«Ικέτιδες» από το Θέατρο της Πόλης: Όταν το ερασιτεχνικό θέατρο μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό
Πόσες φορές έχουμε παραβρεθεί σε παραστάσεις ερασιτεχνικών ομάδων που δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα από τις αντίστοιχες επαγγελματικές; Μα και πόσες είναι εκείνες οι στιγμές που σε αφήνουν πραγματικά με το στόμα ανοιχτό, επιδεικνύοντας μια αξιοθαύμαστη επαγγελματική συνέπεια σε όλα τα επίπεδα! Η αλήθεια είναι πως, ως Kulturosupa, νιώθουμε συχνά ότι δεν τις παρουσιάζουμε όσο συχνά τους αξίζει.
Βέβαια, το μεγάλο «πρόβλημα» με εμάς είναι το πώς να τις κρίνουμε. Δεν σου πάει η καρδιά, μα και πώς να τις αξιολογήσεις με αυστηρά θεατρικά κριτήρια, όταν αυτοί οι άνθρωποι ανεβαίνουν στο σανίδι με τόση ανιδιοτελή αγάπη, δημιουργώντας πρωτίστως για τη δική τους ψυχή; Μια παρηγοριά είναι η θέσπιση του τιμητικού βραβείου ερασιτεχνικών ομάδων στα Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης, αναγνωρίζοντας αυτή την κατάθεση ψυχής· αλλά, τελικά, ακόμα και αυτό δεν φτάνει και υποσχόμαστε να είμαστε κοντά τους πολύ περισσότερο.
Ας πάμε όμως στο προκείμενο.
Χθες το βράδυ, στο κατάμεστο Θέατρο Τεχνών, η θεατρική ομάδα «Το Θέατρο της Πόλης» του Συνδέσμου Κατοίκων Συνοικισμού Κωνσταντινουπολιτών Πυλαίας μας εντυπωσίασε βαθύτατα με την παρουσίαση της τραγωδίας «Ικέτιδες» του Ευριπίδη. Πρόκειται για μια ομάδα συγκροτημένη από ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν στην ίδια γειτονιά, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει μια εξαιρετικά αξιόλογη και συνεπή θεατρική δραστηριότητα, παρουσιάζοντας τώρα την τρίτη κατά σειρά επίσημη παραγωγή τους.
Σε επίπεδο παραγωγής, το τελικό αποτέλεσμα στάθηκε επάξια και χωρίς κανέναν ενδοιασμό δίπλα σε οποιαδήποτε επαγγελματική δουλειά του ελεύθερου θεάτρου. Μπορεί κλασικό, βαρύ και δαπανηρό σκηνικό να μην υπήρχε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιήθηκε η σκηνή ώστε να χωρέσει λειτουργικά περίπου 20 νοματαίους με ελάχιστα, σημειολογικά «αξεσουάρ» ήταν υποδειγματικός, καταφέρνοντας να προσδώσει βαθύ περιεχόμενο από το τίποτα. Τα κοστούμια ήταν εξαιρετικά εντυπωσιακά, υψηλής αισθητικής, καλαίσθητα και απόλυτα πιστευτά για την ιστορική εποχή τους. Παράλληλα, τα οπτικά εφέ λειτούργησαν ιδανικά: ο άφθονος καπνός θόλωνε με υποβλητικό τρόπο βάσανα, καημούς και ντέρτια επί σκηνής, ενώ η κορυφαία σκηνή της «βροχινής κάθαρσης» λίγο πριν το φινάλε, σε απόλυτο συντονισμό με τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς, δημιούργησε μια συγκλονιστική αύρα ισχυρού πόνου, αγανάκτησης μα και δικαίου.
Η πραγματική «αρχιτεκτόνισσα» αυτής της μεγάλης επιτυχίας—η οποία φυσικά δεν είναι πρωτόγνωρη για όσους παρακολουθούν την πορεία της—είναι η σκηνοθέτρια Μαίρη Ανδρέου. Μιλάμε, χωρίς καμία αμφιβολία, για μία από τις 10 πιο εμπνευσμένες γυναίκες σκηνοθέτριες της εποχής μας. Ήταν εκείνη που πίσω από την εξαιρετική στιγμή της ομάδας υποστήριξε με σπάνια λεπτομέρεια και ευαισθησία το κείμενο του Ευριπίδη, προβάλλοντας ανάγλυφα τα διαχρονικά μηνύματα του αρχαίου δράματος για τη μνήμη, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, φέρνοντάς τα με ορμή μέχρι το σήμερα. Της αξίζει ένα τεράστιο «εύγε», καθώς διαβλέπει κανείς εύκολα με πόση στοργή και φροντίδα αγκάλιασε αυτό το μεγάλο πλήθος ερμηνευτών, κατευθύνοντάς τους και εμπνέοντάς τους να λειτουργήσουν σαν πραγματικοί επαγγελματίες.
Στο χορογραφικό και κινησιολογικό κομμάτι, ένα εξίσου μεγάλο «εύγε» ανήκει στον Τάσο Παπαδόπουλο, ο οποίος κυριολεκτικά μεγαλούργησε πάνω στην περιορισμένη και απαιτητική σκηνή του Θεάτρου Τεχνών. Κατάφερε να μετατρέψει το έργο σε ζωντανό βίωμα και να καθοδηγήσει τους πρωταγωνιστές έτσι ώστε να κινηθούν με απόλυτη πειθώ, ρυθμό και πλαστικότητα. Ερμηνευτικά, δεν διακρίναμε ούτε για μια στιγμή ίχνος ερασιτεχνικής αφέλειας ή αμηχανίας· αντιθέτως, εισπράξαμε σοβαρότητα, καθαρό λόγο και ένα άξιο ανάστημα από όλο τον θίασο, που άντεξε με υπερηφάνεια το ειδικό βάρος της τραγωδίας. Όσο για την όποια έμμεση παραπομπή στην τραγωδία των Τεμπών, που εύκολα θα μπορούσε να εκβιαστεί λόγω της θεματικής, ευτυχώς πέρασε και δεν ακούμπησε, κρατώντας το αρχαίο κείμενο καθαρό και αυτόνομο. Αξίζει να μνημονευτούν όλοι: Χριστίνα Αηδονίδου, Χρυσάνθη Αθανασίου, Kική Ανδρεάδου, Δημήτρης Γιαννιώτης, Μαρίνα Γκρίντζαλη, Εύα Καλαϊτζή, Τζένη Καλαμπαλίκη, Ρία Καραδήμου, Στέλλα Κεσσοπούλου, Σόνια Λαζαρίδου, Αντιγόνη Μιξαφέντη, Λουλού Παυλίδου, Ελισάβετ Σταυριανίδου, Σαββίνα Στεργιούλη, Κώστας Τζενανίδης, Σμαρώ Τζενανίδου, Γιώτα Τζιμέα.
Το στοιχείο, όμως, που κυριολεκτικά καθήλωσε, μάγεψε και σάρωσε την παράσταση απ' άκρη σ' άκρη, καθ' όλη τη διάρκεια της μίας ώρας και κάτι, ήταν η μουσική. Τα διαφοροποιημένα χορικά και οι μελωδίες μετέτρεψαν το έργο σε ένα απόλυτα μυσταγωγικό δράμα βαθιάς μέθεξης. Αυτή η καθηλωτική ατμόσφαιρα δεν θα ήταν ποτέ η ίδια χωρίς τα δύο πολυτάλαντα κορίτσια που βρίσκονταν ζωντανά επί σκηνής, την Ηρώ Ευθυμίου και τη Σοφία Κεραμάρη. Δύο υπερταλαντούχα πλάσματα που, όπως ακριβώς μας μάγεψαν για δύο συνεχόμενες χρονιές με τις εμφανίσεις τους στις λαμπερές τελετές των δικών μας θεατρικών βραβείων, έτσι και χθες δικαιωματικά καταχειροκροτήθηκαν με όλη μας την ψυχή.
Μπράβο και πάλι μπράβο σε όλους τους συντελεστές, μας συγκινήσατε!
Ενα μικρό δείγμα από το παρακάτω ερασιτεχνικό βίντεο - Φωτογραφίες κειμένου Το Θέατρο της Πόλης
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου