Απολαυστικό με εξαιρετικές ερμηνείες το «Group Therapy» στην ΕΜΣ | Είδαμε και σχολιάζουμε

  

Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Προσπαθούμε εδώ και καιρό να εξασφαλίσουμε θέση για τη συγκεκριμένη παράσταση, η οποία λόγω επιτυχίας ανανεώνει το ραντεβού της με τους θεατές μέσω συνεχών παρατάσεων… κάτι που φυσικά μεταφράζεται σε ευρεία αποδοχή, καθώς είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι το πολυπόθητο είδος της κωμωδίας  ως διαχρονική ανάγκη και πόσω μάλλον στις μέρες μας,  αγκαλιάζεται πάντα με θέρμη από το διψασμένο για γέλιο κοινό… Εν προκειμένω, τόσο η σύγχρονη θεματολογία, όσο και οι άξιοι συντελεστές με την εγγύηση του Κρατικού Θεάτρου, ενδυνάμωναν τις προσδοκίες και εννοούμε την παράσταση «Group Therapy» της Πένυς Φυλακτάκη σε σκηνοθεσία Λευτέρη Πλασκοβίτη, που παρακολουθήσαμε στο δροσερότατο Φουαγιέ της ΕΜΣ…

 

Ο τίτλος δίνει ξεκάθαρα το στίγμα ότι πρόκειται για μια συνεδρία, ωστόσο όχι με τη συμβατική έννοια «μορφολογικά», παρότι το καλωσόρισμα της εισαγωγής παρέπεμπε σε κάτι ανάλογο…Διότι σε «φλας μπακ» παρακολουθούμε την εξέλιξη ενός ιδιότυπου, διπλού ραντεβού σε ψυχολόγο, την οποία περιμένουν να επισκεφθούν ένα διευθυντικό στέλεχος πολυεθνικής λόγω έκτακτου επείγοντος περιστατικού που αντιμετωπίζει και ένας νεαρός youtuber- influencer- tiktoker που παριστάνει τον ασθενή για να προσεγγίσει ερωτικά τη γραμματέα της που παρακολουθεί από καιρό… Οι δύο διαμετρικά αντίθετοι χαρακτήρες, με τον αυστηρά πειθαρχημένο γιάπη Κλεομένη και τον εντελώς χύμα νεαρό Τσάκι, μέσα από χιούμορ, ανατροπές  αλλά και συγκίνηση, θα ανακαλύψουν τις κοινές τους ανασφάλειες και φοβικά σύνδρομα σε μια εποχή αλλοτριωμένη, για να οδηγηθούν σε ένα είδος λυτρωτικής «κάθαρσης» μέσω της αυτογνωσίας…

Απολαυστικό, επίκαιρο και αρκετά ευρηματικό (+) θα χαρακτηρίζαμε το έργο της Πένυς Φυλακτάκη, παρά τις μικρές αδυναμίες που θα αναφέρουμε παρακάτω…Η σύγχρονη θεματολογία της αφορά στις πολυεπίπεδες παθογένειες της εποχής, από την οικονομική κρίση, την ανασφάλεια, την αποξένωση κλπ. μέχρι την κυριαρχία του εικονικού κόσμου των ψευδαισθήσεων,  με καταλυτικές επιπτώσεις στον ψυχισμό των ανθρώπων που εκδηλώνονται  με παράλογες φοβίες, σύνθετα συμπλέγματα, ενοχές, επιθετικότητα, αδυνατώντας να ξεδιαλύνουν τα «θέλω» από τα «πρέπει» στη διαρκή σύγχυση που βιώνουν… Μια σύγχυση που δεν επιτρέπει να παραμερίσουν τις επιβεβλημένες ετικέτες για να εστιάσουν στον πυρήνα της ουσίας και του αυθεντικού συναισθήματος, διαχειριζόμενοι τις  καταπιεσμένες επιθυμίες τους…

Όλα τούτα δοσμένα με το έξυπνο εύρημα μιας… γιαπωνέζικης «νόσου» και της αντιπαράθεσης δύο ακραία αντίθετων, υπαρκτών και αναγνωρίσιμων χαρακτήρων του σήμερα, ωστόσο με κοινό παρονομαστή σε επίπεδο συμπλεγμάτων, των οποίων αφενός οι συγκρούσεις τροφοδότησαν άφθονο χιούμορ και αφετέρου η συνεργασία επέφερε λύσεις με συναισθηματικό πρόσημο, ενώ η γραμματέας λειτούργησε περιστασιακά ως καταλύτης, χωρίς να λείπουν οι απρόσμενες ανατροπές… Και κυρίως χωρίς να λείπει ο διακριτός στόχος με βάση την αυτογνωσία μέσα από προσωπικές διαδρομές αναθεώρησης δεδομένων, σε ένα έργο που προσέγγισε ψυχολογικά την ουσία με τρόπο απολαυστικό, εύπεπτο, χαριτωμένο, συνδυάζοντας χιούμορ, συναίσθημα και προβληματισμό…

Η εύστοχη σκηνοθεσία τη Λευτέρη Πλασκοβίτη, προσέφερε ένα εξίσου απολαυστικό, ενδιαφέρον, φροντισμένο αποτέλεσμα, με πλέον δυνατά στοιχεία αφενός την άψογη καθοδήγηση των ηθοποιών και αφετέρου τον ζωντανό ρυθμό που απαιτεί η κωμωδία με ροή υποδειγματική… Επιπλέον εκτιμήσαμε τα μικρά αλλά καθοριστικά σκηνοθετικά ευρήματα, όσον αφορά πχ. στην «μετάβαση» του φλας μπακ ή τη χρήση ηχογραφημένων φωνών ή  το εξαιρετικό οπτικά στιγμιότυπο με τον εγκλωβισμό, όπου η διαφάνεια  δημιούργησε ένα ατμοσφαιρικό «θέατρο σκιών»… Πολύ προσεγμένα επίσης το ρεαλιστικό, καλαίσθητο σκηνικό γραφείου, οι μελετημένες αλλαγές των φωτισμών, τα σωστά  κοστούμια για τη σημειολογία των ηρώων, καθώς και οι εύστοχες μουσικές επιλογές ανά περίσταση… Επί της ουσίας αναδείχθηκαν εξαιρετικά με απόλυτη ακρίβεια οι ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων, η μεταξύ τους έντονη αλληλεπίδραση, το συναίσθημα με στοιχεία ρομαντισμού αλλά κυρίως η κωμικότητα με σύγχρονους χιουμοριστικούς διαλόγους και ενίοτε ξεκαρδιστικές ατάκες… Εν ολίγοις 75 μεστά λεπτά που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον, σε μια άκρως αποτελεσματική, προσεγμένη, σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία, πλην μιας ελάχιστης «σκιάς»…

Η οποία σκηνοθεσία χρωστά τα μέγιστα στο «έμψυχο υλικό» της, ήτοι τους θαυμάσιους ηθοποιούς των οποίων οι ερμηνείες κέρδισαν δικαίως γενναίο χειροκρότημα…Ξεκινώντας από τον έμπειρο Θανάση Δισλή στον ρόλο του ψυχαναγκαστικού γιάπη με τις περίεργες εμμονές, θα πούμε ότι επιτέλους δόθηκε ευκαιρία με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο και μάλιστα αξιώσεων σε έναν λαμπρό ηθοποιό του κρατικού – που συνήθως η πλειοψηφία τους αδικείται εκ των πραγμάτων με ισοπέδωση   στις μεγάλες «μαζικές» παραγωγές- να αναδείξει το εύρος του ταλέντου του με μια πολυσύνθετη, απαιτητική, εξαιρετική ερμηνεία… η οποία συνδύασε αμεσότητα, άνεση, χιούμορ, αλλά συνάμα και πειστικότατο πανικό στις κρίσεις του, ενίοτε με συγκινησιακά φορτισμένο τόνο, διατηρώντας πάντα τον αυτοέλεγχο ιδιαίτερα στην μελετημένη κινησιολογία του, παρότι ο ρόλος διέθετε στοιχεία υπερβολής τύπου «καρικατούρας» που όμως απέφυγε με θαυμαστή δεξιοτεχνία, αποδίδοντας έναν χαρακτήρα αυθεντικά ευάλωτο…

Δίπλα του ο νεαρός (και λογικά λιγότερο έμπειρος) Δημήτρης Καραγιάννης στον αβανταδόρικο, αλλά εξίσου απαιτητικό ρόλο του Τσάκι, υπήρξε ομολογουμένως μια αποκάλυψη…Με πηγαίο χιούμορ, επικοινωνιακή άνεση, ελεγχόμενη ενέργεια, πληθωρικό ταπεραμέντο, άψογα δουλεμένα εκφραστικά μέσα, ενσάρκωσε με απόλυτη αληθοφάνεια, ετοιμότητα, ακρίβεια, ειδικά σε λεπτομέρειες της κίνησης και της στάσης σώματος, τον σημερινό χαλαρό, χύμα τύπο των σόσιαλ και του ιδιαίτερου γλωσσικού κώδικα, σε μια ερμηνεία άκρως απολαυστική που όμως δεν της έλειπε η τρυφερότητα εκφρασμένη με  συγκινητική αμηχανία… Η γραμματέας Λίλη Αδρασκέλα υπηρέτησε έντιμα, πειστικά και αποτελεσματικά έναν ρόλο μάλλον επίπεδο χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις κι απλά θα επισημαίναμε λίγο περισσότερο δούλεμα στην άρθρωσή της, ενώ ο Γιάννης Τσακμάκης ως «κλειδαράς» περιορίστηκε σε ένα χαριτωμένο ολιγόλεπτο πέρασμα…

Οι μικρές παρατηρήσεις μας (-) αφορούν σε κάποιες επιμέρους αδυναμίες της δομής και της πλοκής του κειμένου, το οποίο ενώ διέθετε στέρεη βάση με ευρηματικά στοιχεία- ενδεικτικά του συγγραφικού ταλέντου- παραδόξως στην ανάπτυξη υπήρξαν σημεία κάπως «θολά» ή ελαφρώς αδούλευτα, ενίοτε με προβλέψιμες αντιδράσεις ή με χαλαρό λογικό ειρμό ή ανεπαρκή αιτιολογία, αποδυναμώνοντας τη συνοχή και αληθοφάνεια ενός συμπαγούς συνόλου… όπως ας πούμε η ασύνδετη μετάβαση από το «πριν» στο γραφείο της ψυχολόγου, στο «τώρα» της συνεδρίας ή η αδικαιολόγητη διένεξη των δύο στο παρόν διεκδικώντας αφελώς «οπαδούς» ή η αυθαίρετη εμφάνιση της γραμματέως μεταγενέστερα ή κάποια τραβηγμένη σύμπτωση τύπου «προφητείας» ή ένα είδος επιδερμικής αφέλειας σε κάποιες ψυχολογικές προσεγγίσεις, προφανώς ως επιλογή μιας εύπεπτης κωμωδίας «παλαιάς κοπής»… Σε σκηνοθετικό επίπεδο, βρήκαμε αρκετά τραβηγμένη χρονικά, αδιάφορη και τυποποιημένη την εισαγωγή με τους χαιρετισμούς, τις οδηγίες, τις «ασκήσεις χαλάρωσης», που ουδόλως προϊδέαζαν για την ενδιαφέρουσα  ευτυχώς συνέχεια…

Συνοψίζοντας (=) και παρά τις ήσσονος σημασίας παρατηρήσεις, είναι αλήθεια ότι γευτήκαμε μια απολαυστική κωμωδία με επίκαιρο περιεχόμενο και αξιοθαύμαστες ερμηνείες, που πέραν της ευφορίας του γέλιου άφησε επιπλέον «κάτι»  προς διερεύνηση στο πίσω μέρος του μυαλού…

Βαθμολογία:  6,9/10

https://kulturosupa.gr/theatromania/theatriko-nea-eidisis-sxolia/otan-i-psychotherapeia-ginetai-i-pio-lytrotiki-komodia-tou-kalokairiou-3os-kyklos-gia-to-group-therapy-stin-ems/