Κόβονται εκπομπές κι η τηλεόραση ανακαλύπτει… σοκαρισμένη την ανεργία!

Δικό μου το λάθος, φίλε μου! Στο αρχικό σου κείμενο δεν υπήρχαν έτοιμα μπολτ (εκτός αν εννοούσες τις λέξεις που ήταν κολλημένες), αλλά ο ΝΤΟΥ είναι εδώ για να το διορθώσει αμέσως.

Έκανα το ξεκόλλημα και παράλληλα τόνισα με μπολτ όλα τα κρίσιμα, αιχμηρά σημεία και τις λέξεις-κλειδιά της Πίτσας Στασινοπούλου για να βγάζει μάτι το κείμενο. Ορίστε:

Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Είναι γεγονός ότι τα πράγματα στην ιδιωτική τηλεόραση εδώ και καιρό έχουν ζορίσει πολύ, με τις τηλεθεάσεις να κατρακυλούν στα τάρταρα, σταθερά κολλημένες σε μονοψήφια νούμερα κι αν κάποια εκπομπή εμφανίσει διψήφια - πέριξ του 10% δηλαδή, όχι τίποτα τρελό - πανηγυρίζεται σαν… τρανό σουξέ! Ενώ αν, ω του θαύματος, πλησιάσει το αδιανόητο 20%, ε τότε πετούν βεγγαλικά κι ανοίγουν σαμπάνιες, ξέροντας ότι παρόμοια θαύματα στη σύγχρονη τηλεόραση θα αργήσουν πολύ να ξανασυμβούν και αν… Προφανώς στον ανελέητο ανταγωνισμό με το διαδίκτυο, ο μεγάλος ηττημένος είναι η τηλεόραση, όπως κάποτε στην ίδια θέση βρέθηκε το ραδιόφωνο εκτοπισμένο από αυτήν κι όπως κάποτε το ραδιόφωνο εκτόπισε τον έντυπο τύπο, καθότι στον αέναο πόλεμο των μέσων, φυσικά το πιο σύγχρονο κερδίζει…

Ωστόσο το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ σε συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού αυτός που χάνει έδαφος προσπαθεί να ανακάμψει αναδεικνύοντας ένα δυνατό του σημείο συνήθως διαφοροποιούμενος από τον ανταγωνιστή, η χαμένη τηλεόραση λειτούργησε ντιπ αλλοπρόσαλλα! Καθηλώθηκε στην πάγια βολική συνταγή της ανακύκλωσης, με πανομοιότυπες εκπομπές - αντίγραφα που αναμασούν από το πρωί μέχρι το βράδυ το ίδιο ανούσιο, χιλιοπαιγμένο, βαρετό ή καταθλιπτικό υλικό, με πρόσωπα «καμένα» από καιρό στο γυαλί ή παντελώς αδαή ή προκλητικά γελοία ή γενικώς ανίκανα να κερδίσουν το ενδιαφέρον… εξαντλώντας το περιεχόμενο των εκπομπών σε εμμονικά ξεκατινιάσματα μεταξύ τους, σε απίθανη τοξικότητα, σε εξοργιστική αυτοαναφορικότητα, σε απίθανες γελοιότητες με τοποθετήσεις κάθε άσχετου επί παντός επιστητού και βεβαίως σε ατέρμονες αναλύσεις καθημερινών εγκλημάτων με ολοήμερο ψυχοπλάκωμα στις οθόνες, καθότι «ψυχαγωγία» άνευ «ενημέρωσης» είναι προϊόν… λειψό, άσχετα πώς ερμηνεύει τους όρους κάθε βλήμα του «infotainment» τρομάρα του!

Με συνέπεια ένα ακατανόητο σερί από εκπομπές - καρμπόν σε όλα τα κανάλια, με φαιδρούς που αλληλοκράζονται, κάνουν θέμα τα προσωπικά τους, παριστάνουν τους δαιμόνιους ντετέκτιβ ή σου μαυρίζουν τη ψυχή με τρομολαγνεία, θανατικά, καταστροφές, βιαιότητες, διαστροφές κλπ. για να μη σε αφήσουν «ανενημέρωτο», αφού φυσικά σε «ψυχαγώγησαν» με χορταστικές κατινιές και κουτσομπολιά για κάθε τυχάρπαστο σούργελο, ώστε να απολαύσεις ένα πληρέστατο μενού από μπόλικο σανό μέχρι να σκάσεις! Ε λοιπόν επειδή όχι απλά σκάσαμε αλλά μας βγήκε ο σανός απ’ τα ρουθούνια, φυσικά γυρίσαμε τα νώτα, χαρίζοντας στα βλήματα ωραιότατα πολικά νούμερα με συνέπεια να κοπούν εκπομπές λόγω έλλειψης θεατών…

Κι ενώ μέχρι το κόψιμο, οι ανταλλαγές πυρών μεταξύ τους ήταν στην ημερήσια διάταξη, αίφνης μετά την… τραγωδία θυμήθηκαν (κοίτα να δεις!) τη συναδελφική αλληλεγγύη και βγήκαν λογής "ψυχοπονιάρηδες" με σοκ και δέος να κλαψουρίσουν συντετριμμένοι που "τόσος κόσμος χάνει τη δουλειά του"... εννοώντας κατά βάση παρουσιαστές και πανελίστες, καθώς το τεχνικό ή δημοσιογραφικό προσωπικό παραμένει για να πλαισιώσει τους αντικαταστάτες, άρα η απώλεια αφορά στους ενώπιον κάμερας που δεν κατάφεραν να κρατήσουν τους πελάτες στο μαγαζί... Ωστόσο όλοι τούτοι οι «ευαίσθητοι αλληλέγγυοι» της συντεχνίας, ουδέποτε άκουσα να ψελλίζουν μισή κουβέντα συμπαράστασης για χιλιάδες εργαζόμενων που χάνουν συστηματικά τη δουλειά τους, όταν τα λουκέτα σε εργοστάσια, βιοτεχνίες, επιχειρήσεις, μαγαζιά κλπ. είναι συνήθης καθημερινότητα δίπλα μας! Και μιλάμε για εργαζόμενους με προσόντα και σπουδές, που μοχθούν σκληρά αντί να ξύνονται μπροστά σε μια κάμερα, που η ανεργία γι αυτούς σημαίνει κρίσιμο πρόβλημα επιβίωσης, που οι ανάγκες και υποχρεώσεις τους πνίγουν σαν θηλιά, που η αναζήτηση νέας δουλειάς είναι ατέλειωτος γολγοθάς...

Όλες αυτές οι στρατιές εξαθλιωμένων ανέργων είναι αθέατες για τα τηλεοπτικά ούφο, που σκούζουν μόνο όταν κάποιος ξενέρωτος, αδαής, ανίκανος, φαιδρός κλπ. του συναφιού τους κοπεί, διότι στο δικό τους «προνομιούχο» τσιφλίκι ΔΕΝ γίνεται να ισχύουν οι όροι της ελεύθερης αγοράς που ισχύουν για όλη την.. πλέμπα! Στην δική τους κοσμάρα ο εργοδότης οφείλει να δείχνει μεγαλοψυχία και να δίνει απανωτές ευκαιρίες σε εμπορικά αποτυχημένους με νούμερα κάτω του μηδενός... Ξέρετε ρε σεις πολλά μαγαζιά εκεί έξω με φιλάνθρωπα αφεντικά που κρατούν υπάλληλο ανίκανο να πουλήσει το εμπόρευμα;; Ή θαρρείτε το ιδιωτικό σας κανάλι κάτι διαφορετικό από εμπορική επιχείρηση με διαφορετικούς όρους λειτουργίας;;; Δεν έχετε αντιληφθεί στη γελοία νιρβάνα του πλανήτη που ζείτε ότι είστε αναλώσιμα γρανάζια όπως όλοι μας στην ελεύθερη αγορά;; Με ποια λογική προσδοκάτε «ειδική» ευνοϊκή μεταχείριση σε περίπτωση αποτυχίας και πού αλλού την είδατε;; Επειδή μοστράρετε γκλαμουράτη βιτρίνα θα μένετε στο απυρόβλητο, παρότι φελλοί;;;

Βλέπετε τα εμβριθή «ρεπορτάζ» σας δεν καταπιάνονται ούτε γι αστείο με ανούσια, πληκτικά, μπας κλας θέματα σαν την μάστιγα της ανεργίας και τις επιπτώσεις της στους πληβείους, καθότι εστιασμένα σε φλέγοντα ζητήματα σαν την μπηχτή του τάδε στον δείνα, το πέσιμο στον δείνα για να απαντήσει στον τάδε, τα γκομενιλίκια της σώουμπιζ, τα κοσμικά πάρτι των ινφλουένσερ, τη δήλωση του περιπτερά στη γειτονιά του ξαδέρφου του δολοφόνου, τη μαρτυρία του καφετζή που σύχναζε ο κουμπάρος του βιαστή, την ανατριχιαστική λεπτομέρεια στο βίντεο του τροχαίου κλπ. Μπροστά σε τέτοια καυτά, τρανταχτά κοινωνικά θέματα προς ενημέρωση και ευαισθητοποίηση, τί να φτουρήσει η ανεργία, μη τρελαθούμε! Την οποία ανακαλύπτετε κατάπληκτοι μόνο όταν χτυπήσει τη δική σας πόρτα και το τέρας της ανασφάλειας δείξει τα νύχια του (και) σε σάς… τότε αίφνης εμφανίζεται στο οπτικό πεδίο του «ανέμελου» κόσμου σας, ταράζει την απύθμενη σαχλαμάρα του ευνουχισμένου σας μυαλού κι αρχίζετε σοκαρισμένοι το σκούξιμο…

Καλωσήρθατε λοιπόν καβαλημένοι τηλεαστέρες της ευτέλειας στον πραγματικό κόσμο, που τί παράξενο, εκτός από γελοίο λάιφ στάιλ, έχει και… προβλήματα! Σε αυτόν που άξιοι άνθρωποι της αγοράς, της επιστήμης, της τέχνης, του καθημερινού μόχθου, φτύνουν αίμα για έναν μισθό πείνας που φυσικά δεν τους εγγυάται κανείς και ανά πάσα στιγμή βρίσκονται στο δρόμο, ενώ κάποιοι κλάδοι όπως πχ. των καλλιτεχνών είναι αναγκασμένοι να αναζητούν εργασία δυο και τρεις φορές μέσα στο χρόνο, ζώντας μόνιμα στο ψυχοφθόρο φάσμα της ανεργίας…

Αφήστε λοιπόν τα υποκριτικά κλαψουρίσματα – μετά τα πισώπλατα μαχαιρώματα - γιατί τί να κάνουμε, δεν γίνεται να δουλέψετε όλοι ως δημόσιοι υπάλληλοι στην κρατική τηλεόραση που αδιαφορεί για τα νούμερα, καθότι η αποστολή της είναι άλλη και σοβαρή… Στην ιδιωτική επιχείρηση που προσληφθήκατε, προφανώς αν δεν «τα φέρετε» (τα νούμερα) δεν θα «τα πάρετε» (τα φράγκα), οπότε αλλάξτε το άθλιο μενού σας χθες, πριν αφανιστείτε οσονούπω συλλήβδην και οριστικά! Και μη κοιτάτε που κάποιοι εμετικοί παραμένουν λόγω νούμερων από αντίστοιχης νοημοσύνης θεατές, γιατί όταν κι αυτοί γίνουν φύρα για το αφεντικό, θα δουν φυσικά την πόρτα εξόδου! Κι αν πω ότι… συμπονώ το συνάφι σας εκεί που κατάντησε, μεγάλο ψέμα θα πω κι όπως στρώνει κανείς κοιμάται, έτσι;;;