώμα και τα εκφραστικά του μέσα. Το κλασικό τραγούδι με βοήθησε να αγαπήσω και να κατανοήσω τη φωνή μου, να δουλέψω την αναπνοή και την εκφραστικότητα μου, ενώ ο χορός μου έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία και σύνδεση με το σώμα μου πάνω στη σκηνή.

Σήμερα οι παραστάσεις απαιτούν από τον ηθοποιό να μπορεί να συνδυάζει πολλά διαφορετικά στοιχεία. Για μένα, όλες αυτές οι σπουδές είναι κομμάτια της ίδιας διαδρομής και με βοηθούν κάθε φορά να πλησιάζω έναν ρόλο με περισσότερη αλήθεια και χαρά.

 

 

-Έχετε δανείσει τη φωνή σας σε κινούμενα σχέδια και ραδιοτηλεοπτικά σποτ. Ποιες είναι οι ιδιαίτερες προκλήσεις της μεταγλώττισης και της εκφώνησης, όπου το μόνο σου εργαλείο είναι η φωνή;

Η μεταγλώττιση και η εκφώνηση έχουν μια ξεχωριστή μαγεία, γιατί εκεί ο ηθοποιός μένει μόνο με το πιο άμεσο εργαλείο του: τη φωνή του. Χωρίς τη βοήθεια του σώματος ή του βλέμματος, μια ανάσα, ένας τόνος, μια μικρή παύση μπορούν να πουν όσα θα έλεγε μια ολόκληρη σκηνή.

Στη μεταγλώττιση η πρόκληση είναι να συναντήσεις έναν χαρακτήρα που ήδη υπάρχει και να του χαρίσεις τη δική σου ψυχή, ενώ στην εκφώνηση να δημιουργήσεις μια σχέση με τον ακροατή, ακόμη κι αν δεν τον βλέπεις ποτέ.

Για μένα, αυτές οι εμπειρίες ήταν ένα πολύτιμο ταξίδι ανακάλυψης. Με έμαθαν να ακούω περισσότερο τη φωνή μου και να καταλαβαίνω πώς η φωνή μπορεί να ταξιδέψει τον άνθρωπο, να δημιουργήσει εικόνες και συναισθήματα. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμή της.

-Στο παρελθόν δημιουργήσατε με τη Ζένια Θεοφανοπούλου την ομάδα «Dos Gatos Pobres», συνδυάζοντας το θέατρο με τη ζωντανή μουσική. Πόσο σημαντική είναι για έναν καλλιτέχνη η ανάγκη να δημιουργεί τις δικές του αυτόνομες ομάδες και project;

Πιστεύω πως κάθε καλλιτέχνης κάποια στιγμή νιώθει την ανάγκη να δημιουργήσει κάτι δικό του. Είναι αυτή η εσωτερική ανάγκη να μοιραστείς μια ιδέα, μια αισθητική, έναν τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και να τον μεταφέρεις στους άλλους. Οι «Dos Gatos Pobres» που δημιουργήσαμε με τη Ζένια Θεοφανοπούλου, γεννήθηκε ακριβώς από αυτή την ανάγκη.

Ήταν μια πολύ όμορφη και δημιουργική περίοδος της ζωής μου, όπου συναντήθηκαν η αγάπη μας για το θέατρο, τη μουσική και το τραγούδι και δημιουργήσαμε κάτι που είχε τη δική μας προσωπική ματιά. Η Ζένια σήμερα έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της, είναι μανούλα και ζεί στην Αυστραλία. Χαίρομαι πολύ για εκείνη και κρατώ πάντα με αγάπη αυτή τη συνεργασία μας, γιατί κάποιες καλλιτεχνικές συναντήσεις δεν μετριούνται μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά και από τη σχέση και τις στιγμές που αφήνουν πίσω τους.

Το να δημιουργείς τις δικές σου ομάδες και τα δικά σου έργα έχει δυσκολίες, αλλά έχει και μια μοναδική χαρά: νιώθεις ότι δίνεις μορφή σε κάτι που ξεκίνησε από μέσα σου. Και αυτή η αίσθηση ελευθερίας είναι ένα από τα πιο όμορφα δώρα της τέχνης.

-Έχετε ασχοληθεί ενεργά με το θεατρικό παιχνίδι και τη διδασκαλία σε παιδιά. Πώς λειτουργεί η θεατρική αγωγή ως μέσο έκφρασης και ανάπτυξης για τις μικρές ηλικίες;

Η επαφή μου με τα παιδιά μέσα από το θέατρο είναι μια από τις όμορφες και αληθινές εμπειρίες μου. Τα τελευταία χρόνια έχω τη χαρά να διδάσκω σε δύο δημοτικά σχολεία και σε δύο σχολές χορού, όπου συναντώ την φαντασία, την ενέργεια και την καθαρή ματιά των παιδιών.

Δεν κάνω θεατρικό παιχνίδι με την κλασσική έννοια, δημιουργούμε παραστάσεις μαζί σε έργα που γράφω έργα έχοντας στο μυαλό μου τα ίδια τα παιδιά, τον τρόπο που σκέφτονται, τις ανησυχίες τους, τις ερωτήσεις τους και τη μοναδική τους φαντασία. Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι ότι μέσα από το θέατρο τα παιδιά βρίσκουν έναν χώρο όπου μπορούν να είναι πραγματικά ο εαυτός τους. Να εκφραστούν, να συνεργαστούν, να ακούσουν τον άλλον, να μάθουν τη σημασία του σεβασμού, της ευγένειας και της αποδοχής.

Κάθε φορά που δουλεύω μαζί τους νιώθω πως έχω κι εγώ κάτι να μάθω. Η αλήθεια, ο αυθορμητισμός και η καθαρή ματιά τους είναι ένα πολύτιμο μάθημα. Για μένα το θέατρο με τα παιδιά δεν είναι μόνο η δημιουργία μιας παράστασης. Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης και αγάπης, όπου μέσα από την τέχνη καλλιεργούνται αξίες που μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

-Από το 2003 πραγματοποιείτε εμφανίσεις ερμηνεύοντας μιούζικαλ, Χατζηδάκι και μελοποιημένη ποίηση. Ποια είναι η σχέση σας με το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι και ποια συναισθήματα σας γεννά η επαφή με σπουδαίους στίχους;

Η σχέση μου με το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι είναι βαθιά και προσωπική. Πιστεύω πως ένα σπουδαίο τραγούδι δεν είναι μόνο η μελωδία του. Είναι οι λέξεις του, οι ιστορίες του και τα συναισθήματα που κουβαλά. Μέσα από την πορεία μου, έχοντας σπουδάσει κλασικό τραγούδι και musical performer, είχα την ευλογία να συναντήσω διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Από το μιούζικαλ και τη μαγεία της θεατρικής μουσικής μέχρι τον Μάνο Χατζηδάκι, τον Αττίκ, τον Μίκη Θεοδωράκη και τη μελοποιημένη ποίηση.

Κάθε συνάντηση με ένα σπουδαίο έργο ήταν ένα μάθημα ευαισθησίας και έκφρασης. Έχω ερμηνεύσει μελοποιημένη ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη σε μουσική του Σάκη Τσιλίκη, έχω τραγουδήσει στην αρχαία ελληνική γλώσσα στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, σε μουσική Γιάννη Ιωάννου, αλλά και σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις ερμηνεύοντας Αλέκο Σακελλάριο, Σταμάτη Κραουνάκη και άλλους. Επίσης, είχα μια διάκριση ερμηνεύοντας το La Vie en rose σε γαλλικό κοινό και αυτό σημαίνει τόσα πολλά για μένα.

Όταν συναντώ έναν σπουδαίο στίχο νιώθω συγκίνηση και σεβασμό. Είναι μαγικό το πώς κάποιες λέξεις, γραμμένες πριν από χρόνια, μπορούν ακόμα να μιλούν στην καρδιά μας και να βρίσκουν μέσα μας κάτι πολύ προσωπικό. Για μένα το τραγούδι είναι επικοινωνία. Είναι η στιγμή που μια ιστορία ενός δημιουργού γίνεται συναίσθημα ενός ανθρώπου που ακούει.

-Μία ξεχωριστή στιγμή στην πορεία σας ήταν η παγκόσμια πρώτη εκτέλεση του μελοποιημένου ποιήματος «Μακριά» του Κ. Καβάφη στον Ιανό. Τι αναμνήσεις κρατάτε από εκείνη τη βραδιά;

Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που δεν ξεθωριάζουν ποτέ μέσα σου. Η πρώτη εκτέλεση του μελοποιημένου ποιήματος «Μακριά» του Κ. Καβάφη στον Ιανό σε μουσική Σάκη Τσιλίκη, είχε για μένα μια σχεδόν ιερή βαρύτητα. Δεν ερμήνευα απλώς ένα τραγούδι, στεκόμουν απέναντι σε έναν ολόκληρο ποιητικό κόσμο που με ξεπερνούσε και ταυτόχρονα με καλούσε να τον υπηρετήσω με απόλυτο σεβασμό. Θυμάμαι την ένταση πριν ανέβω στη σκηνή, εκείνη τη σιωπή που μοιάζει να μεγαλώνει μέσα σου αντί να μικραίνει, την ανάσα που βαραίνει λίγο πριν το πρώτο βήμα στο φως. Και μετά, τη στιγμή που η ποίηση του Καβάφη ενώθηκε με τη μουσική, σαν να άνοιξε ένας αόρατος διάδρομος και οι λέξεις βρήκαν για πρώτη φορά τη φωνή τους μπροστά στο κοινό.

Εκεί, πάνω στη σκηνή, ένιωσα πως δεν ήμουν μόνη. Ήμουν μέρος μιας αλυσίδας που ενώνει τον ποιητή, τον συνθέτη, τη φωνή και τον ακροατή. Μια αλυσίδα που για λίγα λεπτά κάνει τον χρόνο να σταματά. Είναι μια βραδιά που δεν τη θυμάμαι απλώς. Τη νιώθω ακόμη. Σαν ένα φως που επιστρέφει κάθε φορά για να μου θυμίζει γιατί αγαπώ αυτό που κάνω.

-Έχετε υπηρετήσει διαφορετικά είδη θεάτρου, από το κλασικό και το διαδραστικό παραμύθι μέχρι τις μουσικές παραστάσεις και την αναπαράσταση εποχής («Μπουλούκια Θεατρίνοι»). Υπάρχει κάποιο είδος που νιώθετε ότι σας εκφράζει περισσότερο;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα μόνο είδος θεάτρου, γιατί κάθε μορφή έχει αφήσει μέσα μου κάτι διαφορετικό και πολύτιμο. Για μένα το θέατρο είναι ένα συνεχές ταξίδι, που κάθε φορά αλλάζει προορισμό.

Έχω αγαπήσει το κλασικό και το αρχαίο θέατρο για το βάθος και τη διαχρονικότητά τους, το θέατρο για παιδιά, για την αλήθεια και την καθαρότητα του κοινού του, τις μουσικές παραστάσεις γιατί ενώνουν πολλές τέχνες, αλλά και τις παραστάσεις εποχής, γιατί μας φέρνουν κοντά στη μνήμη και την ιστορία του θεάτρου.

Αυτό που με συγκινεί πάντα είναι η αλήθεια ενός έργου. Όταν υπάρχει ουσιαστικό κείμενο, μια ομάδα που το υπηρετεί με αγάπη και ένας ρόλος που μπορεί να αγγίξει τον θεατή, νιώθω ότι βρίσκομαι στο σωστό μου σημείο.

Ίσως τελικά αυτό που με εκφράζει περισσότερο είναι η ανάγκη της αφήγησης: να μεταφέρω ιστορίες και συναισθήματα και να δημιουργώ μια ζωντανή στιγμή επικοινωνίας με το κοινό.

-Η «Πολυάννα» είναι ένα έργο γεμάτο αισιοδοξία, φως και ελπίδα. Πόσο ανάγκη θεωρείτε ότι έχει η εποχή μας –και κυρίως τα παιδιά– τέτοια θετικά μηνύματα;

Πιστεύω πως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχομε ανάγκη από ιστορίες που μας θυμίζουν το φως. Όχι γιατί η ζωή δεν έχει δυσκολίες, αλλά γιατί μέσα στις δυσκολίες χρειαζόμαστε κάτι που να μας κρατά όρθιους και να μας βοηθά να βλέπουμε ξανά την ομορφιά γύρω μας.

Η «Πολυάννα» δεν μιλά για μια επιφανειακή αισιοδοξία. Μιλά για τη δύναμη της σκέψης, για την επιλογή να αναζητάς κάτι καλό ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Αυτό είναι ένα πολύτιμο μήνυμα, ιδιαίτερα για τα παιδιά, που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο με πολλές προκλήσεις και χρειάζονται ελπίδα, αγάπη και πίστη στον εαυτό τους. Ίσως αυτό είναι που κάνει την παράσταση τόσο ξεχωριστή.

Τα παιδιά δεν έρχονται μόνο να παρακολουθήσουν μια ιστορία, φεύγουν έχοντας πάρει μαζί τους ένα μικρό κομμάτι χαράς. Και για μένα προσωπικά, αυτή η παράσταση έχει μια ιδιαίτερη σημασία, γιατί μου θυμίζει πως, ακόμη και μέσα στον πόνο, η ζωή συνεχίζει να μας χαρίζει μικρές στιγμές φωτός που αξίζει να κρατάμε στην καρδιά μας.

-Πώς καταφέρνετε να ισορροπείτε ανάμεσα σε διαφορετικές απαιτητικές υποχρεώσεις, όπως οι πρόβες, οι περιοδείες, οι μεταγλωττίσεις και οι μουσικές εμφανίσεις;

Η αλήθεια είναι πως αυτή η ισορροπία απαιτεί πολλή αγάπη, πειθαρχία και καλή οργάνωση. Όταν αγαπάς πραγματικά αυτό που κάνεις, οι διαφορετικές μορφές έκφρασης δεν μοιάζουν με βάρος· γίνονται σαν νήματα που υφαίνουν το ίδιο υφαντό, διαφορετικά χρώματα της ίδιας διαδρομής.

Το θέατρο, η μουσική, οι μεταγλωττίσεις και οι υπόλοιπες καλλιτεχνικές μου δραστηριότητες απαιτούν ενέργεια και αφοσίωση, αλλά το καθένα μου δίνει και μια διαφορετική ανάσα. Η σκηνή μου χαρίζει τη ζωντανή επαφή με το κοινό, εκείνη τη μοναδική στιγμή που η ενέργεια ταξιδεύει αμφίδρομα. Η μουσική γίνεται ένας πιο εσωτερικός τρόπος έκφρασης, σχεδόν σαν εξομολόγηση. Και η μεταγλώττιση με έχει βοηθήσει να ανακαλύψω ακόμη περισσότερο τη δύναμη της φωνής, σαν να ζω χιλιάδες ζωές μέσα από διαφορετικούς χαρακτήρες.

Φυσικά υπάρχουν στιγμές έντασης και κούρασης, όμως νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη που η ζωή μου είναι γεμάτη δημιουργία. Προσπαθώ κάθε φορά να είμαι πραγματικά παρούσα σε αυτό που κάνω, γιατί πιστεύω πως η τέχνη δεν θέλει μόνο τεχνική. Θέλει ψυχή, αλήθεια και καρδιά.

- Υπάρχει κάποιος ρόλος από το παγκόσμιο ή το ελληνικό δραματολόγιο που αποτελεί για εσάς «όνειρο ζωής» να ερμηνεύσετε στο μέλλον;

Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που ονειρεύομαι να συναντήσω κάποια στιγμή στη σκηνή, όμως οι ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Με συγκινεί ο τρόπος που γράφει τις γυναίκες του· γυναίκες γεμάτες όνειρα, μνήμες, αντιφάσεις και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα. Δεν είναι ποτέ μονοδιάστατες· κουβαλούν τις χαρές, τις πληγές και τις αδυναμίες τους, και μέσα από αυτές αποκαλύπτεται η αλήθεια της ανθρώπινης ψυχής.

Η Αμάντα Γουίνγκφιλντ από τον «Γυάλινο Κόσμο» είναι ένας ρόλος που με συγκινεί ιδιαίτερα. Μια γυναίκα που ζει ανάμεσα στις αναμνήσεις του παρελθόντος και στην αγωνία για το μέλλον των παιδιών της. Έχει τρυφερότητα, δύναμη, φόβο, όνειρα και αντιφάσεις· όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν έναν χαρακτήρα αληθινό.

Θα ήταν μεγάλη χαρά και πρόκληση για μένα να συναντήσω μια τέτοια ηρωίδα στο μέλλον. Γιατί οι ρόλοι που αγαπώ περισσότερο είναι εκείνοι που δεν είναι τέλειοι, αλλά είναι βαθιά ανθρώπινοι.

- Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια και τι εύχεστε να αποκομίσει κάθε μικρός και μεγάλος θεατής φεύγοντας από την «Πολυάννα»;

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια είναι πάντα γεμάτα δημιουργική ανυπομονησία και χαρά. Συνεχίζω να αναζητώ έργα και συνεργασίες που έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν και που μπορούν να αγγίξουν τον άνθρωπο.

Όσο για την «Πολυάννα», εύχομαι κάθε θεατής, μικρός και μεγάλος, να φεύγει από την παράσταση με ένα μικρό χαμόγελο στην καρδιά του. Να θυμάται πως, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να ανακαλύψουμε κάτι όμορφο, μια μικρή αφορμή χαράς, μια στιγμή φωτός.

Για τα παιδιά εύχομαι να κρατήσουν την ελπίδα, τη φαντασία και την πίστη πως μπορούν να βλέπουν τον κόσμο με αγάπη. Για τους μεγάλους, ίσως μια μικρή υπενθύμιση ότι μέσα μας υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί που έχει ανάγκη να χαρεί, να ονειρευτεί και να πιστέψει ξανά.

Αυτό είναι, για μένα, το πιο μεγάλο δώρο του θεάτρου: να φεύγει κάποιος λίγο διαφορετικός απ' ό,τι ήρθε.

Ευχαριστώ θερμά

---

https://kulturosupa.gr/theatromania/theatro-gia-paidia/polyanna-to-paichnidi-tis-charas-i-paidiki-skini-tis-karmen-roungeri-sto-theatro-kipou/