Βασίλης Αραμπατζής, Χριστόφορος Χριστοφορίδης -: «Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει» – Το δημιουργικό ρίσκο, το «ταμείο» και το στοίχημα της επόμενης σεζόν για το Θέατρο Τεχνών | Interview

 

 

«Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει» 

Όταν ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης και ο Βασίλης Αραμπατζής αποφάσισαν να ανοίξουν τις πόρτες του Θεάτρου Τεχνών στην Κωνσταντινουπόλεως 75, ήξεραν καλά πως η καθημερινότητα ενός ζωντανού οργανισμού κρύβει πίεση, ευθύνη και απρόοπτα. Έναν χρόνο μετά, έχοντας ολοκληρώσει έναν αληθινό μαραθώνιο, οι δύο καλλιτέχνες και συνιδιοκτήτες κάθονται στο ίδιο τραπέζι για έναν ειλικρινή, «on the record» απολογισμό στην Kulturosupa.

Μιλώντας ανοιχτά για τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην τέχνη και το επιχειρείν, αποκαλύπτουν πώς το «κακό σενάριο» του business plan μετατράπηκε σε απανωτά sold out, εξηγούν γιατί το βραδινό θέατρο στη Θεσσαλονίκη «πονάει» όταν λείπουν τα μεγάλα ονόματα από τη μαρκίζα, και θυμούνται τις στιγμές που οι ίδιοι βούρκωσαν πίσω από τις κουίντες. Με τη δυναμική του έμπειρου πλέον, ανοίγουν τα χαρτιά τους για τη σεζόν 2026/2027, ανακοινώνουν τις πρώτες μεγάλες συνεργασίες με τον Σάββα Στρούμπο και τη Μαρίνα Γιώτη, και εξηγούν γιατί το θέατρο παραμένει, στη ρίζα του, μια βαθιά πολιτική πράξη που υπερασπίζεται τον άνθρωπο.

Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα

---

-Κύριοι, η πρώτη σεζόν λειτουργίας του Θεάτρου Τεχνών κάτω από τη δική σας διοίκηση έφτασε στο τέλος της. Πώς λειτουργεί η χημεία της συνιδιοκτησίας στην καθημερινή διαχείριση και ποια είναι η κοινή αποτίμηση που κάνετε για αυτή τη χρονιά;

Βασίλης Αραμπατζής: Κοιτάξτε, η χημεία μεταξύ μας δεν τέθηκε ποτέ ύπο αμφισβήτηση, ίσως βασικά ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που έφτασε μέχρι και την συνιδιοκτησία ενός θεάτρου. Εάν θα έπρεπε να πούμε ότι επηρεάστηκε από την καθημερινή διαχείριση αυτού, λοιπόν, τότε σίγουρα έγινε πιο δυνατή και απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη έμπνευση. Η αποτίμηση είναι η εξής: δεν θα μπορούσαμε να ζητήσουμε τίποτα παραπάνω.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Η χημεία μας με τον Βασίλη υπήρχε πολύ πριν από το Θέατρο Τεχνών. Νομίζω ότι αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που μπορέσαμε να πάρουμε μια τόσο μεγάλη απόφαση. Η καθημερινότητα ενός θεάτρου έχει πίεση, ευθύνη, απρόοπτα, αλλά και πολλή συγκίνηση. Αν κάτι άλλαξε μέσα σε αυτή τη χρονιά, είναι ότι η σχέση μας έγινε πιο δυνατή. Η αποτίμηση για μένα είναι βαθιά θετική. Από τον Οκτώβριο του 2025, που ανοίξαμε τις πόρτες μας στην Κωνσταντινουπόλεως 75, μέχρι σήμερα νιώθω ότι χτίσαμε κάτι αληθινό.

-Όταν ανοίξατε τις πόρτες του θεάτρου το περασμένο φθινόπωρο, είχατε ένα συγκεκριμένο πλάνο στο μυαλό σας. Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν τελικά να συμβαδίσει η θεωρία και οι προσδοκίες σας με την πράξη;

Βασίλης Αραμπατζής: Είχαμε την τύχη να πέσουμε όχι μόνο μέσα στα πλάνα μας, αλλά να χτυπήσουμε και κέντρο. Είμαστε περήφανοι για το αποτέλεσμα της βραδινής σκηνής, της παιδικής αλλά και της επιλογής του Δήμου Θεσσαλονίκης να αγκαλιάσει τον χώρο μας και να φέρει το Φεστιβάλ Ανοιχτής Σκηνής. Εννοείται πως κάναμε λάθη, μάθαμε από αυτά και πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Η αλήθεια είναι ότι είχαμε πλάνο, αλλά η πράξη πάντα σε εκπαιδεύει ξανά από την αρχή. Ξέραμε τι θέλαμε να κάνουμε, αλλά δεν ξέραμε πώς θα μας αγκαλιάσει η πόλη τόσο γρήγορα. Η παιδική σκηνή, η βραδινή σκηνή, οι φιλοξενίες, οι συνεργασίες, ακόμη και η επιλογή του Δήμου Θεσσαλονίκης να φιλοξενήσει στο θέατρό μας την Ανοιχτή Σκηνή, ήταν στιγμές που μας επιβεβαίωσαν ότι ο χώρος είχε λόγο ύπαρξης. Κάναμε λάθη, φυσικά. Αλλά τα λάθη αυτά έγιναν αφορμή για να γίνουμε καλύτεροι.

-Το Θέατρο Τεχνών συστήθηκε στο κοινό της πόλης. Ποιες ήταν οι πρώτες άμεσες αντιδράσεις που εισπράξατε από τους θεατές και πώς νιώθετε ότι ανταποκρίθηκαν στο δικό σας κάλεσμα;

Βασίλης Αραμπατζής: Οι πρώτες μας παραγωγές ήταν και πολυαγαπημένες. Ξεκινήσαμε με τον κ. Αργύρη Μπακιρτζή και την Δημοπρασία. Ένα έργο που έκανε 4 συνεχόμενα sold out. Σε συνέχεια είχαμε μία από τις πιο όμορφες παραστάσεις μας για φέτος. Το “Είδα Μάτια” των NOVAN και του Τάσου Παπαδόπουλου. Μακάρι να το ανεβάζαμε κάθε χρόνο για πρώτη παράσταση. Και βέβαια η παιδική σκηνή είχε 6 μήνες συνεχόμενα sold out. Ευχαριστούμε τον κόσμο για αυτην την καλλιτεχνική αγκαλιά που μας έδωσε. Είναι πραγματική ευτυχία να σκεφτόμαστε αυτούς τους 2 πρώτους μήνες.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν ότι ο κόσμος δεν αντιμετώπισε το Θέατρο Τεχνών σαν έναν ακόμη καινούργιο χώρο. Το ένιωσε σαν κάτι ζωντανό, σαν ένα θέατρο που ήρθε για να μείνει. Από τα πρώτα sold out μέχρι τα βλέμματα των παιδιών στο Ξενοδοχείο των Συναισθημάτων, υπήρχε μια πολύ καθαρή αγάπη. Και αυτό για εμένα είναι το πιο σπουδαίο. Να νιώθεις ότι ο θεατής μπαίνει στον χώρο σου και αισθάνεται ότι τον σέβεσαι.

-Για την παρθενική σας σεζόν επιλέξατε ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό στίγμα. Κοιτάζοντας πίσω, θεωρείτε ότι ο προγραμματισμός σας πέτυχε τον στόχο του και δικαιωθήκατε για τις επιλογές των έργων και των συντελεστών;

Βασίλης Αραμπατζής: Δικαιωθήκαμε κατά ένα συντριπτικό ποσοστό. Πιστεύουμε πως οι 9 στις 10 παραγωγές μας έκαναν χαρούμενους, αν όχι υπερήφανους που υπάρχουν στην σκηνή μας. Είναι μία ντελικάτη ισορροπία ανάμεσα στην τέχνη και το επιχειρείν που πρέπει να αντιμετωπίσεις με σοβαρότητα και ευθύνη όταν βρίσκεσαι σε τέτοια θέση. Εμείς είμαστε χαρούμενοι από το αποτέλεσμα.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Ναι, νιώθω ότι δικαιωθήκαμε. Όχι γιατί πήγαν όλα τέλεια, αλλά γιατί οι επιλογές μας είχαν ταυτότητα. Δεν θέλαμε να φτιάξουμε έναν χώρο που απλώς φιλοξενεί παραστάσεις που θέλουν να νοικιάσουν ένα χώρος και να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Θέλαμε να φτιάξουμε ένα θέατρο με ψυχή, με καλλιτεχνική ανησυχία, με χώρο για το παιδί, για τον νέο δημιουργό, για τον επαγγελματία καλλιτέχνη της Θεσσαλονίκης με το (support SKG theater), για την παράσταση που αξίζει να ακουστεί. Νομίζω ότι αυτό άρχισε να φαίνεται από την πρώτη χρονιά.

-Αν καθίσετε οι δυο σας και κάνετε μια αναδρομή στη χρονιά, σε ποιες δύο ή τρεις στιγμές (ή παραστάσεις) συμφωνείτε απόλυτα ότι το Θέατρο Τεχνών άγγιξε το pick της καλλιτεχνικής του απόδοσης;

Βασίλης Αραμπατζής: Σε κάποιες στιγμές του Είδα Μάτια, πιάσαμε τους εαυτούς μας και οι 2 να βουρκώνουμε ή να ανατριχιάζουμε. Η φωνή των 3 πρωταγωνιστών/τριών του Είσαστε Όλοι Σας Καθάρματα, που έσπαγε με οργή και στενοχώρια ταυτόχρονα. Και τέλος τα βουρκωμένα βλέμματα των γονέων και των παιδιών που έβγαιναν από Το Ξενοδοχείο των Συναισθημάτων, λέγοντας τόσο όμορφα λόγια.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Υπήρξαν πολλές στιγμές που δεν θα ξεχάσω από αυτή την πρώτη χρονιά. Το Είδα Μάτια είχε μια σπάνια ευαισθησία, το Είσαστε Όλοι Σας Καθάρματα είχε μια ενέργεια ωμή, σχεδόν αναγκαία, ενώ το Ξενοδοχείο των Συναισθημάτων μου υπενθύμισε πόσο βαθιά μπορεί να αγγίξει το παιδικό θέατρο όταν βλέπεις γονείς και παιδιά να συγκινούνται μαζί ζώντας μία κοινή εμπειρία κάτι σπάνιο στις μέρες μας. Από εκεί και πέρα όμως, αισθάνομαι ότι κάθε παραγωγή και κάθε νέα ομάδα που φιλοξενήθηκε στη σκηνή μας άφησε το δικό της αποτύπωμα. Αυτό είναι ίσως που με κάνει περισσότερο περήφανο. Ότι το Θέατρο Τεχνών, από την πρώτη κιόλας χρονιά του, έγινε ένας χώρος όπου διαφορετικές καλλιτεχνικές φωνές μπόρεσαν να συναντηθούν και να εκφραστούν.

-Υπήρξε κάποια στιγμή ή κάποια παραγωγή-έκπληξη που δεν την είχατε υπολογίσει ως «βαρύ χαρτί», αλλά τελικά εξελίχθηκε σε ένα μικρό sold-out θαύμα για το θέατρό σας;

Βασίλης Αραμπατζής: Δεν θα θέλαμε τόσο να μπούμε σε τέτοια μονοπάτια αποτίμησης των παραγωγών. Υπήρξαν παραγωγές που μας εξέπληξαν θετικά ή δεν πήγαν όπως περιμέναμε αλλά δεν θα θέλαμε να ενθαρρύνουμε κανέναν καλλιτέχνη, επιλέγοντας κάποιον άλλο ή κρίνοντας τον. Εμείς τους ευχαριστούμε που τίμησαν το θέατρο μας.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Δεν μου αρέσει πολύ να βάζω τις παραγωγές σε τέτοιες κατηγορίες. Κάθε παράσταση ήρθε με τον δικό της κόπο, τη δική της αγωνία και τη δική της αλήθεια. Υπήρξαν παραστάσεις που μας εξέπληξαν, υπήρξαν και παραστάσεις που θα ήθελα να τις είχε δει περισσότερος κόσμος. Αλλά αυτό που κρατάω είναι ότι κάθε παράσταση που ανέβηκε στη σκηνή μας άφησε κάτι στον χώρο. Και αυτό για ένα νέο θέατρο είναι θησαυρός.

-Στον αντίποδα, το θέατρο θέλει και ρίσκα. Υπήρξε κάποια επιλογή σας που, παρά το γεγονός ότι την πίστεψατε και τη στηρίξατε πολύ, νιώσατε ότι το κοινό δεν τη δικαίωσε όσο της άξιζε;

Βασίλης Αραμπατζής: Θεωρούμε πως το βραδινό θέατρο της Θεσσαλονίκης πονάει. Πονάει όταν δεν έχει το “όνομα” επάνω στο σανίδι. Οι παραγωγές που είδαμε φέτος στην βραδινή μας σκηνή ήταν κατά την γνώμη μας μία και μία. Θεωρούμε πως όλες άξιζαν τα sold out . Αλλά αυτό είναι δύσκολο στην πόλη μας. Οπότε ως ένα βαθμό, οι περισσότερες “αδικήθηκαν” αλλά όχι με κακή έννοια. Το κοινό στο τέλος θα καταλάβει και στην πόλη μας (όπως γίνεται στην Αθήνα) ότι το θέατρο αξίζει την ευκαιρία και θα τιμήσει και τις παραγωγές που το αξίζουν.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Ναι, υπήρξαν παραστάσεις που άξιζαν περισσότερο κοινό. Αυτό όμως δεν το βλέπω ως αποτυχία. Το βραδινό θέατρο στη Θεσσαλονίκη έχει τις δυσκολίες του, ειδικά όταν δεν στηρίζεται σε ένα πολύ γνωστό όνομα. Εμείς πιστεύουμε ότι ο θεατής πρέπει να δίνει ευκαιρία και σε παραγωγές που δεν έρχονται με θόρυβο, αλλά με ουσία. Αυτό θέλουμε να καλλιεργήσουμε. Να εμπιστευτεί ξανά η πόλη τους καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται (πολύ σκληρά) στην Θεσσαλονίκη.

-Ας περάσουμε στο κομμάτι της βιωσιμότητας, που είναι και το πιο ακανθώδες για έναν νέο χώρο. Εισπρακτικά πώς μεταφράζεται αυτή η πρώτη σεζόν; Σας αφήνει ένα θετικό πρόσημο και την ασφάλεια να συνεχίσετε;

Βασίλης Αραμπατζής: Για να ανοίξει αυτός ο χώρος και να γίνει αυτή η μεγάλη επένδυση, μελετήσαμε πολύ. Γράψαμε τα καλά, τα μεσαία και τα κακά σενάρια από τις δικές μας εμπειρίες. Ακόμη και τα κακά σενάρια, δεν ήταν άσχημα σχετικά με το τι συμβαίνει γύρω μας. Τελικά μπορούμε να πούμε ότι με βάση των business plan που κάναμε πιάσαμε ένα από τα καλά σενάρια. Νιώθουμε ασφαλείς και για αυτό ευχαριστούμε πολύ το υπέροχο κοινό της πόλης μας και τους καλλιτέχνες της.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Το Θέατρο Τεχνών ήταν μια μεγάλη επένδυση, όχι μόνο οικονομική αλλά και προσωπική. Δεν μπήκανε σε αυτό επιπόλαια. Υπήρχε μελέτη, σχέδιο, ρίσκο και πολλή δουλειά. Η πρώτη χρονιά μάς αφήνει θετικό πρόσημο και κυρίως μας αφήνει την αίσθηση ότι υπάρχει μέλλον. Δεν σημαίνει ότι η βιωσιμότητα ενός θεάτρου είναι εύκολη. Κάθε άλλο. Αλλά όταν βλέπεις τον χώρο να γεμίζει, με τις επαγγελματικές ομάδες να τον εμπιστεύονται, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να τον στηρίζουν όπως εσείς και το κοινό να επιστρέφει, παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις.

-Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με έντονο ανταγωνισμό και πολλές θεατρικές σκηνές. Ποιο ήταν το δικό σας «όπλο» για να κερδίσετε το δικό σας μερίδιο και τη δική σας θέση στον πολιτιστικό χάρτη;

Βασίλης Αραμπατζής: Πιστεύω ότι κανείς δεν χτίζει κάτι μόνος του. Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε να κάνουμε τις πρώτες μας παραγωγές μέχρι την ημέρα που ανοίξαμε τις πόρτες του Θεάτρου Τεχνών, υπήρξαν άνθρωποι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μας. Άνθρωποι που δεν μας πρόσφεραν μόνο μια συμβουλή, αλλά γνώση, εμπειρία, κουράγιο και ουσιαστική στήριξη. Αν πρέπει να ξεχωρίσω έναν, αυτός είναι ο Γιάννης Ζαφειρίου. Είναι ένας άνθρωπος που μας πίστεψε, μας καθοδήγησε και πολλές φορές μας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσουμε όταν τα πράγματα έμοιαζαν δύσκολα. Σημαντική ήταν και η στήριξη του Παναγιώτη Μητσόπουλου, άλλωστε το Artbox Fargani ήτανε για αρκετά χρόνια το καλλιτεχνικό μας σπίτι. Αυτό μας έκανε να καταλάβουμε ότι ο πολιτισμός δεν προχωρά μέσα από τον ανταγωνισμό αλλά μέσα από τη γενναιοδωρία, την συνεργασία και την σκληρή δουλειά. Αυτή τη φιλοσοφία θέλουμε να υπηρετεί και το Θέατρο Τεχνών.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Το δικό μας όπλο ήταν ότι δεν κοιτάξαμε την πόλη ανταγωνιστικά. Την κοιτάξαμε συνεργατικά. Η Θεσσαλονίκη έχει καλλιτέχνες, ομάδες, σκηνές, ανθρώπους που παλεύουν χρόνια. Εμείς θέλαμε να γίνουμε μέρος αυτής της διαδρομής, όχι να σταθούμε απέναντι. Γι’ αυτό και από την αρχή επενδύσαμε σε επαγγελματικές ομάδες της Θεσσαλονίκης, σε τοπικούς καλλιτέχνες και σε ένα θέατρο που να λειτουργεί ως σπίτι δημιουργίας. Το support SKG theater είναι ακριβώς αυτή η ανάγκη μας να στηρίξουμε ουσιαστικά τις ομάδες της πόλης.

-Ως καλλιτέχνες και οι ίδιοι, πώς ισορροπήσατε φέτος ανάμεσα στους ρόλους του δημιουργού/παραγωγού και των επιχειρηματιών που πρέπει να κρατήσουν ένα θέατρο ζωντανό;

Βασίλης Αραμπατζής: Αυτό είναι κάτι το οποίο καλούμαστε να κάνουμε τα τελευταία 5 χρόνια. Και είναι κάτι που μας εξιτάρει και μας ενδιαφέρει εξίσου. Δεν συναντήσαμε, ευτυχώς, περισσότερες δυσκολίες έχοντας τον χώρο. Ίσως περισσότερη έμπνευση.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Δεν είναι εύκολη ισορροπία. Ο καλλιτέχνης μέσα σου θέλει να ονειρεύεται χωρίς όρια. Ο παραγωγός πρέπει να βάζει πρόγραμμα. Το δύσκολο είναι να μην αφήσεις το ένα να ακυρώσει το άλλο. Προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την ευαισθησία του καλλιτέχνη, αλλά και την ευθύνη απέναντι σε έναν χώρο, σε εργαζόμενους, σε συνεργάτες και σε θεατές. Αυτό είναι κουραστικό, αλλά και πολύ δημιουργικό.

-Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι συνεργασίες και οι συμμαχίες που χτίσατε φέτος με άλλα σχήματα ή δημιουργούς για να βγει εις πέρας αυτός ο πρώτος μαραθώνιος;

Βασίλης Αραμπατζής: Ίσως τον πιο σημαντικό ρόλο μετά το αρχικό μας σχέδιο να ήταν αυτές οι συνεργασίες με τους συνδημιουργούς της πόλης.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Έπαιξαν τεράστιο ρόλο. Κανένα θέατρο δεν μπορεί να υπάρξει μόνο του, όσο όμορφος κι αν είναι ο χώρος του. Υπάρχει επειδή οι άνθρωποι τον εμπιστεύονται. Οι συνεργασίες με ομάδες, δημιουργούς, καλλιτέχνες, θεσμούς και ανθρώπους της πόλης ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα αυτής της χρονιάς. Και θέλω να το πω καθαρά: το Θέατρο Τεχνών θέλει να συνεχίσει να είναι ανοιχτό. Όχι μόνο σε όσους έχουν ήδη θέση στον χώρο, αλλά και σε εκείνους τους επαγγελματείες που ψάχνουν μια ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.

-Με τα πολύτιμα μαθήματα και τις εμπειρίες της πρώτης χρονιάς στις αποσκευές σας, πώς σχεδιάζετε να κινηθείτε καλλιτεχνικά την επόμενη σεζόν 2026/2027; Θα δούμε αλλαγή φιλοσοφίας ή εξέλιξη της ήδη υπάρχουσας;

Βασίλης Αραμπατζής: Σίγουρα εξέλιξη της υπάρχουσας με το προτέρημα ότι γνωρίζει ο κόσμος πλέον τον χώρο. Ελπίζουμε σε ένα ακόμη καλύτερο χρόνο και ακόμη πιο όμορφα καλλιτεχνικά αποτελέσματα.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Θα δούμε εξέλιξη της ήδη υπάρχουσας φιλοσοφίας. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε χαρακτήρα. Θέλουμε να τον βαθύνουμε. Η επόμενη σεζόν θα έχει περισσότερη εμπειρία, καλύτερη οργάνωση, πιο καθαρές επιλογές και ακόμη μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Θα συνεχίσουμε με παιδική σκηνή, βραδινή σκηνή, φιλοξενίες, δικές μας παραγωγές και στήριξη στις επαγγελματικές ομάδες της Θεσσαλονίκης. Θέλουμε το Θέατρο Τεχνών να γίνει ένας χώρος που ο θεατής θα εμπιστεύεται ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποιο γνωστό όνομα στην μαρκίζα.

- Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους «χτίζετε» το ρεπερτόριο του ερχόμενου φθινοπώρου; Μπορούμε να περιμένουμε κάποιες ανακοινώσεις ή εκπλήξεις;

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Νομίζω πως ναι, μπορούμε να κάνουμε ήδη μερικές μικρές ανακοινώσεις. Αρχικά, το πλήρες καλλιτεχνικό πρόγραμμα του Θεάτρου Τεχνών Θεσσαλονίκης για τη σεζόν 2026-2027 θα παρουσιαστεί επίσημα το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου στις 20:00 με τιτλο: <Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει> και ανυπομονούμε να το μοιραστούμε με το κοινό μας.

Αυτό που μπορώ να πω από τώρα είναι ότι παραμένουμε πιστοί στη φιλοσοφία μας. Θέλουμε ένα θέατρο που να έχει άποψη, που να συνομιλεί με την εποχή του και να εμπιστεύεται τη δύναμη της τέχνης να αγγίζει τον άνθρωπο.

Στην παιδική μας σκηνή θα κάνει πρεμιέρα το «Γέτι, η δύναμη του ακόμη», βασισμένο στο υπέροχο βιβλίο της Μαρίνας Γιώτη, ενώ με μεγάλη χαρά θα φιλοξενήσουμε τις «Δούλες», σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου. Παράλληλα συνεχίζουμε να επενδύουμε στις επαγγελματικές ομάδες και στους δημιουργούς της Θεσσαλονίκης μέσα από το πρόγραμμα Support SKG Theater, γιατί πιστεύουμε ότι μια πόλη με ζωντανό πολιτισμό χτίζεται όταν στηρίζει τους τοπικούς καλλιτέχνες.

Προς το τέλος της σεζόν, τον Μάρτιο, θα παρουσιάσουμε και τη νέα παραγωγή του Θεάτρου Τεχνών, ένα θέατρο ντοκουμέντο για τους 200 της Καισαριανής, το οποίο θα έχω τη χαρά να σκηνοθετήσω.

Αν όμως έπρεπε να περιγράψω με μία φράση την κατεύθυνση της νέας χρονιάς, θα έλεγα ότι αναζητούμε ένα θέατρο που δεν αρκείται μόνο στο να ψυχαγωγεί. Θέλουμε ένα θέατρο που να συγκινεί, να γεννά ερωτήματα, να μετακινεί έστω και λίγο τον θεατή από τη θέση του. Άλλοτε να τον φέρνει αντιμέτωπο με δύσκολες αλήθειες, άλλοτε να του θυμίζει την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας και μέσα μας.

Πιστεύω βαθιά ότι το θέατρο είναι η τελευταία μας δημόσια συνάντηση. Ένας χώρος όπου άγνωστοι άνθρωποι αναπνέουν μαζί, συγκινούνται μαζί και για λίγο θυμούνται ότι ανήκουν στην ίδια κοινωνία. Από τη γέννησή του μέχρι σήμερα ήταν και παραμένει μια πολιτική πράξη. Όχι επειδή υπηρετεί ιδεολογίες, αλλά επειδή υπερασπίζεται τον άνθρωπο.

Θέλω το θέατρο που δημιουργούμε να μην αφήνει κανέναν αδιάφορο. Να συγκρούεται όταν χρειάζεται, να παρηγορεί όταν πρέπει, να γεννά ελπίδα όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά και να μας θυμίζει ότι η τέχνη δεν υπάρχει για να εξωραΐζει την πραγματικότητα αλλά για να τη μετακινεί.

- Θα δούμε την επόμενη χρονιά το Θέατρο Τεχνών να επενδύει περισσότερο σε δικές του, εσωτερικές παραγωγές και στη δημιουργία ενός σταθερού πυρήνα, ή θα παραμείνει ανοιχτό σε φιλοξενίες;

Βασίλης Αραμπατζής: Θα μείνουμε και πάλι στο ίδιο κράμα, δικών μας παραγωγών, φιλοξενίας αλλά και στήριξης σε καλλιτέχνες που δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν την παραγωγή τους.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Θα συμβούν και τα δύο. Θα επενδύσουμε στις δικές μας παραγωγές, γιατί θέλουμε το Θέατρο Τεχνών να έχει σταδιακά και έναν καθαρό δικό του καλλιτεχνικό πυρήνα. Ταυτόχρονα όμως δεν θέλουμε να γίνουμε ένας κλειστός χώρος. Οι φιλοξενίες, οι συνεργασίες και η στήριξη ομάδων της Θεσσαλονίκης θα συνεχιστούν. Το θέατρο για εμάς δεν είναι μόνο αυτό που παράγουμε εμείς. Είναι και αυτό που μπορούμε με όλες μας τις δυνάμεις να βοηθήσουμε να υπάρξει.

-Αν ζητούσαμε από τον καθένα σας μια φράση-υπόσχεση για το τι θα αντικρίσει ο θεατής που θα επιλέξει το Θέατρο Τεχνών τη σεζόν 2026/2027, ποια θα ήταν αυτή;

Βασίλης Αραμπατζής: Την φετινή θα συναντήσετε παραστάσεις γεμάτες καλλιτεχνική ανησυχία, σεβασμό στον θεατή. Παραστάσεις που έχουν κάτι να πουν και παίρνουν θέση για τα τεκταινόμενα του κόσμου μας. Ελπίζουμε να αγκαλιάσετε τις επιλογές μας με την ίδια αγάπη και ακόμη περισσότερη.

Χριστόφορος Χριστοφορίδης: Θα αντικρίσει ένα θέατρο που προσπαθεί κάθε μέρα να γίνει πιο αληθινό, πιο γενναιόδωρο και πιο χρήσιμο για την πόλη του. Θέλω ο θεατής που περνάει την πόρτα του Θεάτρου Τεχνών να νιώθει ότι δεν ήρθε απλώς να δει μια παράσταση, αλλά να συναντήσει ανθρώπους που αγαπούν βαθιά αυτό που κάνουν. Αν φύγει λίγο πιο γεμάτος, λίγο πιο συγκινημένος ή λίγο πιο σκεπτόμενος, τότε για εμένα έχουμε κερδίσει.

---

🎭 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο Χριστόφορος Χριστοφορίδης και ο Βασίλης Αραμπατζής μιλούν στην Kulturosupa για το Θέατρο Τεχνών! 🎙️✨ Η παρθενική τους σεζόν στην Κωνσταντινουπόλεως 75 μόλις ολοκληρώθηκε και οι δύο καλλιτέχνες κάνουν έναν ειλικρινή απολογισμό.

👉 Πώς το business plan της μεγάλης επένδυσης «χτύπησε κέντρο» με απανωτά sold out; 👉 Γιατί το βραδινό θέατρο στη Θεσσαλονίκη «πονάει» χωρίς μεγάλα ονόματα στη μαρκίζα και πώς κερδίζεται το στοίχημα της συνεργασίας; 👉 Ποιες είναι οι πρώτες μεγάλες ανακοινώσεις για τη σεζόν 2026/2027;

«Η τέχνη δεν παρατηρεί. Συμμετέχει». Διαβάστε ολόκληρη τη συζήτηση για το θέατρο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο και υπερασπίζεται τον άνθρωπο! 👇