Γιώργος Φωκάς, «Έχουμε ανάγκη από έναν έρωτα που ροκάρει….»

Όταν το Επταπύργιο Ηλεκτρίζεται από το Πάθος της Καρδιάς

Γιώργος Φωκάς, «Έχουμε ανάγκη από έναν έρωτα που ροκάρει….» «Όταν ο έρωτας ροκάρει» Γιώργος Φωκάς & the HardBeats στο Φεστιβάλ Επταπυργίου: «Όταν ο έρωτας ροκάρει»!! Μια μουσική βραδιά όπου ο έρωτας συναντά τον ρυθμό, την ένταση και την ενέργεια της ροκ σκηνής.

Υπάρχουν βραδιές που η μουσική δεν αρκείται στο να συνοδεύει τα συναισθήματα· γίνεται η ίδια συναίσθημα. Η συναυλία «Όταν ο έρωτας ροκάρει» έρχεται να αποδείξει πως ο έρωτας μπορεί να έχει ρυθμό, ένταση και ηλεκτρισμό. Με φόντο το ιστορικό Επταπύργιο, ο Γιώργος Φωκάς δίνει φωνή στις ιστορίες της καρδιάς μέσα από τη δύναμη της ροκ, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο συνάντησης της μνήμης, του πάθους και της μουσικής. Με αφορμή αυτή τη ξεχωριστή βραδιά, συζητάμε μαζί του για τον έρωτα που εμπνέει, τη μουσική που ενώνει και τις στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο.

Συνέντευξη του ταλαντούχου μουσικού Γιώργο Φωκά στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα

– Τι θα ακούσει και τι θα νιώσει το κοινό σε αυτή τη βραδιά; Θα ακούσει αγαπημένα τραγούδια της ελληνικής ροκ σκηνής που έχουν σημαδέψει τη συλλογική μας μνήμη, καθώς και διασκευές τραγουδιών από άλλα είδη, παραδοσιακά και μη, αναπροσαρμοσμένα και αναδιαμορφωμένα με μια πιο σύγχρονη ροκ αισθητική. Φυσικά, δε θα λείπουν και οι δικές μου συνθέσεις από το πρόγραμμα.

Το τι θα νιώσει το κοινό είναι κάτι υποκειμενικό, μιας και ο καθένας βιώνει τη μουσική και την τέχνη με το δικό του τρόπο. Αυτό που πάντα προσπαθώ όμως σε όλες τις συναυλίες μου, είναι μέσα από τη διάδραση και τη μουσική να ταξιδέψουμε παρέα, περνώντας από όλα τα συναισθήματα (χαρά, μελαγχολία, θυμός, γαλήνη, νοσταλγία, έρωτας, αγάπη) και στο τέλος να φύγουμε όλοι λίγο πιο «καθαροί», πιο άδειοι, αλλά και λίγο πιο γεμάτοι.

– Ο τίτλος «Όταν ο έρωτας ροκάρει» έχει ένταση και εικόνα. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα; Η ιδέα γεννήθηκε πριν από πολλούς μήνες, όταν με πήραν τηλέφωνο από το Κέντρο Πολιτισμού - Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, και μου ζήτησαν να συμμετάσχω στο Φεστιβάλ Επταπυργίου 2026. Είναι μια υπέροχη εκδήλωση που γίνεται κάθε καλοκαίρι στην πόλη μας, με πολλή αγάπη, μεράκι και σεβασμό και πλέον αποτελεί θεσμό.

Εννοείται πως απάντησα κατευθείαν θετικά και λίγες μέρες μετά βρεθήκαμε και από κοντά με την κ. Άννα Μυκονίου και τον Αθανάσιο Κολαλά, όπου μου ανακοίνωσαν ότι φέτος το κεντρικό θέμα του φεστιβάλ θα είναι ο έρωτας και αν είχα να παρουσιάσω κάτι σε σχέση με αυτό. Αφού καταλήξαμε σε δυο τρεις εναλλακτικές, θεωρήσαμε ότι το πιο ταιριαστό και για το φεστιβάλ, αλλά και για μένα θα ήταν παρουσιάσω τη ροκ πλευρά του έρωτα.

– Πώς μεταφράζεται μουσικά ο έρωτας πάνω στη σκηνή; Θα έλεγα με πάθος, ένταση, εσωτερική και εξωτερική και με αλήθεια, μιας και είναι κάτι που δε μπορείς να το κρατήσεις κρυφό.

– Ο έρωτας στη ροκ μουσική είναι πάθος, ανατροπή ή εξομολόγηση; Θα έλεγα και τα τρία και μάλιστα σε πολύ έντονο βαθμό. Η ροκ ανέκαθεν, όχι μόνο ως μουσική, αλλά ως τρόπος ζωής, χαρακτηριζόταν πάντα από ένταση, δύναμη, ανάγκη για έκφραση χωρίς συμβιβασμούς και όρια, ρήξη με τα κλισέ και ανατροπή του κατεστημένου. Η εξομολόγηση είναι από μόνη της μέρος της σύνθεσης, μιας και οποτεδήποτε δημιουργούμε κάτι, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα γίνεται μια εξωτερίκευση των πραγμάτων και των συναισθημάτων που έχουμε μέσα μας. Παίρνουμε τις μουτζούρες από το κεφάλι μας και τις μετουσιώνουμε σε μια ζωγραφιά, που ευελπιστούμε να την κατανοήσουν και οι άλλοι.

– Για σένα ο έρωτας έχει περισσότερο μελωδία ή περισσότερο ηλεκτρική κιθάρα; Δε θα μπορούσα να περιορίσω τον έρωτα στον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας, μιας και ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα οικουμενικό, παγκόσμιο, διαχρονικό και πολυδιάστατο. Παρόλα αυτά, μιας και η κιθάρα και το τραγούδι αποτελούν τον κύριο τρόπο έκφρασης και αυτοψυχοθεραπείας μου, είναι και τα βασικά μέσα μετάδοσης των σκέψεων και των συναισθημάτων μου.

– Πόσο διαφορετικό είναι να παρουσιάζεις μια θεματική συναυλία σε έναν χώρο όπως το Επταπύργιο; Για μένα είναι σίγουρα κάτι καινούριο, μιας και είναι η πρώτη φορά, μετά από 20 χρόνια μουσικής πορείας, που θα παρουσιάσω μόνος μου κάτι σε ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ. Είναι κάτι που το κάνω με πολλή χαρά και ανυπομονησία και δε σου κρύβω ότι είναι και μια πρόκληση να ταιριάξω αυτά που θέλω να τραγουδήσω και να μοιραστώ με ένα τρόπο που θα είναι αληθινός και δικός μου, αλλά και δε θα ξεφεύγει από τα πλαίσια του φεστιβάλ και αυτών που περιμένει να δει ο κόσμος.

– Τι σημαίνει για έναν καλλιτέχνη να ανεβαίνει στη σκηνή ενός τόσο ιδιαίτερου φεστιβάλ; Σημαίνει ότι πρέπει να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό, όχι μόνο επάνω στη σκηνή, αλλά και σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας του show, πρώτα απ’ όλα για να υπηρετήσεις την τέχνη και τη μουσική όσο καλύτερα γίνεται, αλλά και για να σταθείς αντάξιος των προσδοκιών όλων αυτών που σε εμπιστεύτηκαν και σου παρείχαν το χώρο, αλλά και αυτών που θα έρθουν να σε ακούσουν. Είναι μια πολύ ευχάριστη πρόκληση.

– Υπάρχει κάποιο τραγούδι του προγράμματος που θεωρείς ότι εκφράζει απόλυτα τον τίτλο της συναυλίας; Υπάρχει ναι. Είναι το «Όταν ο Έρωτας Ροκάρει». Είναι ένα τραγούδι που έγραψα πριν από λίγες ημέρες. Μου είχαν ζητήσει τα παιδιά από το φεστιβάλ αν είχα να τους στείλω κάποιο στίχο από δικό μου τραγούδι που να μιλάει για τον έρωτα. Όταν κατάλαβα ότι δεν είχα κανένα, αποφάσισα να γράψω ένα στίχο, ο οποίος στη συνέχεια έγινε τραγούδι και θα παιχτεί για πρώτη φορά στο φεστιβάλ.

– Αν έπρεπε να περιγράψεις αυτή τη συναυλία με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν; Θα έλεγα αστειευόμενος «Ο Έρωτας ροκάρει» αλλά θα κρατήσω το κρύο χιούμορ μου για τη σκηνή και θα απαντήσω πιο σοβαρά: «Ένταση, δύναμη, αλήθεια».

– Πιστεύεις ότι ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο τον έρωτα ή περισσότερο τη μουσική; Πιστεύω ότι ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη περισσότερο απ’ όλα τον έρωτα για τη μουσική και γενικότερα την τέχνη. Είναι αυτό που λείπει περισσότερο από την καθημερινότητά και τη ζωή μας, και δυστυχώς είναι αυτό που προσπαθούν να μας στερήσουν σε αυτή την εποχή υπερκαταναλωτισμού, υπερέκθεσης και πνευματικής νωθρότητας. Έχουμε ξεχάσει να φροντίζουμε το πνεύμα μας. Και το πνεύμα μας είναι ένας κήπος που πρέπει πάντα να είναι φροντισμένος και ποτισμένος.

– Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι σήμερα να παραμένει κάποιος αυθεντικός στη μουσική του ταυτότητα; Αυτό δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα εύκολο, μιας και όταν η τέχνη γίνεται προϊόν πώλησης, marketing και κέρδους, υπάρχουν πράγματα και δυνάμεις που σε ωθούν σε κατευθύνσεις που ίσως να μην ταιριάζουν με το όραμα που έχεις για τη μουσική και τον εαυτό σου. Ειδικότερα στις μέρες μας και στη χώρα μας, όπου η ποιότητα της mainstream μουσικής έχει υποβαθμιστεί τόσο πολύ και ο μέσος ακροατής δεν έχει εκπαιδεύσει και καλλιεργήσει τον εαυτό του, χρειάζεται πολύ πείσμα και προσπάθεια να μη χάνεις την αυθεντικότητά σου και να μη γίνεις όπως σε βλέπουν κάποιοι ή όπως νομίζεις ότι θέλουν να είσαι.

– Αν ο έρωτας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν το soundtrack αυτής της βραδιάς; Θα σου πω και πάλι το «Όταν ο Έρωτας Ροκάρει» μιας και περιγράφει όλα αυτά τα οποία αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη βραδιά.

– Τι θα ήθελες να μένει στον κόσμο όταν σβήνουν τα φώτα μιας συναυλίας; Θα ήθελα να μείνει ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, ότι είδε κάτι που τον γέμισε και τον ταξίδεψε, άλλα και ένα αίσθημα ανολοκλήρωτου, αυτό που έχουμε όταν τελειώνει ένα ταξίδι και θέλουμε κι άλλο, συνειδητοποιώντας ότι ποτέ δε θα χορτάσουμε.

– Και μια τελευταία ερώτηση: πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτι σε έκανε να... «ροκάρεις» πραγματικά; Είναι πολλά τα πράγματα που με ροκάρουν, κι άλλα τόσα τα πράγματα που με κάνουν να θέλω να ροκάρω. Παρόλα αυτά, θα πω ότι ήταν η γέννηση του γιου μου. Αν παρομοίαζα το συναίσθημα με μια εικόνα θα ήταν σαν την πρώτη πενιά μιας ηλεκτρικής κιθάρας που περνάει μέσα από τα ηχεία και γκρεμίζει τους τοίχους.