Λύτρα Φρόσω, «Νιώθω βαθια ικανοποίηση και περηφάνεια για αυτό το βραβείο»

Λύτρα Φρόσω, «Νιώθω βαθια ικανοποίηση και περηφάνεια για αυτό το βραβείο»

Η βραβευμένη σκηνοθέτρια Φρόσω Λύτρα συγκαταλέγεται στις δημιουργούς που υπηρετούν το θέατρο με συνέπεια, ευαισθησία και μια ξεχωριστή εικαστική ματιά. Με πολυετή παρουσία στον χώρο και παραστάσεις που ξεχωρίζουν για τη σκηνική τους ταυτότητα, συνεχίζει να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης και διαλόγου με το κοινό.

Με αφορμή τη βράβευσή της στα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης, μοιράζεται σκέψεις για τη δύναμη της θεατρικής τέχνης, τη δημιουργία και τη βαθιά σχέση του θεάτρου με την κοινωνία.

Συνέντευξη της πολυδιάστατης Φρόσως Λύτρα στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα

-Πώς νιώσατε όταν ακούσατε το όνομά σας για το βραβείο Καλύτερων Σκηνικών;

Ομολογώ πως ένιωσα πολύ μεγάλη ευχαρίστηση και ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη όταν κατάλαβα ότι βραβεύομαι για την σκηνογραφία μου στην παράσταση, του έργου, «Αυτή η νύχτα μένει», του Θάνου Αλεξανδρή. Μιλάμε για ένα πολύ έξυπνο κείμενο – αφήγηση που χώρεσε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δεκαετίες που διένυσε η Ελλάδα, εκείνης του 80.

Αφήγηση με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, ποιητικό ρεαλισμό, πικάντικο χιούμορ εκτυφλωτική λάμψη και ευαισθησία που κατά την ταπεινή μου άποψη δεν είναι καθόλου τυχαίο που σε όποια μορφή και αν παρουσιάζεται από εμπνευσμένους δημιουργούς, γίνεται επιτυχία. Επίσης μιλάμε για την πιο πετυχημένη θεατρική μεταφορά του έργου από τον σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή του Κρατικού Θεάτρου, Αστέριο Πελτέκη.

-Τι σημαίνει αυτή η διάκριση για εσάς και την πορεία σας στο θέατρο;

Το γεγονός ότι συνέβαλα και εγώ με την σκηνογραφία μου σε αυτήν την επιτυχία με κάνει να νιώθω βαθιά ικανοποίηση και περηφάνεια καθώς και μέσα από την αναγνώριση από έναν θεσμό όπως αυτόν, των βραβείων, της Κουλτουρόσουπας.

-Πόσο σημαντική θεωρείτε την ύπαρξη ενός θεσμού όπως τα Θεατρικά Βραβεία που διοργανώνει το σάιτ Κουλτουρόσουπα για το θεατρικό γίγνεσθαι της Θεσσαλονίκης;

Οι θεσμοί που τιμούν τους καλλιτέχνες και στηρίζουν την καλλιτεχνική δημιουργία συμβάλλουν καθοριστικά στο διάλογο μεταξύ θεάματος και θεατή. Όλοι ξέρουμε πως οι καλλιτέχνες που υπηρετούν την τέχνη του θεάτρου στην χώρας μας, που είναι η ίδια η χώρα όπου γεννήθηκε το θέατρο, αμείβονται ίσα ίσα για να επιβιώσουν και τις περισσότερες φορές αυτό θεωρείται τεράστια τύχη! Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν την αξία ενός θεσμού που επιβραβεύει τους κόπους μας και την επιμονή μας να δημιουργούμε κόντρα στο αυτονόητο: Το θέατρο όπως και όλες οι τέχνες στοχεύουν στην αγωγή της ψυχής του θεατή και γι αυτόν τον λόγο είναι βασικό αγαθό τόσο για την ποιότητα της ζωής μας όσο και για την εξέλιξη του πολιτισμού. Οι θεσμοί που τιμούν τους καλλιτέχνες και στηρίζουν την καλλιτεχνική δημιουργία συμβάλλουν καθοριστικά στο διάλογο μεταξύ θεάματος και θεατή.

-Ποια ήταν η βασική έμπνευση πίσω από τα σκηνικά της παράστασης «Αυτή η νύχτα μένει»;

Την έμπνευσή μου για το σκηνικό της παράστασης, άντλησα μέσα από τις μνήμες μου από την ίδια την εποχή και τα σκυλάδικα που έτυχε να μπω λαθραία σαν έφηβη…

-Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε κατά τη δημιουργία τους;

Τσιμέντο, λαμαρίνα, νέον, γιρλάντες με γαρύφαλλα στον αέρα, σώματα που λικνίζονται πάνω σε μπάρες, άδεια ποτήρια και μπουκάλια από ουίσκι, τραπέζια χαμηλά, καντίνες με σόμπα στο ύπαιθρο, ρεσεψιόν φτηνών ξενοδοχείων, επαρχιακά ταξί, ΚΤΕΛ, πίστες και καλλιτεχνικά γραφεία έπρεπε να υπάρχουν όλα αυτά και να χωρέσουν σε μια σκηνή σαν θραύσματα από μνήμες όνειρα και σκοτεινές επιθυμίες … Φοβερή πρόκληση!

-Πόσο μπορεί ένα σκηνικό να αφηγηθεί μια ιστορία χωρίς λόγια;

Η αφήγηση περιείχε πολλά νυχτερινά κέντρα και χώρους που ήτανε αδύνατο να χωρέσουνε σε μια θεατρική σκηνή και αποδοθούν ρεαλιστικά έτσι σχεδίασα ένα αφαιρετικό σκηνικό με δύο τσιμεντένιες πύλες πάνω σε ρόδες μια μετώπη τσιμεντένια με φωτεινές ενδείξεις, είσοδος και έξοδος από ΝΕΟΝ ένα μπαρ – ρεσεψιόν -κυλικείο μια πίστα τσιμεντένια απο δυο ημισέληνους που ενώνονταν στο τέλος του έργου όταν το παρελθόν θα συναντούσε το παρόν και τελάρα από λαμαρίνα που διαμόρφωναν τους διαφορετικούς χώρους όλα πάνω σε ρόδες, και μια τεράστια γιρλάντα από γαρύφαλλα που θα κατέβαινε όταν θα λάμβανε χώρα το σόου.

Οφείλω να αναφέρω τον υπέροχο εικαστικό Τάσο Τελεμίδη του ΚΘΒΕ που την κατασκεύασε με άπειρο ταλέντο και μοναδική τεχνική καθώς και όλο το επιτελείο των εικαστικών και τεχνικών που πραγματοποιούν τα όνειρά μας όσο τρελά και είναι.Το θέατρο εκτός από αλχημιστική επιστήμη είναι η τέχνη της συνύπαρξης των τεχνών και των καλλιτεχνών και όταν βραβεύεται ένας καλλιτέχνης για μια παράσταση στην πραγματικότητα βραβεύονται όλοι που συμβάλανε στην δημιουργία της…

-Ποιες τάσεις ή αλλαγές παρατηρείτε σήμερα στον χώρο της σκηνογραφίας;

Την σχέση μου με την σκηνογραφία θα την χαρακτήριζα παράνομη…. χαχαχα καθώς, σκηνοθετώ πλέον 25 χρόνια και την εξασκούσα μόνο σε δικές μου παραστάσεις με συν δημιουργό τον υπέροχο σκηνογράφο, Μανόλη Παντελιδάκη. Όμως δεν υπάρχει μέρα στην ενσυνείδητη ζωή μου που να μην καταπιάστηκα με το σχέδιο την γλυπτική και την ζωγραφική. ΚΑΙ αν και θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να σπουδάζουν το αντικείμενο τους και να καταπιάνονται μόνο με αυτό, όταν ο σκηνοθέτης Αστέρης και φίλος μου μετά από μια επίσκεψη στο σπίτι μου με προκάλεσε να αναμετρηθώ με την τέχνη της σκηνογραφίας δεν κατάφερα να αντισταθώ και κάπως έτσι έμπλεξα.

-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;

«Θελεστίνα», «Αυτή η νύχτα μένει» και τώρα «Λυσιστράτη» στην Επίδαυρο! Πάντα με το ΚΘΒΕ που τα τελευταία τρία χρόνια έγινε η δεύτερη καλλιτεχνική μου πατρίδα και δεν σας κρύβω πως χαίρομαι ιδιαίτερα και το ευγνωμονώ όπως και εσάς που επιβραβεύσατε αυτή μου την σκανταλιά!!!!

15α ΘΒΘ 2026: Ολοι οι νικητές εδώ – Όλη η Τελετή Απονομής σε βίντεο εδώ – Φωτογραφίες από απονομές εδώ