Το θάρρος της δημόσιας έκθεσης: 10 Έλληνες καλλιτέχνες που μίλησαν ανοιχτά για τη σεξουαλικότητά τους

 

 

Από τη στήλη  Η Ιδέα μου είναι; του Κρίτωνα Ζαχαριάδη Summer Edition

 

Χαίρετε, χαίρετε, χαίρετε!

Τι μου κάνετε; Πώς μου είστε; Πώς τα καλοπερνάτε;

Παιδιά θα σας το “εξομολογηθώ”… μετά απο όλα αυτά που ζούμε, περιμένω και τις νέες συλλήψεις υπόπτων για τη δολοφονία του Καποδίστρια μετά απο 194 χρόνια! Επίσης εξομολογούμαι πως δεν περίμενα τέτοια επίθεση αγάπης συναδέλφου προς υπουργό κυβέρνησης και σε άκυρη συγκυρία…..

Αλήθεια, ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία μια προσωπική “εξομολόγηση” μπορεί να γίνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ένα βίντεο στο TikTok, ένα story, μια ανάρτηση και ο άνθρωπος μιλά κατευθείαν στο κοινό του, χωρίς μεσάζοντες, εξώφυλλα και δημοσιογράφους που θα κόψουν, θα ράψουν ή θα βάλουν τον τίτλο που τους βολεύει.

Και ευτυχώς που γίνεται έτσι.

Δεν θέλω, λοιπόν, να παρουσιάσω ως κάτι εξωπραγματικό το γεγονός ότι σήμερα ένας νέος καλλιτέχνης δηλώνει ανοιχτά ποιον αγαπά. Μακάρι να φτάσουμε κάποτε στο σημείο να μην αποτελεί καν είδηση. Όταν όμως το ίδιο συνέβαινε πριν από δέκα, είκοσι ή σαράντα χρόνια, η συνθήκη ήταν διαφορετική. Οι άνθρωποι δεν είχαν τον δικό τους χώρο να μιλήσουν, η ελληνική τηλεόραση ήταν ακόμη πιο συντηρητική και η δημόσια αποκάλυψη μπορούσε να έχει επαγγελματικό, κοινωνικό και οικογενειακό κόστος.

Το συγκεκριμένο άρθρο δεν αποτελεί κατάλογο «γκέι διασήμων». Ούτε μετρά ποιος μίλησε πρώτος, ποιος είπε περισσότερα ή ποιος υπήρξε περισσότερο τολμηρός. Δεν είναι επίσης κανείς υποχρεωμένος να δηλώσει δημόσια τη σεξουαλικότητά του. Η προσωπική ζωή δεν αποτελεί χρέος προς το κοινό και η σιωπή δεν είναι απόδειξη δειλίας.

Επιλέγω, όμως, να μιλήσω για ανθρώπους που αποφάσισαν να εκτεθούν, επειδή η έκθεση αυτή άνοιξε λίγο περισσότερο το χώρο και για τους επόμενους, επειδή ένα παιδί που τους άκουσε μπορεί να αισθάνθηκε λιγότερο μόνο, επειδή η έκφραση αρχίζει από τη ζωή μας και συνεχίζεται στην τέχνη και επειδή δύσκολα δημιουργείς εντελώς ελεύθερος, όταν ένα μεγάλο μέρος της ύπαρξής σου πρέπει συνεχώς να κρύβεται.

Πριν φτάσουμε στη δεκάδα, δεν γίνεται να ξεχάσουμε εκείνους που μίλησαν σε ακόμη δυσκολότερες εποχές. Ο Γιώργος Μαρίνος αποτέλεσε μία από τις πρώτες δημόσιες και θαρραλέες φωνές στον ελληνικό χώρο του θεάματος. Ο Χρήστος Σιμαρδάνης μίλησε ανοιχτά ήδη από το 2010 και απάντησε με το δικό του αποστομωτικό τρόπο ότι δεν υπάρχει λόγος να είναι κάποιος περήφανος επειδή είναι γκέι, όπως δεν υπάρχει λόγος να είναι περήφανος επειδή είναι στρέιτ, η υπερηφάνεια αφορά το αν είναι τίμιος και καλός άνθρωπος.

Ο Μηνάς Χατζησάββας έζησε επί είκοσι πέντε χρόνια με τον Κώστα Φαλελάκη, σε μια σχέση γνωστή στον χώρο, αλλά χωρίς τη νομική προστασία που θα έπρεπε να διαθέτει ένα ζευγάρι. Μετά τον θάνατό του, η δημόσια μαρτυρία του συντρόφου του φανέρωσε με τον πιο χειροπιαστό τρόπο ότι η συζήτηση δεν αφορούσε κουτσομπολιό ή «προτιμήσεις», αλλά δικαιώματα, πένθος, περιουσία και αξιοπρέπεια.

Έξω από τη δεκάδα υπάρχουν, φυσικά, πολλοί ακόμη: ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και άνθρωποι της μόδας. Ο Αύγουστος Κορτώ, για παράδειγμα, έχει μιλήσει επανειλημμένα για το coming out, το bullying, την οικογένειά του και τον σύζυγό του, υπογραμμίζοντας πόσο λίγοι πολιτικοί, αθλητές και καλλιτέχνες παραμένουν ακόμη ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ στην Ελλάδα.

Η σημερινή επιλογή δεν ακυρώνει κανέναν από αυτούς. Εστιάζει σε δέκα πρόσωπα της υποκριτικής, της σκηνοθεσίας, της τηλεόρασης και της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας, των οποίων οι δημόσιες τοποθετήσεις είχαν διαφορετικό βάρος και διαφορετικό αποτύπωμα.

Πάμε λοιπόν από το δέκα έως το ένα!

10. Στεφανία Γουλιώτη

Η ελευθερία χωρίς υποχρεωτικές ταμπέλες

Η Στεφανία Γουλιώτη δεν έκανε ένα τυπικό coming out ούτε αυτοπροσδιορίστηκε δημόσια ως λεσβία ή αμφιφυλόφιλη. Και είναι απαραίτητο να το ξεκαθαρίσουμε, γιατί το συγκεκριμένο άρθρο οφείλει να σέβεται ακριβώς όσα είπε κάθε άνθρωπος, όχι όσα θα ήθελε να συμπεράνει ο θεατής.

Η ηθοποιός μίλησε για τις σεξουαλικές επιλογές της και αναρωτήθηκε κατά πόσο αυτές συνδέθηκαν με τον τραυματικό χαμό του πρώτου της συντρόφου σε πολύ νεαρή ηλικία. Δεν έδωσε τίτλο στη σεξουαλικότητά της και δεν χρωστούσε να δώσει. Η σημασία της τοποθέτησής της βρίσκεται ακριβώς στο ότι μίλησε χωρίς να απολογείται και χωρίς να προσφέρει στο κοινό μια εύκολη κατηγορία μέσα στην οποία θα την τοποθετήσει.

Σε μια κοινωνία που βιάζεται να ρωτήσει «τελικά τι είσαι;», η Γουλιώτη άφησε τη ζωή να παραμείνει σύνθετη. Και αυτή είναι επίσης μια μορφή ελευθερίας: να δηλώνεις την εμπειρία σου χωρίς να επιτρέπεις σε κανέναν να σου επιβάλει την ταμπέλα του.

9. Απόστολος Γκλέτσος

Όταν το ανδρικό στερεότυπο στράφηκε εναντίον του ίδιου του στερεοτύπου

Ο Απόστολος Γκλέτσος δεν δήλωσε ότι είναι γκέι. Είπε δημόσια ότι είχε σεξουαλικές εμπειρίες και με άνδρες, αλλά αρνήθηκε να αυτοπροσδιοριστεί σεξουαλικά, εξηγώντας ότι κάτι τέτοιο θα ακύρωνε τον σκοπό της τοποθέτησής του. Αυτό πρέπει να αποδοθεί χωρίς παραποίηση.

Η πράξη του είχε ιδιαίτερο βάρος επειδή προερχόταν από έναν ηθοποιό που για χρόνια είχε ταυτιστεί με το παραδοσιακό πρότυπο του σκληρού και αρρενωπού άνδρα. Χρησιμοποίησε, δηλαδή, την ίδια εικόνα που είχε χτίσει γύρω του για να πει σε ένα παιδί που φοβάται, δέχεται bullying ή απορρίπτεται από την οικογένειά του ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεται. Ο ίδιος εξήγησε πως τον ενδιέφερε περισσότερο εκείνο το δεκαεξάχρονο παιδί παρά οι ενήλικες που είχαν μεγαλώσει με στερεότυπα.

Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τον τρόπο ή με ορισμένες λέξεις που χρησιμοποίησε. Δεν μπορεί εύκολα όμως να παραβλέψει ότι, το 2016, ένας από τους πιο στερεοτυπικά «αρρενωπούς» Έλληνες πρωταγωνιστές αμφισβήτησε δημόσια τη σύνδεση ανάμεσα στον ανδρισμό και στην ετεροφυλοφιλία.

8. Δημήτρης Σαμόλης

Η νεότερη γενιά που δεν δέχεται το «δεν σου φαίνεται» ως κομπλιμέντο

Ο Δημήτρης Σαμόλης ανήκει σε μια διαφορετική γενιά καλλιτεχνών. Δεν μεγάλωσε καλλιτεχνικά στην εποχή κατά την οποία μια εφημερίδα μπορούσε να κρατά μια προσωπική αποκάλυψη σαν απειλή πάνω από το κεφάλι ενός ηθοποιού. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι τα στερεότυπα εξαφανίστηκαν.

Έχει μιλήσει ανοιχτά για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ως «ακριβό τραύμα» και για το bullying, ενώ χαρακτήρισε ρατσιστική και υποτιμητική τη φράση «είσαι γκέι και δεν σου φαίνεται». Πολύ σωστά αναρωτήθηκε: αν του φαινόταν, ποιο ακριβώς θα ήταν το πρόβλημα;

Η δική του συμβολή βρίσκεται στο ότι δεν αρκείται στην αποδοχή του «διακριτικού» γκέι άνδρα που δεν ενοχλεί και δεν αποκλίνει από το πρότυπο. Υπενθυμίζει ότι η αποδοχή δεν είναι πραγματική όταν δίνεται μόνο σε εκείνον που περνά απαρατήρητος. Και ως ηθοποιός και τραγουδοποιός μεταφέρει τον έρωτα και το τραύμα στη δημιουργία του, κάνοντας ακριβώς αυτό που επιθυμεί να υπερασπιστεί το άρθρο: μετατρέπει την προσωπική αλήθεια σε τέχνη.

7. Σπύρος Μπιμπίλας

Η αφοπλιστική ευθύτητα ενός ανθρώπου που δεν επιθυμεί να κρύψει τίποτα

Ο Σπύρος Μπιμπίλας δεν ακολουθεί την προσεκτικά ελεγχόμενη γλώσσα των δημοσίων σχέσεων. Όταν ρωτήθηκε, απάντησε με την αφοπλιστική του ευθύτητα: «Γιατί να κρύψω ότι είμαι γκέι; Εδώ το είπα στη Βουλή». Πρόσθεσε μάλιστα, με το γνώριμο χιούμορ του, ότι είναι «ανενεργός».

Το ενδιαφέρον στην περίπτωσή του δεν βρίσκεται μόνο στην προσωπική δήλωση. Ο Μπιμπίλας έχει συνδέσει την ορατότητα με το επάγγελμα, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν ηθοποιοί που φοβούνται να μιλήσουν μήπως χάσουν δουλειές. Παράλληλα έχει θυμίσει ότι υποδύθηκε ομοφυλόφιλους χαρακτήρες σε διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς τόνους, από την καρικατούρα μέχρι έναν πιο σοβαρό και μελαγχολικό άνθρωπο.

Μπορεί η εξωστρέφειά του να διχάζει συχνά το κοινό. Όμως η απόφασή του να μην επιτρέπει στη σεξουαλικότητά του να μετατρέπεται σε ψίθυρο, είναι καθαρή. Δεν τη χρησιμοποιεί ως εμπορικό τέχνασμα ούτε την παρουσιάζει σαν ηρωισμό. Την τοποθετεί απλώς εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκεται: μέσα στη φυσιολογική αλήθεια της ζωής του.

6. Νίκος Μουτσινάς

Το coming out προς τον εαυτό πριν από το coming out προς το κοινό

Όταν ο Νίκος Μουτσινάς μίλησε εκτενώς για τη σεξουαλικότητά του το 2022, βρισκόταν ήδη για πολλά χρόνια στο κέντρο της εμπορικής τηλεόρασης. Αυτοπροσδιορίστηκε ως γκέι, μίλησε για σχέσεις με γυναίκες και περισσότερες σχέσεις με άνδρες, αλλά κυρίως περιέγραψε τον δρόμο προς την αποδοχή του εαυτού του και τις συζητήσεις με τους γονείς του. Ο πατέρας του, όπως αφηγήθηκε, του είπε να είναι ευτυχισμένος. Η δύναμη αυτής της δήλωσης δεν βρισκόταν στην αποκάλυψη. Πολλοί άνθρωποι πιθανότατα θεωρούσαν ήδη ότι γνώριζαν. Βρισκόταν στο ότι ένας εξαιρετικά δημοφιλής παρουσιαστής μίλησε χωρίς την τηλεοπτική πανοπλία του αστείου. Αργότερα εξήγησε πως το αν είναι ή δεν είναι γκέι δεν θα έπρεπε να αφορά κανέναν, αλλά επέλεξε να μιλήσει επειδή ίσως αυτό βοηθούσε ένα κομμάτι της κοινωνίας και επειδή ο ίδιος αισθανόταν καλύτερα.

Δεν υποστήριξε ότι όλοι πρέπει να κάνουν το ίδιο. Έδειξε όμως ότι η επιτυχία, η αποδοχή από ένα ευρύ κοινό και η ομοφυλοφιλία μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να χρειάζεται η μία να κρύβει την άλλη.

5. Κώστας Φαλελάκης

Όταν η προσωπική εξομολόγηση αποκάλυψε ένα πολιτικό και νομικό κενό

Ο Κώστας Φαλελάκης δεν μίλησε για μια σύντομη εμπειρία ή μια αφηρημένη ταυτότητα. Μίλησε για μια κοινή ζωή είκοσι πέντε χρόνων με τον Μηνά Χατζησάββα. Είπε πως εκείνος τον συμφιλίωσε με την ομοφυλοφιλία του και με πολλούς ακόμη προσωπικούς δαίμονες.

Η ιστορία τους έγινε ευρύτερα γνωστή μετά τον θάνατο του Χατζησάββα. Και τότε αποκαλύφθηκε η σκληρή πλευρά της αορατότητας: ένας άνθρωπος μπορούσε να έχει σύντροφο για ένα τέταρτο του αιώνα και, απέναντι στον νόμο, η σχέση αυτή να μην αντιμετωπίζεται όπως μια ετερόφυλη ένωση. Ο Φαλελάκης δέχθηκε και ακραίες ομοφοβικές απειλές όταν μίλησε δημόσια.

Η δική του παρουσία στη δεκάδα έχει ξεχωριστή σημασία. Δεν μίλησε μόνο για να απελευθερωθεί προσωπικά. Μέσα από το πένθος του εξήγησε στο ευρύ κοινό ότι οι ομόφυλες σχέσεις δεν είναι αφηρημένη «ιδεολογία». Είναι κοινά σπίτια, καθημερινές συνήθειες, φροντίδα, αρρώστια, θάνατος και ο άνθρωπος που μένει πίσω.

4. Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Η αλήθεια ως πρώτη ύλη του έργου

Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης μίλησε ήδη από πολύ παλαιότερα για την ομοφυλοφιλία του, λέγοντας ότι τη συνειδητοποίησε στα δεκατρία του. Περιέγραψε τον κοινωνικό ρατσισμό, την αρχική δυσκολία της οικογένειάς του να το αποδεχθεί, αλλά και σκοτεινές περιόδους κατάθλιψης, εξάρτησης και αυτοκαταστροφής.

Στην περίπτωσή του, όμως, η ορατότητα δεν περιορίζεται στις συνεντεύξεις. Υπάρχει μέσα στην κινηματογραφική του γλώσσα. Οι γκέι επιθυμίες, τα σώματα, οι αποκλεισμένοι, οι μετανάστες και οι νέοι άνθρωποι στο περιθώριο δεν εμφανίζονται στο έργο του για να συμπληρώσουν μια υποχρεωτική «εκπροσώπηση». Αποτελούν βασικό κομμάτι του κόσμου που κινηματογραφεί.

Γι’ αυτό η συμβολή του έχει βάθος. Δεν πρόσθεσε απλώς μια δημόσια δήλωση στο βιογραφικό του. Επέτρεψε στην προσωπική εμπειρία να επηρεάσει το βλέμμα του δημιουργού, σε μια εποχή κατά την οποία ο ελληνικός κινηματογράφος σπανίως έδινε στους ομοφυλόφιλους χαρακτήρες τη δυνατότητα να είναι σύνθετοι, επιθυμητοί και αληθινοί.

3. Δημήτρης Παπαϊωάννου

Η ορατότητα ως ζήτημα προσωπικής αξιοπρέπειας

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δεν έχτισε τη διεθνή του διαδρομή πάνω σε μια δημόσια περσόνα. Άφησε κυρίως το έργο του να μιλήσει: τα σώματα, την επιθυμία, τη θνητότητα, τη μεταμόρφωση και την ομορφιά. Δεν έκρυψε, όμως, την ομοφυλοφιλία του και έχει αναγνωρίσει ότι έβαλε γκέι θέματα στη “μεγάλη πίστα” χωρίς να διεκδικήσει τον τίτλο του επαγγελματία ακτιβιστή.

Το 2024 χαρακτήρισε ζήτημα προσωπικής αξιοπρέπειας το να είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Η συγκεκριμένη φράση συμπυκνώνει ίσως ολόκληρη τη λογική αυτού του άρθρου. Η ορατότητα δεν είναι παράσταση γενναιότητας ούτε υποχρέωση. Για εκείνον είναι η άρνηση να παρουσιάζεται αλλιώς από αυτό που είναι.

Και έχει ιδιαίτερη βαρύτητα όταν προέρχεται από έναν δημιουργό που γνώρισε διεθνή αναγνώριση και ανέλαβε ένα γεγονός τεράστιας εθνικής προβολής, όπως η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Η πορεία του απέδειξε πρακτικά ότι η ανοιχτή ομοφυλοφιλία δεν μειώνει την καθολικότητα ενός έργου. Αντιθέτως, η βαθιά προσωπική ματιά μπορεί να γίνει παγκόσμια.

2. Φώτης Σεργουλόπουλος

Από το coming out στην ορατή γονεϊκότητα

Ο Φώτης Σεργουλόπουλος έχει αναφέρει ότι έκανε δημόσια coming out το 2011, σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Αργότερα περιέγραψε το άγχος που ένιωσε όταν συνειδητοποίησε ότι είναι γκέι και το πόσο τον βοήθησε η δραματική σχολή να βρει ένα πιο ανοιχτό περιβάλλον και ανθρώπους όμοιους με εκείνον.

Η σημασία της δημόσιας στάσης του δεν σταμάτησε εκεί. Ως πατέρας μίλησε ανοιχτά για τη γονεϊκότητα, τον γάμο και τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών, αρνούμενος την ιδέα ότι η σεξουαλικότητα αποτελεί πολιτική ιδεολογία. Όπως επισήμανε, κάποιος μπορεί να είναι γκέι είτε είναι δεξιός είτε αριστερός, δημοκράτης ή αυταρχικός· δεν πρόκειται για παράταξη αλλά για ανθρώπινη πραγματικότητα.

Η ορατή γονεϊκότητά του είχε ίσως μεγαλύτερο κοινωνικό αντίκτυπο από το ίδιο το coming out. Παρουσίασε στην ελληνική καθημερινότητα κάτι που πολλοί συζητούσαν μόνο θεωρητικά: έναν γκέι πατέρα που δεν ζητά ειδική μεταχείριση, αλλά την ίδια αξιοπρέπεια και προστασία που δικαιούται κάθε οικογένεια.

1. Γιώργος Καπουτζίδης

Όταν η προσωπική αλήθεια έγινε σταθερή δημόσια παρέμβαση

Ο Γιώργος Καπουτζίδης βρίσκεται στην πρώτη θέση όχι επειδή είναι πιο διάσημος, πιο θαρραλέος ή “περισσότερο” οτιδήποτε από τους άλλους. Βρίσκεται εδώ επειδή μετέτρεψε μια προσωπική δήλωση σε συνεχή, ήρεμη και ουσιαστική δημόσια παρέμβαση.

Το 2018 μίλησε καθαρά για την ομοφυλοφιλία του και είπε πως δεν είναι ντροπή να είσαι γκέι. Το 2020 διευκρίνισε ότι δεν είχε ξαφνικά κάνει μια αποκάλυψη, καθώς δεν θεωρούσε ότι κρυβόταν. Αργότερα μίλησε για τις σχέσεις, τους έρωτες και τους χωρισμούς που είχε ζήσει ως γκέι άνθρωπος και για το γεγονός ότι η ελληνική μυθοπλασία για δεκαετίες δεν επέτρεπε σε έναν γκέι χαρακτήρα να βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας.

Δεν έμεινε όμως στην αυτοβιογραφία. Έγραψε χαρακτήρες, αντιμετώπισε δημόσιες ύβρεις και επέμενε να εξηγεί, χωρίς να φωνάζει, πώς οι λέξεις και τα στερεότυπα πληγώνουν πραγματικούς ανθρώπους. Παραδέχθηκε μάλιστα ότι πίστευε πως, αν μιλούσε ο ίδιος, θα ακολουθούσαν περισσότεροι καλλιτέχνες, κάτι που δεν συνέβη στον βαθμό που περίμενε, επειδή πολλοί εξακολουθούν να φοβούνται επαγγελματικές συνέπειες.

Ίσως η μεγαλύτερη προσφορά του είναι ότι μίλησε με τρόπο που μπορούσε να ακούσει και ο άνθρωπος που δεν είχε ποτέ ασχοληθεί με το θέμα. Δεν ζήτησε θαυμασμό. Ζήτησε ισοτιμία. Και έδειξε σε πολλά νέα παιδιά ότι η ομοφυλοφιλία δεν τα εμποδίζει να ερωτευτούν, να δημιουργήσουν, να πετύχουν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Τελικά…

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με κάθε δήλωση, κάθε επιλογή ή κάθε δημόσια εμφάνιση αυτών των ανθρώπων. Δεν χρειάζεται καν να τους συμπαθούμε όλους. Η ισότητα δεν προϋποθέτει συμπάθεια και ο σεβασμός δεν σημαίνει αγιοποίηση.

Κανείς επίσης δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει coming out. Υπάρχουν άνθρωποι που προστατεύουν την προσωπική τους ζωή, άνθρωποι που φοβούνται για την οικογένεια ή τη δουλειά τους και άνθρωποι που απλώς δεν θεωρούν ότι χρωστούν εξηγήσεις. Καλά κάνουν. Το δικαίωμα στην ορατότητα περιλαμβάνει και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα.

Όσοι όμως μίλησαν, ειδικά όταν η εποχή ήταν λιγότερο ανεκτική, άνοιξαν μια μικρή χαραμάδα. Κάποιοι την άνοιξαν μέσα από μια συνέντευξη, κάποιοι μέσα από τη δουλειά τους, κάποιοι μέσα από μια σχέση, ένα παιδί ή μια απώλεια. Και μέσα από αυτές τις χαραμάδες μπόρεσαν να δουν φως άνθρωποι που πίστευαν ότι ήταν μόνοι.

Σήμερα η αποκάλυψη γίνεται ευκολότερα και πιο άμεσα μέσω των social media. Αυτό δεν τη μικραίνει…… δείχνει ότι κάτι άλλαξε! Όχι αρκετά, αλλά κάτι. Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική προσφορά όλων αυτών των ανθρώπων: όχι ότι μας είπαν ποιον αγαπούν, αλλά ότι συνέβαλαν ώστε οι επόμενοι να μη χρειάζεται να ζητούν συγγνώμη γι’ αυτό.

Η ιδέα μου είναι αλλά μέχρι την επόμενη φορά…..,

Σας φιλώ, σας χαιρετώ, σας αγαπώ!

Tags: #gaycelebrities #gay #gayactors #ηθοποιός #freedom