Τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνωn

 

Τα #καλοκαίρια εξακολουθούν να είναι όμορφα. Τα καλοκαίρια, όμως, της #παιδικής μας ηλικίας ανήκουν πια στις #αναμνήσεις μας. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.

Το #καλοκαίρι ήταν για τους περισσότερους από εμάς ένα #παιχνίδι: μετρούσαμε #παγωτά και βουτιές στη #θάλασσα. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.

#Κολύμπι, #ποδηλατάδες, βουτιές στη #θάλασσα, παρέες με ξαδέλφια και φίλους, στιγμές ανεμελιάς και ξεγνοιασιάς τα καλοκαίρια των #παιδικών μας χρόνων! Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.

 

Εδώ και λίγες μέρες έχουν κλείσει τα Δημοτικά σχολεία οπότε ξεκίνησε επισήμως το καλοκαίρι των μαθητών και των μαθητριών! Έτσι λοιπόν οι δύο οκτάχρονες φίλες μου, η Φιλιώ και η Κατερίνα, έβαλαν στην άκρη βιβλία και τετράδια, καταχώνιασαν τις σχολικές τους τσάντες και αποφάσισαν να ‘ξεκουραστούν’ όπως μου είπαν χαρακτηριστικά και να απολαύσουν το καλοκαίρι εντός και εκτός πόλης. Και για τις φίλες μου, όπως και για τα υπόλοιπα παιδιά, δεν είναι απαραίτητο να κάνουν κάτι συγκλονιστικό για να περάσουν όμορφα. Αρκεί να νιώθουν την ξεγνοιασιά του διαλείμματος από μαθήματα, πρωινό ξύπνημα και σχολικές/εξωσχολικές υποχρεώσεις.

Αυτό που θυμάμαι έντονα, από την εποχή που έκλειναν τα σχολεία όταν ήμουν παιδί, ήταν το χρόνο που περνούσα με τους γονείς μου. Ένα ολόκληρο τρίμηνο ανοιγόταν μπροστά μου που μου υποσχόταν παιχνίδι, ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα και φυσικά βόλτες, πολλές βόλτες μαζί τους! Θυμάμαι, επίσης, να ανταμώνουμε ξανά, στα Νέα Πλάγια Χαλκιδικής τα πρώτα χρόνια και στην Ουρανούπολη αργότερα, μικροί και μεγάλοι και να αφηγούμαστε όλα όσα είχαμε να αφηγηθούμε από τη χρονιά που είχε μεσολοβήσει από το προηγούμενο καλοκαίρι που είχαμε να συναντηθούμε. Τι θυμούνται, όμως, άλλοι; Η δημοσιογράφος Μαρία Σιώμου ανακαλεί την ‘υποχρέωση’ να διαβάζει καθημερινά για να είναι έτοιμη για τη νέα σχολική χρονιά! Απαίτηση της μαμάς της που ποτέ δεν παράκουσε. Θυμάται, επίσης, τα ταξίδια στη Λέσβο, τόπο καταγωγής της μαμάς της, τη γνωριμία της με το νησί και την άνεση χρόνου που είχε ώστε να διαβάζει λογοτεχνικά βιβλία και να ‘χάνεται’ στις σελίδες των γυναικείων περιοδικών (‘Γυναίκα’ και ‘Εργόχειρο’ κυρίως…) που υπήρχαν στο σπίτι. Η λογοθεραπεύτρια Χρυσάνθη Μέρμελα, από την άλλη, θυμάται περισσότερο την ανυπομονησία που είχε να κλείσουν τα σχολεία και να αρχίσει το καλοκαίρι το οποίο ήταν η περίοδος της απόλυτης ελευθερίας και παιχνιδιού.

‘Το κλείσιμο των σχολείων ήταν πάντα μια στιγμή γεμάτη ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια η χαρά της ελευθερίας και η προσμονή ενός ολόκληρου καλοκαιρού μπροστά μου. Από την άλλη μια μικρή στεναχώρια γιατί αποχωριζόμουν φίλους που αγαπούσα πολύ. Θυμάμαι το καθιερωμένο μπουγέλο στις βρύσες του σχολείου την τελευταία μέρα και τη στιγμή που συνειδητοποιούσα πως θα περάσουν σχεδόν τρεις μήνες μέχρι να ξαναβρεθούμε. Ήταν ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, γεμάτο ενθουσιασμό αλλά και λίγη νοσταλγία, πριν καν ξεκινήσει το καλοκαίρι. Σήμερα, όταν σκέφτομαι εκείνα τα καλοκαίρια, η νοσταλγία τα συνοδεύει ακόμα πιο έντονα. Όχι μόνο γιατί ήταν όμορφα αλλά γιατί γνωρίζω πως εκείνη η αίσθηση της απόλυτης ανεμελιάς, της παιδικής προσμονής και των ξέγνοιαστων ημερών δεν θα επιστρέψει ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Τα καλοκαίρια εξακολουθούν να είναι όμορφα, όμως εκείνα τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας ανήκουν πια στις αναμνήσεις. Και ίσως γι’ αυτό τα θυμόμαστε με τόση τρυφερότητα. Γιατί ήταν στιγμές που δεν ξέραμε τόσο πόσο πολύτιμες ήταν, ούτε ότι κάποτε θα μας έλειπαν τόσο’, εξομολογείται η , Γεωργία Ασημοπούλου, ηθοποιός – δασκάλα  υποκριτικής στη θεατρική ομάδα Θεατροφρένεια Καλαμαριάς.

Τα καλοκαίρια των παιδικών της  χρόνωναναπολεί και η Γαλήνη Παπουλίδου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Καλοκαίρια ξέγνοιαστα και ανέμελα, γεμάτα όμορφες και χαρούμενες στιγμές! Με λαχτάρα όλο το χειμώνα περίμενε τη μέρα που θα συναντιόταν με τα ξαδέλφια της από τον Καναδά, που έρχονταν κάθε χρόνο για τους 3 μήνες του καλοκαιριού. Εκτός από αυτά, έρχονταν και τα ξαδέλφια από τη μεριά του μπαμπά της. Έτσι, 4 οικογένειες, παραθέριζαν στο ίδιο μέρος, στην Αγία Τριάδα – Περαία, σε διαφορετικές φυσικά κατοικίες. Οι παραθεριστές του συγκροτήματος ήταν ίδιοι κάθε χρόνο, οπότε είχαν σταθερή παρέα. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ήταν όλοι μαζί μια μεγάλη παρέα που περνούσε ώρες στη θάλασσα, κολυμπώντας, κάνοντας κανό και ποδήλατο κλπ. Περίμενε βέβαια και τις πιπεράτες συζητήσεις με τις φίλες της γύρω από τους παιδικούς και εφηβικούς έρωτες που με λαχτάρα περίμεναν να δουν και να συναντήσουν. Άπειρες συζητήσεις και αναλύσεις πάνω στο θέμα και τις σχετικές συμπεριφορές.

Οι εξομολογήσεις των συνεντευξιαζόμενων συνεχίζονται αναφέροντας πράγματα που έκαναν στον ελεύθερο χρόνο του καλοκαιριού. Η Χρυσάνθη λέει ότι τον περισσότερο χρόνο τον περνούσε παίζοντας έξω ολημερίς με φίλους και ξαδέλφια από το πρωί ως το βράδυ. Κάθε καλοκαίρι πήγαινε, επίσης, κατασκήνωση που ήταν ίσως το αγαπημένο της κομμάτι γιατί εκεί γνώριζε νέα παιδιά, έκανε καινούργιες φιλίες και συμμετείχε σε πολλές δραστηριότητες όπως πρωτάθλημα βόλεϊ, μπάσκετ, χορού και σκετσάκια.

Τα απογεύματα της Γαλήνης γέμιζαν με τις υπέροχες ποδηλατάδες, τις βόλτες με τα ποδήλατα στην παραλία. Το μόνο αντιπαθητικό μέρος της ημέρας, σύμφωνα με την ίδια, ήταν η υποχρεωτική μεσημεριανή σιέστα. Με τίποτα δεν ήθελε να μένει σιωπηλή και ακίνητη σε ένα κρεβάτι για 2 ώρες, αποκλεισμένη από δραστηριότητες. Κάθε βράδυ ήταν απαραίτητη η βόλτα και η βραδινή έξοδος με την παρέα, με κέφι και χορούς στη ντισκοτέκ της περιοχής, αλλά και στα λεγόμενα ‘μπουζούκια’ της εποχής. Πολύ έντονη η αίσθηση της ενότητας της ευρύτερης οικογένειας και το δέσιμο των γονιών τους με τα αδέλφια τους. Με τα ξαδέλφια της ένιωθε σαν αδέλφια, σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή που είναι πιο απομακρυσμένοι μεταξύ τους. Έντονα χαραγμένα τα οικογενειακά τραπέζια της Κυριακής ή κάποιας γιορτής που μαζεμένα 15-20 άτομα συζητούσαν, γελούσαν και κατέληγαν, συχνά, σε γλέντι! Δεν θα μπορούσε να μην αναφερθεί η Γαλήνη και στην καθημερινή αγωνία που είχε – κι όχι μόνο αυτή – αναμένοντας τη διαφήμιση της νέας ταινίας που θα παιζόταν κάθε βράδυ στο θερινό κινηματογράφο ‘Παρθενώνα’ που βρισκόταν δίπλα στο σπίτι τους. Χαρακτηριστική ήταν η ΄μουσική προετοιμασία’ για το κάλεσμα των θεατών με ποιοτικά τραγούδια της εποχής. Όλες οι εικόνες, τα συναισθήματα, οι μυρωδιές και οι γεύσεις παραμένουν στο μυαλό της ζωντανές και χαραγμένες ανεξίτηλα μέσα τους. Σαν να είναι αποσκευές που τη συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή της. Λέει μάλιστα πως θα ήταν πολύ ωραία να μπορούσαμε όλοι να τα ξαναζούσαμε με τη σημερινή ώριμη ματιά μας, την ανεξαρτησία και το δικαίωμα της επιλογής που έχουμε τώρα πια ως ενήλικες. Για αυτήν πάντως πολλές φιλίες εκείνης της εποχής διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα!

 

Ασφαλώς και η θάλασσα δεσπόζει στις αναμνήσεις όλων. Η καθημερινή εξόρμηση σε αυτήν ήταν από τις ωραιότερες στιγμές της μέρας και από τις αναμνήσεις που ποτέ δεν ‘χάθηκαν’, παραδέχεται η Μαρία. ‘Από νωρίς το πρωί και ως αργά το μεσημέρι στην όμορφη παραλία της Νέας Ηράκλειας και στην Καλαμίτσα (Καβάλα), στην Αγία Παρασκευή και στον Άγιο Ισίδωρο στη Λέσβο… Κολύμπι στα καταγάλανα νερά και παιχνίδι στην ακτή, μοναχικό μεν αλλά το απολάμβανα… Α!και έρευνα για να βρω όμορφα κοχύλια! Το απογευματινό πρόγραμμα συχνά περιελάμβανε βόλτα στο πάρκο και μετά επίσκεψη σε ένα ζαχαροπλαστείο για μια πορτοκαλάδα ή ένα παγωτό. Και θερινό σινεμά, όταν υπήρχε προβολή ελληνικής ταινίας που ήταν κατάλληλη για παιδιά και εγώ αρκετά μεγάλη για να την παρακολουθήσω!’, καταλήγει.

Τα περισσότερα καλοκαίρια της τα περνούσε στο εξοχικό με τους παππούδες της, την αδελφή της και τα ξαδέλφιά της η Γεωργία. Ήταν μια περίοδος γεμάτη ανεμελιά και όμορφες καθημερινές συνήθειες. Κάθε μέρα πήγαιναν για μπάνιο στη θάλασσα, ενώ τα Σάββατα το απόγευμα είχαν πάντα τη δική τους ξεχωριστή θέση, αφού έβγαιναν βόλτες και εξερευνούσαν την περιοχή. Ατελείωτες οι βόλτες με τα ποδήλατα ενώ τα βράδια τα επιτραπέζια είχαν την τιμητική τους. Με δυο λόγια είχαν μετατρέψει το καλοκαίρι σε ένα παιχνίδι: μετρούσαν τα παγωτά που έτρωγαν και τα μπάνια που έκαναν, σαν να κρατούσαν το δικό τους ημερολόγια καλοκαιρινών κατορθωμάτων.

Φτάνοντας στο τέλος αυτής της όμορφης αναδρομής προς τα πίσω προσκαλώ τις κυρίες της παρέας να μοιραστούν μαζί μας τις αγαπημένες τους συνήθειες που είχαν στα παιδικά και εφηβικά τους καλοκαίρια. ‘Μια αγαπημένη καλοκαιρινή συνήθεια ήταν οι διακοπές στο χωριό με τον παππού. Εκεί βρισκόμασταν με τα ξαδέλφια μου, κάναμε ποδήλατο και παίζαμε μπουγέλο, στην πλατεία, μήλα, βόλεϊ μέχρι αργά το βράδυ. Πηγαίναμε, επίσης, για βουτιές στη θάλασσα και τρώγαμε κάθε βράδυ παγωτό’,λέει η Χρυσάνθη για να συνεχίσει η Γεωργία λέγοντας:‘Η πιο αγαπημένη μου καλοκαιρινή συνήθεια ήταν τα αυτοσχέδια θεατρικά που ετοιμάζαμε με τα ξαδέλφια μου και τα παιδιά της γειτονιάς. Άλλοτε βασιζόμασταν σε ιστορίες από βιβλία και άλλοτε γράφαμε μόνοι μας τα έργα. Φτιάχναμε τα σκηνικά, σχεδιάζαμε και κατασκευάζαμε τα κοστούμια μας, μοιράζαμε ρόλους και κάναμε πρόβες με μεγάλη σοβαρότητα. Ήταν ένα ολόκληρο καλοκαιρινό εγχείρημα που κορυφωνόταν στο τέλος του καλοκαιριού, όταν παρουσιάζαμε την παράσταση στην αυλή του σπιτιού μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Είναι από τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις μου και νιώθω τυχερή που μητέρα μου έχει κρατήσει εκείνες τις στιγμές σε βιντεοκασέτες. Κάθε φορά που τις βλέπω είναι σαν να ανοίγει ένα μικρό παράθυρο σε εκείνα τα ανέμελα καλοκαίρια’. Τη σκυτάλη παίρνει η Μαρία για να πει: ‘Διάβασμα και κολύμπι! (συνήθειες που με ακολουθούν… και ώρες ατελείωτες – στην εφηβεία – ηλιοθεραπείας… ‘ψάρεμα’ οστρακοειδών… μύδια, πεταλίδες…) υπό την καθοδήγηση της νησιώτισσας μαμάς μου, που τροφοδοτούσαν όχι μόνο το δικό μας τραπέζι αλλά και πολλών φίλων! Αγαπημένη συνήθεια και τα ταξίδια στη Λέσβο για να δω τη γιαγιά και τις ομορφιές του αγαπημένου νησιού! Α, και κέντημα!!! Καδράκια και σεμέν… ‘πετούσαν’ τα δαχτυλάκια πάνω στο ύφασμα!’. Αγαπημένες συνήθειες, τέλος, της Γαλήνης η θάλασσα με την παρέα, οι ποδηλατάδες, βόλτες, σινεμά και βραδινές ξέγνοιαστες έξοδοι γιατί ήταν ελάχιστοι οι κίνδυνοι τότε. Γενικότερα η καθημερινή συνύπαρξη – συμβίωση με τα ξαδέλφια της!

Κι αν αυτά τα καλοκαίρια πέρασαν, δεν χάθηκαν. Αυτό σκέφτομαι. Δεν χάθηκαν γιατί δεν ξεχάστηκαν. Κι είναι αυτά τα καλοκαίρια που δίνουν χρώμα και αποτελούν πυξίδα στη ζωή μας για τα επόμενα που θα έρθουν και θα μπορούν να έχουν κι αυτά κάτι από την ξεγνοιασιά των παιδικών μας καλοκαιριών! Για την ώρα σας αφήνω γιατί ετοιμάζομαι να πάω στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου με τις μικρές μου φίλες! Όσο για εμάς θα συναντηθούμε ξανά σύντομα μέσα από ένα επόμενο άρθρο!