Σωστοί οι «The Bohemians» στο Κήπου, αλλά η έκπληξη ήταν αλλού…

Είδε, άκουσε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Πριν οτιδήποτε άλλο οφείλω να καταθέσω την προσωπική μου άποψη για τις «tribute bands» γενικώς, τις μουσικές μπάντες δηλαδή που στηρίζουν την καριέρα τους στην απομίμηση ενός συγκεκριμένου πρωτότυπου και την αναπαραγωγή αποκλειστικά του ρεπερτορίου του… Θεωρώ την αντιγραφή μια επιλογή αντι-καλλιτεχνική που πέραν της ανύπαρκτης ταυτότητας, στερείται εντελώς δημιουργικότητας, έμπνευσης, φαντασίας ως δομικά στοιχεία ενός καλλιτεχνικού έργου και επιπλέον δεν κατανοώ για ποιον λόγο να θέτει κάποιος αντιγραφέας τον εαυτό του σε μόνιμη σύγκριση με το πρωτότυπο που μιμείται σε σταθερό επαγγελματικό επίπεδο, δεδομένου ότι καμία μίμηση, όσο δουλεμένη ή επιτυχημένη κι αν είναι, ΔΕΝ μπορεί αυτονόητα να αγγίξει την αυθεντικότητα, άρα είναι εκ προοιμίου χαμένος… ένεκα τούτου δεν βρίσκω ιδιαίτερα «τιμητικό» να κρίνεται κανείς ως μίμος κάποιου αντί ως αυτόνομος καλλιτέχνης που ερμηνεύει άλλους όμως με δική του προσωπική σφραγίδα…

Αυτά σε γενικό «φιλοσοφικό» επίπεδο όσον αφορά τις συγκεκριμένες μπάντες, ωστόσο δεδομένης της παρούσας συνθήκης θα προχωρήσω σε αξιολόγηση της «Queen tribute band» που έδωσε την καλοκαιρινή συναυλία της στο Θέατρο Κήπου, φυσικά με το βασικό ρεπερτόριο του θρυλικού βρετανικού συγκροτήματος των Queen… ενός συγκροτήματος που από τη δεκαετία του ’70 όταν δημιουργήθηκε και για μια 20ετία περίπου, σημάδεψε ανεξίτηλα με έντονο και ιδιαίτερο αποτύπωμα την παγκόσμια μουσική σκηνή, συνδυάζοντας ροκ ή μέταλ ήχους με δυνατούς ρυθμούς, λυρικές μελωδίες μπαλάντας ή ακόμα οπερετικά στοιχεία με μια ξεχωριστή ποιοτική ταυτότητα… παράλληλα σύστησε έναν εμβληματικό πλέον ερμηνευτή σαν τον κορυφαίο Φρέντι Μέρκιουρι με την απίστευτη φωνητική έκταση, έντονη προσωπικότητα, καθηλωτική σκηνική παρουσία, ενώ το ζαλιστικό νούμερο πωλήσεων με τα 300 εκατομμύρια αντίτυπα, κατατάσσουν το συγκρότημα σε ένα από τα πλέον εμπορικά και δημοφιλή διεθνώς…

Δυστυχώς δεν είχα η ίδια την μέγιστη τύχη να βρεθώ ζωντανά σε συναυλία των Queen και η σχετική μουσική εμπειρία μου περιορίζεται σε αγαπημένα βινύλια και θεάσεις των συναυλιών τους μέσω βίντεο στο you tube… που σημαίνει ότι δεν έχω «ζωντανό» μέτρο σύγκρισης με το αυθεντικό πρωτότυπο ώστε να κρώ την παρούσα απόδοση των μιμητών Bohemians, τουλάχιστον σε επίπεδο ενέργειας, αμεσότητας, ατμόσφαιρας, ξεσηκώματος, κλίματος κλπ. που διαμορφώνουν το συναυλιακό περιβάλλον και κατά πόσο το παρόν κατάφερε να μεταφέρει τη μαγεία του «τότε» όπως ισχυρίζεται το δελτίο τύπου, παρότι πρακτικά ανέφικτο λόγω αλλαγής εποχών και κοινού…

Ωστόσο ως σύγχρονο βίωμα από καλλιτεχνική άποψη είχε ενδιαφέρον για αρκετούς λόγους… πρωτίστως για την πειστική απομίμηση του Φρέντι Μέρκιουρι από τον άξιο φωνητικά Rob Comber, που κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να πλησιάσει την έκταση του ειδώλου του- κάπως πιο σκληρά και ζορισμένα- ενώ απέδωσε πολύ μελετημένα την χαρακτηριστική κινησιολογία του επί σκηνής, αν και με ελαφρά υπερβολή… σε επίπεδο παραγωγής, τόσο ο ήχος όσο και οι φωτισμοί υπήρξαν αξιοπρεπείς χωρίς κάτι εντυπωσιακό, οι μουσικοί άψογοι με κιθάρα (εκπληκτική ομοιότητα με τον κιθαρίστα των Queen), μπάσο, ντραμς και πλήκτρα από τον Freddi – Rob, ενώ εκτιμήθηκαν δεόντως αφενός οι πολυφωνίες και αφετέρου η συνεχής ροή των τραγουδιών χωρίς καμία παύση ενδιάμεσα, διατηρώντας σταθερό το μουσικό ενεργειακό επίπεδο… Και εννοείται φυσικά ότι μεταξύ άλλων, ακούστηκαν οι εμβληματικές επιτυχίες όπως Bohemian Rhapsody, The show must go on, I want to break free, A kind of magic, Radio Ga Ga, Under pressure, Don’t stop me now κλπ, κρατώντας για ξεσηκωτικό φινάλε τους «θρύλους» We will rock you και We are the champions, που τραγουδήθηκαν μαζικά με ρυθμό, ενθουσιασμό, χειροκροτήματα και βέβαια αναπόφευκτο ομαδικό λίκνισμα γιατί είναι αδύνατο το σώμα να μείνει αμέτοχο… Και με επιπλέον «εύρημα» στη λήξη, μαζί με τις ευχαριστίες ΚΑΙ στα ελληνικά για τη Θεσσαλονίκη, το πανηγυρικό ανέμισμα μιας σημαίας με διπλή όψη, από τη μια πλευρά η αγγλική και από την άλλη η ελληνική που άμα τη εμφανίσει το χειροκρότημα βεβαίως δυνάμωσε…

Σε γενικές γραμμές επρόκειτο για μια αναμενόμενη, αξιοπρεπή, σωστά δομημένη και οργανωμένη συναυλία από πλευράς καλλιτεχνών, ωστόσο η έκπληξη εντοπίστηκε στο κοινό… του οποίου καταρχάς το ηλικιακό εύρος κυμάνθηκε κυριολεκτικά από 5 μέχρι 95 χρονών με σχεδόν… ισόποση εκπροσώπηση, καθώς σπανιότατα συναντάς πιτσιρίκια και τρίτη ηλικία σε ομοιογενή, αρμονική συνύπαρξη! Κι αν για την ώριμη ηλικία εξηγείται λογικά, εντούτοις για παιδιά δημοτικού ή εφήβους μοιάζει παράδοξο να συμμετέχουν σε συναυλία τραγουδιών που γράφηκαν πολλές δεκαετίες πριν γεννηθούν…

Κι εδώ έρχεται η ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, διότι η συμμετοχή τους ήταν εντυπωσιακά ενεργή, καθώς πολλά από αυτά είχαν ανέβει στην «σκηνή» χορεύοντας ακούραστα σε όλη τη διάρκεια μπροστά στους μουσικούς που βέβαια ενθάρρυναν με κάθε τρόπο τη συμμετοχή, εκδηλώνοντας με θέρμη και «προσκυνήματα» τον ενθουσιασμό τους, τραγουδώντας τους στίχους που φυσικά γνώριζαν, ενώ άκουσα δυο-τρεις φορές πίσω μου έναν περίπου 12χρονο πιτσιρικά να κάνει στον μπαμπά του για κάποια κομμάτια σχόλια του τύπου «νομίζω ότι το έπαιξαν πιο γρήγορα από το κανονικό» ή «κάτι άλλαξαν εδώ αλλά δεν κατάλαβα τί»… Να μη πιστεύεις στ’ αυτιά σου! Από την άλλη οι «ηλικιωμένοι» με την νεανική καρδιά και τις νοσταλγικές αναμνήσεις των νιάτων, δεν έπαψαν να κρατούν τον ρυθμό με το σώμα και να σιγοτραγουδούν χειροκροτώντας ζωηρά… και τελικά λες όταν η μουσική καταφέρνει να γεφυρώνει γενιές και να χαρίζει απλόχερα ευφορία από το εγγόνι μέχρι τον παππού, κάτι πολύ σπουδαίο, πολύ ωραίο, πολύ μοναδικό γίνεται! Όλα τα άλλα περισσεύουν κι απλά «είχαμε να λέγαμε»…