Προσοχή στο … τζακούζι! Από Ρένα Καλπάκη

«Αυτό που αγαπώ σε αυτό το μέρος είναι ότι βρίσκεις μαγαζιά που πουλάνε κάτι εξειδικευμένο! Εδώ θα βρεις λευκά είδη, εκεί εργαλεία, παρακάτω ξηρούς καρπούς. Στην Αυστραλία είναι όλα σε εμπορικά κέντρα!». Είναι η συζήτηση δύο τουριστριών από την Αυστραλία στο εμπορικό τρίγωνο στο κέντρο της Αθήνας για να ακούσω λίγο πιο πέρα μαγαζάτορα με είδη σπιτιού να λέει στον απέναντι με τα βαφτιστικά: «Θα μας κλείσουν όλους! Και το άλλο παραδίπλα πουλήθηκε, θα γίνει ξενοδοχείο!»

Αν κάποτε διάβαζες μεσιτική αγγελία για πώληση ακινήτου γύρω στα 100 τ.μ. πάνω από 1εκ. ευρώ ή γύρω στα 40 τ.μ. στα 500 χιλ., θα έλεγες ότι βρίσκεσαι στο Παρίσι. Τα τελευταία χρόνια όμως αυτό αποτελεί δεδομένη κατάσταση κι εδώ αν το ακίνητο αυτό «κρυφοκοιτάει» την Ακρόπολη. Και αναρωτιέσαι, υπάρχουν Έλληνες υποψήφιοι τέτοιας αγοράς; Ως γνωστόν οι αγοραστές είναι κυρίως ξένοι, πολλοί εκτός ΕΕ, που θέλουν είτε μία οικονομική λύση για μία θέση κάτω από τον ελληνικό ήλιο ή απλώς μία εύκολη πρόσβαση στην ΕΕ. Και φυσικά, δεν ξεχνάμε την επενδυτική ευκαιρία, όπως το παρουσιάζουν τα μεσιτικά γραφεία, του AIRBNB!

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη, όπου τη θέση της περιζήτητης Ακρόπολης παίρνει η θάλασσα. Μία άμεση συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι το κέντρο των πόλεων καθίσταται όλο και λιγότερο οικιστικό και κυρίως βιώσιμο για τους ντόπιους. Το κέντρο της Αθήνας βέβαια μετά την ερημοποίηση της οικονομικής κρίσης, μετεξελίχθηκε σε ένα απέραντο μπουτίκ ξενοδοχείο μαζί με τα AIRBNB. Εμπορικά μαγαζιά με τοπικό χαρακτήρα κλείνουν για να γίνουν ταχυφαγεία ή καφέ, επαγγελματικοί χώροι προσαρμόζονται σε μικρά διαμερίσματα.

«Καλώς ήρθες ανάπτυξη» λένε κάποιοι, καθώς τα συνεργεία ανακαινίσεων δουλεύουν ασταμάτητα! Επενδύσεις και υποδομές όμως που αρχίζουν και σταματάνε ακριβώς στην πόρτα του κτηρίου. Καμία μελέτη, σχεδιασμός και διαβούλευση για το πώς όλες αυτές οι επενδύσεις μπορούν να ενταχθούν στον ιστό της πόλης. Για άλλη μία φορά ο λαϊκός όρος της «αρπαχτής» φαίνεται ότι είναι η ελληνική αντίληψη περί επενδύσεων.

Μερικά παραδείγματα από τις ατελείωτες συνέπειες έρχονται ως απάντηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που η πυροσβεστική καλείται για απόφραξη υπονόμων αφού το αποχετευτικό σύστημα της πόλης δεν αντέχει το φορτίο που δέχεται από τους ανυποψίαστους τουρίστες. Ανεξήγητες υγρασίες στους τοίχους διαμερισμάτων των ενοίκων εμφανίζονται, μέχρι να ανακαλύψουν ότι τα AIRBNB της διπλανής πολυκατοικίας παρέχουν τζακούζι στους πελάτες, τα νερά των οποίων χύνονται στο μπαλκόνι!

Εκτός από αυτά τα τραγελαφικά υπάρχουν και πιο σοβαρές περιπτώσεις. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα σε πολυκατοικία όπου αποδείχτηκε διακίνηση ναρκωτικών σε διαμέρισμα. Η επικοινωνία με τον ιδιοκτήτη του ακινήτου κατέστη ανώφελη αφού πρόκειται για Κινέζο κάτοχο χρυσής βίζας, ο οποίος αφού λαμβάνει το παχυλό ενοίκιο, «κάνει τον Κινέζο» για το θέμα!

Πέρα από τους γείτονες βέβαια, η εμπειρία των ντόπιων επισκεπτών είναι ανάλογη. Μαύρα βαν μεταφοράς τουριστών, ταξί και μηχανάκια σταθμεύουν όπου να’ναι, κυκλοφορούν σε πεζοδρόμους καταστρέφοντας τις υπάρχουσες υποδομές. Τα κατά τόπους σούπερ μάρκετ, όσα επιβιώνουν την εξαγορά σε funds, παρέχουν κυρίως είδη που εξυπηρετούν τον τουρίστα καταναλωτή.

Η φράση ότι «ο τουρισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία» πρέπει να διορθωθεί ως «η μόνη βιομηχανία». Μάλιστα ο «βιομήχανος» πλέον είναι τις περισσότερες φορές κάποιος κάτοχος χρυσής βίζας, που δεν έχει καμία επαφή με τη χώρα. Το ενδεχόμενο κάποιου απρόοπτου συμβάντος που ξαφνικά στρέψει αλλού το τουριστικό κοινό, όπως συχνά μπορεί να γίνει σε μία «μονοκαλλιέργεια», ποιος θα κληθεί να το αποζημιώσει;

Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν εναντίον του ασύδοτου υπερτουρισμού. Ίσως για εμάς είναι αργά για τέτοιες διαδηλώσεις, αφού κιόλας έχουμε πουληθεί…