Απίστευτο Χρυσό μου | Kif Express | Ιωάννης Κυφωνίδης

 Πληκτρολογώ τη θρυλική ατάκα "Απίστευτο Χρυσό μου" του Λάκη Λαζόπουλου ως Πλουσίας στους 10 Μικρούς Μήτσους και το Α.Ι μου απαντά: "Χαίρομαι πολύ για τον ενθουσιασμό σου! Αν αναφέρεσαι σε κάτι συγκεκριμένο που μόλις συνέβη, είδαμε πρόσφατα απίστευτα πράγματα όπως την άγνωστη δωρεά 21 κιλών χρυσού στον Δήμο της Οσάκα, ή τις μοναδικές επιδόσεις των αθλητών μας. Μήπως έχεις κάποιο θέμα συζήτησης στο μυαλό σου ή συνέβη κάτι συναρπαστικό;"

Γελάω...Το πήρε το σύστημα στα σοβαρά. Προσθέτω όμως από δίπλα τη λέξη ατάκα και μου απαντά "Εννοείς τη θρυλική viral ατάκα από τους 10 Μικρούς Μήτσους".

Γιατί όλο αυτό; Γιατί με τη φίλη μου Ματίνα όταν μιλάμε στο κινητό δε λέμε καλημέρα καλησπέρα καληνύχτα αλλά "Απίστευτο Χρυσό μου". Αλλα και με τις συνκολυμβήτριες μου Βίβιαν και Χριστίνα όταν συναντιόμαστε από κοντά στο κολυμβητήριο. Αρχίσαμε να το ψιλολέμε από πρόπερυσι αλλά φέτος το έχουμε παρακάνει. Είναι όμως και όσα βλέπουμε ακούμε και διαβάζουμε που δε μας αφήνουν σε ησυχία και μας ωθούν να ξεστομίσουμε τη θρυλική ατάκα.

"Απίστευτο Χρυσό μου. Έχει μαζευτεί τόση φτωχάντζα στις λωρίδες της πισίνας που δε μπορώ να κάνω προπόνηση. Θα διαμαρτυρηθώ στη δήμαρχο, ξέρεις... την Αράπογλου..."

"Απίστευτο Χρυσό μου. Ο άλλος ήρθε στην πισίνα να προπονηθεί λέει με ένταση. Μα τι ένταση Χρυσό μου να βάλει που θα του φύγει το μαγιό, ξέρεις ξεχειλωμένο, το αγόρασε τότε με τα capital control".

Με τη Ματίνα δε, στήσαμε κάποτε για έναν κοινό μας γνωστό τον Αρτεμη, που κυκλοφορεί το καλοκαίρι με το παπάκι του φορώντας λαστιχένιες παντόφλες το εξής: "Απίστευτο Χρυσό μου. Μυρίζει καμένο λάστιχο. Ο Αρτέμης θα'ναι, ναι χρυσό μου, αυτός με το μεγάλο σόι. Θα φρεναρε με τις παντόφλες του, ξέρεις λάστιχο. Ναι χρυσό μου, αυτός με το μεγάλο κεφάλι. Πήγε σου λέει σε κατάστημα να αγοράσει νέο κράνος και του λέει η πωλήτρια 'Που πάτε κύριε, σε λάθος κατάστημα μπήκατε. Εσείς δε χρειάζεστε κράνος, χύτρα ταχύτητος χρειάζεστε'"

Φυσικά όλα αυτά που λέμε τα λέμε καλοπροαίρετα και ως παιχνίδια ατάκας. Η αλήθεια είναι ότι η Πλουσία δικαιώνεται συχνά πυκνά στο πέρασμα των χρόνων, παρά την ξιπασιά και το βιτριολικό της χιούμορ.

Τις προάλλες ήμουν στα αποδυτήρια του κολυμβητηρίου και ένας συνκολυμβητής μου σχολιάζει "Ωπα Γιαννάκη λουζόμαστε με ....(δε λέω τη φίρμα του προϊόντος που by the way μου έκανε δώρο η Ματίνα)" Κι απαντώ: "Για να μυρίσει Πλούτος Χρυσό μου"

Τις τελευταίες μέρες έφτιαξα ένα μικρό σενάριο, μακάβριο κι αιρετικό, με αφορμή το ποντκαστ του Γιώργου Παυριανού "Μυθικά Πρόσωπα" και το επεισόδιο για τη μυθική Έλλη Λαμπετη. Ο Παυριανός αναφέρεται και στις 3 συναντήσεις του με τη μεγάλη ηθοποιό. Η τρίτη ήταν η κωμικοτραγική γιατί συνέβη με αφορμή την παράσταση "Φιλουμένα Μαρτουράνο" όπου η Λαμπετη πρωταγωνιστουσε και η Σαπφώ Νοταρά, φίλη του Παυριανού συμπρωταγωνιστούσε κι έκλεβε σε δυο σκηνές την παράσταση, γεγονός που σύμφωνα με τις τότε κακές γλώσσες έκανε έξαλλη τη Λαμπέτη.

Σύμφωνα πάντα με τις κακες γλώσσες η Λαμπετη εξόρισε τη Νοταρά σε ένα καμαρίνι ψηλά με επικίνδυνες σκάλες γεγονός που έκανε τη Νοταρά να γκρινιάζει έξαλλη. Ο Γιώργος Παυριανός εκείνο το βράδυ λοιπόν άκουσε τη Λαμπέτη να μονολογεί "Σκασε κωλογρια, σκάσε σκατόγρια, βγάλε το σκασμό επιτέλους" Ενώ μόλις αντίκρισε τον Παυριανό σχολίασε "Την ακούς; Που να ψοφήσει, να ησυχάσουμε".

Όταν άκουσα το συγκεκριμένο σημείο στο επεισόδιο άρχισα να γελάω δυνατά επειδή και η μίμηση ή εάν θέλετε υποκριτική του Παυριανού ως Νοταρά και Λαμπέτη είναι εξαιρετική. Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να φαντάζομαι τη Λαμπέτη να μιλάει ως Πλουσία στο τηλέφωνο με κάποια φίλη της για τη Νοταρά, χωρίς καμία διάθεση ιεροσυλίας και αγένειας ή αναίδειας.

"Απίστευτο Χρυσό μου, αυτή η Σαπφώ δε βγάζει το σκασμό. Που να σκάσει, να πλαντάξει, να ψοφήσει, ξέρεις...τάφος". (Νομίζω πως άλλωστε ο ρυθμός ομιλίας της Γρουμπουλάκη είναι ελαφρώς εμπνευσμένος από τη Λαμπετη)

Βέβαια αναζητήστε το επεισόδιο ολόκληρο του Γιώργου Παυριανού για να μην αδικώ πρόσωπα και καταστάσεις. Η διάθεση μου είναι καθαρά μυθοπλαστική, με μπόλικο black humour. Τιμώντας πάντα το έργο του Γιώργου Παυριανού και τη μνήμη και προσφορά της Ελλης Λαμπέτη και της Σαπφώς Νοταρά.

Τόσο με τη Ματίνα, όσο και με τη Βίβιαν και τη Χριστίνα βλέποντας ακόμη και άσχετα πρόσωπα μονολογούμε: "Μα που πας Χρυσό μου χωρίς ένα jewel box, ξέρεις κοσμηματοθήκη"

Και το πολύ αγαπημενο "Απίστευτο Χρυσό μου, η νοσηλεύτρια του μετρούσε την πίεση γιατί ένιωθε υπόταση και ταυτόχρονα έδινε μια φτωχάντζα συνταγή στην κολλητή της. Η πίεση του ανθρώπου του ανέβηκε στα τάρταρα, ξέρεις....υπέρταση. Αυτή Χρυσό μου θα παίρνει τον απινιδωτή και θα ψάχνει την πρίζα για να τον φορτίσει".

Οι δικές μου αγαπημένες ορίτζιναλ ατάκες της Γρουμπουλάκη είναι: "Οι πίνακες του Τσόκλη, ξέρεις..., αυτοί με τις πέτρες, τις κοτρόνες ναι... Ε, οι πέτρες του Τσόκλη πάθανε ΜΑΛΑΚΑΣΑ. Κατέρρευσαν. Πανικός στα Αθηναϊκά σαλόνια. Σκοτώθηκαν 8 Φιλιππινέζες".

Και "το ξέρεις, αργό τρέξιμο, Πλουσίας" σχολιάζοντας και υπονοώντας τη Γιάννα Δασκαλάκη Αγγελοπούλου ένα χρόνο πριν το 2004 όταν υποτίθεται επισκέφθηκε στο Λονδίνο το Μουσείο της Μαντάμ Τισό και ο φύλακας την πέρασε για έκθεμα, σύμφωνα πάντα με το σενάριο "Που πάτε κυρία μου, είστε έκθεμα".

Αγαπάμε Γρουμπουλακη γιατί είπε και το εξής εύστοχο που κατά μία έννοα είναι και αλήθεια τελικά: "Τον πλούτο πολλοί εμίσησαν, τον πολύ πλούτο ουδείς".

Αυτά και εις άλλα με Υγεία!!! Κορίτσια μου σας αγαπώ γιατί "Απίστευτο Χρυσό μου, ξέρεις Jewel Box".

Coach συγνώμη όταν το παρακάνουμε και μας πιάνει νευρικό γέλιο, το πολύ χλώριο φταίει...