Μποέμ: Η αθάνατη όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι για τον έρωτα, τη νεότητα και την απώλεια
Με αφορμή τις παραστάσεις στο Επταπύργιο 17, 23, 25, 29 Ιουνίου & 1 Ιουλίου. , σχετικά δείτε εδώ
Η «Μποέμ» (La Bohème) του Τζάκομο Πουτσίνι δεν είναι απλώς μία από τις πιο δημοφιλείς όπερες στον κόσμο· είναι το απόλυτο σημείο αναφοράς για το λυρικό θέατρο και ένας διαχρονικός θρίαμβος του μουσικού βερισμού (κίνημα της όπερας που άνθισε στην Ιταλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Εγκαταλείπει τους μυθικούς ή βασιλικούς χαρακτήρες, εστιάζοντας σε καθημερινά γεγονότα, ρεαλιστικά πάθη και τη ζωή των απλών ή κατώτερων κοινωνικών τάξεων).
Η παγκόσμια πρεμιέρα της, την 1η Φεβρουαρίου 1896 στο Teatro Regio του Τορίνο υπό τη διεύθυνση του νεαρού τότε Αρτούρο Τοσκανίνι, μπορεί να αντιμετωπίστηκε αρχικά με επιφύλαξη από τους κριτικούς της εποχής, όμως η άμεση και θερμή ανταπόκριση του κοινού την καθιέρωσε αμέσως ως ένα παγκόσμιο αριστούργημα.
Η πλοκή εκτυλίσσεται στο παγωμένο, αλλά γεμάτο ζωντάνια Παρίσι γύρω στο 1830, κατά τη διάρκεια της χριστουγεννιάτικης περιόδου. Μέσα σε μια φτωχική, γεμάτη ρεύματα σοφίτα, τέσσερις νεαροί μποέμ –ο ποιητής Ροντόλφο, ο ζωγράφος Μαρτσέλο, ο φιλόσοφος Κολίνε και ο μουσικός Σονάρ– παλεύουν με την εξαθλίωση, την πείνα και το τσουχτερό κρύο. Αντί όμως να λυγίσουν, αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα με ακλόνητη συντροφικότητα, αυτοσαρκασμό και πάθος για δημιουργία. Η εύθραυστη ισορροπία της καθημερινότητάς τους ανατρέπεται αναπάντεχα όταν ο Ροντόλφο μένει μόνος στη σοφίτα και μια νεαρή, γειτόνισσα ράπτρια, η Μιμί, του χτυπά την πόρτα ζητώντας φως για το σβησμένο κερί της. Αυτή η τυχαία συνάντηση θα πυροδοτήσει έναν από τους πιο θρυλικούς, αγνούς και σπαρακτικούς έρωτες στην ιστορία της μουσικής, ο οποίος ωστόσο θα δοκιμαστεί ανεπανόρθωτα από τις κακουχίες και την ανίατη ασθένεια της κοπέλας.
Η γοητεία του Βερισμού και των καθημερινών ηρώων: Η ιδιοφυΐα του Πουτσίνι και των λιμπρετιστών του, Τζουζέπε Τζιακόζα και Λουίτζι Ίλικα, έγκειται στην απόφασή τους να μετατοπίσουν το κέντρο βάρους από τους βασιλιάδες, τους θεούς και τους μυθολογικούς ήρωες στους απλούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Οι χαρακτήρες της «Μποέμ» είναι αναγνωρίσιμοι, ανθρώπινοι και αυθεντικοί. Η μουσική επένδυση ακολουθεί με απόλυτη φυσικότητα τον καθημερινό τους λόγο και τις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις, κάνοντας τον θεατή να ταυτίζεται ακαριαία με τα συναισθήματά τους.
Η δραματική αντίθεση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι: Το έργο είναι δομημένο πάνω σε μια συγκλονιστική συναισθηματική αντίθεση. Η πρώτη και η δεύτερη πράξη σφύζουν από νεανική ενέργεια, χρώμα και ζωντάνια. Η σκηνή στο θρυλικό Café Momus στο Καρτιέ Λατέν αποτελεί ένα ορχηστρικό και χορωδιακό πανηγύρι, στο οποίο ξεχωρίζει το διάσημο, γεμάτο νάζι και πάθος βαλς της Μουζέτα (“Quando men vo”). Αντίθετα, η τρίτη και η τέταρτη πράξη βυθίζουν το έργο στο γκρίζο τοπίο του χειμώνα, της ζήλειας, του χωρισμού και, τελικά, του θανάτου, αναδεικνύοντας πώς η φτώχεια συνθλίβει τα όνειρα και την αθωότητα των νέων.
Μια παρτιτούρα γεμάτη αξεπέραστα αριστουργήματα: Η «Μποέμ» περιλαμβάνει μερικές από τις πιο αναγνωρίσιμες και συγκινητικές άριες του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Η γνωριμία των δύο εραστών στο σκοτάδι προσφέρει το ανεπανάληπτο δίπτυχο “Che gelida manina” (Τι παγωμένο χεράκι), όπου ο Ροντόλφο αποκαλύπτει την ψυχή του ως ποιητής, και “Sί, mi chiamano Mimì” (Ναι, με φωνάζουν Μιμί), όπου η ηρωίδα περιγράφει την απλή ζωή της και την αγάπη της για τα λουλούδια. Η σκηνή κορυφώνεται με το απόλυτα ρομαντικό ντουέτο “O soave fanciulla”, μια στιγμή που έχει σφραγίσει τις καριέρες των μεγαλύτερων τενόρων και σοπράνο της ιστορίας, όπως ο Λουτσιάνο Παβαρότι και η Μαρία Κάλλας.
Η φιλοσοφική διάσταση της απώλειας: Πέρα από την ερωτική ιστορία, η όπερα λειτουργεί ως ένας βαθύς στοχασμός για το τέλος της νεότητας. Στην τέταρτη πράξη, η επιστροφή της ετοιμοθάνατης Μιμί στη σοφίτα αναγκάζει τους ήρωες να αποχαιρετήσουν όχι μόνο την αγαπημένη τους, αλλά και την ίδια τους την ανεμελιά. Η συγκλονιστική άρια του Κολίνε, ο οποίος αποφασίζει να πουλήσει το παλιό του παλτό για να αγοράσει φάρμακα (“Vecchia zimarra, senti”), υπογραμμίζει με μοναδικό τρόπο τη θυσία και την αλληλεγγύη, κάνοντας τον τελικό θρήνο του Ροντόλφο να ηχεί ως ένα από τα πιο σπαρακτικά φινάλε στην ιστορία της τέχνης.
Συνθέτης: Τζάκομο Πουτσίνι (Giacomo Puccini) Λιμπρέτο: Τζουζέπε Τζιακόζα & Λουίτζι Ίλικα (Βασισμένο στο μυθιστόρημα Scènes de la vie de bohème του Henri Murger) Είδος: Όπερα / Βερισμός (Verismo) Δομή: Σε τέσσερις πράξεις Γλώσσα: Ιταλικά Έτος Παγκόσμιας Πρεμιέρας: 1896 (Τορίνο)
Συνθέτης: Τζάκομο Πουτσίνι | Λιμπρετίστες: Τζουζέπε Τζιακόζα, Λουίτζι Ίλικα | Βασικοί Χαρακτήρες: Μιμί (Σοπράνο), Ροντόλφο (Τενόρος), Μαρτσέλο (Βαρύτονος), Μουζέτα (Σοπράνο), Κολίνε (Μπάσος), Σονάρ (Βαρύτονος)
Η «Μποέμ» (La Bohème) του Τζάκομο Πουτσίνι, η όπερα που καθόρισε την έννοια του απόλυτου έρωτα, της καλλιτεχνικής ελευθερίας και της νεανικής ανεμελιάς, παραμένει το πιο αγαπημένο αριστούργημα του παγκόσμιου λυρικού θεάτρου!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου