«Εκείνος κι Εκείνος»: Το υπαρξιακό χιούμορ του Κώστα Μουρσελά που άφησε εποχή στην ΕΡΤ

Ένα από τα πιο εμβληματικά κεφάλαια της ελληνικής τηλεόρασης ζωντανεύει μέσα από μια νοσταλγική αναδρομή, αφιερωμένη στη μνήμη του σπουδαίου συγγραφέα και σεναριογράφου Κώστα Μουρσελά (ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 16 Ιουλίου 2017). Ο λόγος για τη θρυλική σειρά της ΕΡΤ «Εκείνος κι Εκείνος», που μέσα από 103 επεισόδια κατάφερε να γράψει ιστορία, χαρίζοντας στο κοινό δύο από τους πιο αναγνωρίσιμους και φιλοσοφημένους «αλήτες» του ελληνικού πνεύματος: τον Λουκά και τον Σόλωνα.

Το σκηνικό απλό και οικείο: ένα πεζούλι σε κάποιο δρόμο, μέσα στη νύχτα. Εκεί, οι δύο ήρωες ξεδιπλώνουν το αστείρευτο, καυστικό και βαθιά υπαρξιακό τους χιούμορ, με αφορμή μια είδηση στην εφημερίδα που θέλει την ανθρώπινη ζωή να παρατείνεται μέχρι τα εκατό χρόνια.

Οι διάλογοι, γεμάτοι από την απαράμιλλη πένα του Μουρσελά, ισορροπούν ιδανικά ανάμεσα στη σάτιρα και τη φιλοσοφική αναζήτηση της καθημερινότητας:

ΣΟΛΩΝ: Που πας, Λουκά;
ΛΟΥΚΑΣ: Στο παγκάκι, να καθίσω.
ΣΟΛΩΝ: Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθισμένοι;
ΣΟΛΩΝ: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Το μέλλον;
ΣΟΛΩΝ: Το μέλλον.
ΛΟΥΚΑΣ: Καλά, για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;
(Ο Σόλων βγάζει μια εφημερίδα).
ΣΟΛΩΝ: Ξέρεις τι λέει; Η ανθρώπινη ζωή παρατείνεται.
ΛΟΥΚΑΣ: Κι εμείς, Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
ΣΟΛΩΝ: Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… Κι εμείς…
ΛΟΥΚΑΣ: Δηλαδή;
ΣΟΛΩΝ: Κοίτα. Οι άνθρωποι μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα, βία ογδόντα. Τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
ΛΟΥΚΑΣ: Μη μου κόβεις τη χολή, Σόλων. Ακόμα άλλα πενήντα χρόνια ζωής; Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παρατούμαι.
ΣΟΛΩΝ: Από τι παρατείσαι;
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν αν θέλω;
ΣΟΛΩΝ: Θες δε θες, αυτοί θα την παρατείνουν. Γεγονός… Αλλά κοίτα. Αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
ΛΟΥΚΑΣ: Για ποιο πράγμα περιθώρια;
ΣΟΛΩΝ: Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Ό,τι θέλουμε;
ΣΟΛΩΝ: Τα πάντα!
ΛΟΥΚΑΣ: Περιπτεράδες μπορούμε;
ΣΟΛΩΝ: Βεβαίως.
ΛΟΥΚΑΣ: Να πουλάμε σουβλάκια;
ΣΟΛΩΝ: Και σουβλάκια και ζωγράφοι και σταρ.
ΛΟΥΚΑΣ: Σταρ!
ΣΟΛΩΝ: Μπορούμε να γίνουμε ακόμα και Κολόμβοι. Κάπου θα υπάρχει μία ακόμα Αμερική.
ΛΟΥΚΑΣ: Όχι Κολόμβοι, Σόλων, με πιάνει η θάλασσα.
ΣΟΛΩΝ: Λουκά, μωρό μου, ό,τι θέλουμε μπορούμε να γίνουμε.
ΛΟΥΚΑΣ: Για κάτσε όμως. Πως θα αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς. Με τι κεφάλαιο; Πως;
ΣΟΛΩΝ: Είσαι αγράμματος. Όλα θέλουν οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι και μετά, στην επόμενη σύσκεψη το πως… Τώρα μας λείπει το τι.
ΛΟΥΚΑΣ: Και καλά, ο δικαστής ήθελε να γίνει δικαστής και έγινε. Αλλά ο λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Τι ο λούστρος;
ΛΟΥΚΑΣ: Ο λούστρος, Σόλων, λούστρος ήθελε να γίνει; Τόσο κορόιδο ήταν; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων και έγινε λούστρος;
ΣΟΛΩΝ: Αυτό σου λέω τόση ώρα. Το παν είναι θέμα οργάνωσης. Αν πάρουμε λάθος απόφαση τώρα…
ΛΟΥΚΑΣ: Ξέρεις τι θα ήταν ωραία; Να ήμασταν φίδια.
ΣΟΛΩΝ: Φίδια; Τι φίδια;
ΛΟΥΚΑΣ: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τοις εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Να τρελαθούμε στον ύπνο.
ΣΟΛΩΝ: Εννοείς τη χειμερία νάρκη;
ΛΟΥΚΑΣ: Ναι, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες ξάπλα, χειμερία, και τους άλλους τέσσερις, τους καλοκαιρινούς θα παραθερίζουμε στα πάρκα… Ούτε νοίκι ούτε ρούχα ούτε…
ΣΟΛΩΝ: Καφέ.
ΛΟΥΚΑΣ: Καφέ;
ΣΟΛΩΝ: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
ΛΟΥΚΑΣ: Αλήθεια, αδύνατον… Είδες; Στο είπα: Δεν μπορούμε να γίνουμε ό,τι θέλουμε.

Μέσα από αυτό το ευφυές λογοπαίγνιο για τη «χειμερία νάρκη» και την έλλειψη... καφέ, ο Κώστας Μουρσελάς αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο την ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία, αλλά και τα αξεπέραστα μικρά δεσμά της καθημερινής του φύσης. Μια σειρά-σταθμός που παραμένει επίκαιρη, θυμίζοντάς μας την εποχή που η τηλεόραση παρήγαγε αυθεντικό πολιτισμό.

Μαίρη Βιδάλη: Η νοσταλγική αναδρομή, το «χρυσό» 1984 και το παρασκήνιο πίσω από έναν μεγάλο θρίαμβο

Μια άκρως νοσταλγική αναδρομή στο προσωπικό της προφίλ στο Facebook έκανε η αγαπημένη πρωταγωνίστρια Μαίρη Βιδάλη, ξυπνώντας θεατρικές μνήμες από τις χρυσές εποχές των μεγάλων περιοδειών και των ιστορικών αθηναϊκών σκηνών, με αφορμή ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο.

Η φωτογραφία μάς μεταφέρει στο 1989, στο θέατρο «Μπουρνέλλη» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου ο θίασος της Μαίρης Βιδάλη παρουσίαζε το έργο του Φρέντερικ Λόνσντεϊλ «Κορίτσια... κάψτε τους» (σε ελληνική διασκευή της ίδιας), μια παράσταση που το κοινό αγκάλιασε θερμά ως ένα απολαυστικό «παιχνίδι για δύο φύλα» σε σκηνοθεσία Μάνου Βενιέρη. Στη συγκεκριμένη παραγωγή, εκτός από τη Μαίρη Βιδάλη, πρωταγωνιστούσαν οι Καίτη Φίνου, Τέλης Ζώτος, Γιώργος Γεωργίου, Μάρα Μπονίκου και Γιώργος Ματθαίου.

Αυτό το στιγμιότυπο στάθηκε η αφορμή για τη σπουδαία ηθοποιό να θυμηθεί την πρώτη, εξίσου επιτυχημένη εκδοχή του ίδιου έργου –που είχε ανέβει με τον τίτλο «Σύζυγοι με δοκιμή»– με την οποία είχε γυρίσει ολόκληρη την Ελλάδα το 1984, έχοντας τότε στο πλευρό της τον Τέλη Ζώτο και τον Γιάννη Ζαβραδινό.

Η τεράστια εισπρακτική επιτυχία εκείνης της μεγάλης περιοδείας του 1984 ήταν μάλιστα καθοριστική για την επιχειρηματική της πορεία. Με τα κέρδη που συγκεντρώθηκαν, ο πρώτος θίασος της Μαίρης Βιδάλη κατάφερε να προχωρήσει στην ενοικίαση του ιστορικού θεάτρου «Κάπα» (που στο κείμενο αναφέρεται εκ παραδρομής ως Κάβα). Εκεί, σε συνεργασία με τον αείμνηστο και σπουδαίο Φάνη Χηνά, στήθηκε ο απόλυτος καλλιτεχνικός θρίαμβος της εποχής με την παράσταση «Σου χαρίζω μια νύχτα» του Μιχάιλ Σεμπαστιάν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο η πρώτη περιοδεία του '84 όσο και ο μετέπειτα θεατρικός θρίαμβος στο «Κάπα» έφεραν την υπογραφή ενός ανθρώπου που η ίδια η πρωταγωνίστρια χαρακτηρίζει δικαιωματικά ως «θησαυρό», του σπουδίου σκηνοθέτη Τάκη Βουγιουκλάκη.

#ΜαίρηΒιδάλη #ΘέατροΜπουρνέλλη #ΘέατροΚάπα #ΤάκηςΒουγιουκλάκης #ΦάνηςΧηνάς #ΤέληςΖώτος #ΚαίτηΦίνου #ΕλληνικόΘέατρο #ΘεατρικήΙστορία #Αναμνήσεις