Αριστοφάνης, Ειρήνη, Νίκος Καραθάνος, Φοίβος Δεληβοριάς,

 Γράφει ο  μαέστρος Μιχαήλ Χατζηαναστασίου για την Κουλτουρόσουπα.

Η ελευθερία δεν χάνεται βίαια.

Παραδίδεται αθόρυβα, με υπογραφή, από ανθρώπους που φοβούνται πως θα χάσουν αυτά που δεν έχουν.

Αρχίστε, αν θέλετε, με την αλήθεια. Ο κόσμος μας, αυτό το περίτεχνο οικοδόμημα που ανακαλύψαμε κάποια πρωινή στιγμή και αποφασίσαμε να αποκαλέσουμε "πολιτισμό", κατάντησε χαμαιτυπείο ολκής. Οχι με την κατηγορηματική αδιαφορία της τύχης. Οχι με τη μεθοδική βαρβαρότητα κάποιας φυσικής καταστροφής. Κατάντησε χαμαιτυπείο με τη συναίνεσή μας. Με τη σιωπή μας. Με την εξαίρετα διατηρημένη, κατηγορηματικά ανανεούμενη δειλία μας.

Διότι στο τέλος κάθε ιστορικής αποτυχίας, αν σκάψεις αρκετά βαθιά, δεν θα βρεις τέρατα. Θα βρεις ανθρώπους σαν εσένα, σαν εμένα, που αποφάσισαν πως η ησυχία αξίζει περισσότερο από τη θύελλα. Και είχαν δίκιο, μέχρι να μην έχουν.

ΕΞΏΦΥΛΛΟ - V

Εδώ και δεκάδες χρόνια, ένα μάτσο σκατόψυχων και έκφυλων υπανθρώπων κυβερνά αυτό που αρέσκεται να ονομάζει "κόσμο". Αυτοαποκαλούνται "ελίτ", με την αδιαφορία του ανθρώπου που ξέρει πως κανείς δεν θα του αντιμιλήσει. Κι έχουν δίκιο, κυρίως γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε.

Σκεφτείτε το για μια στιγμή: η λέξη "ελίτ" προέρχεται από το λατινικό "eligere", που σημαίνει "εκλέγω", "επιλέγω". Δηλαδή, κάποιος τους επέλεξε. Ποιος; Εσείς. Εγώ. Ολοι εμείς, με κάθε ημέρα που επιλέξαμε να μην επιλέξουμε τίποτα.

Σκοταδιστές του κερατά, που υπόσχονται φως και σε εγκλωβίζουν σε ανήλιαγα τούνελ. Και το πιο εκθαμβωτικό κόλπο τους δεν είναι ότι χτίζουν τα τούνελ. Είναι ότι σε πείθουν να τα ονομάζεις "δρόμο προς τα εμπρός". Είναι ότι πουλάνε το σκοτάδι ως ιδιωτική εκδοχή του φωτός. Είναι ότι σε κάνουν να ευγνωμονείς για την αναπνοή που σου επιτρέπουν να κάνεις στον αέρα που σου ανήκει.

Μαθήματα διακυβέρνησης, από ανθρώπους που δεν θα περνούσαν ούτε τα προκριματικά της ανθρωπιάς.

Φωτό 2 - ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ

Ο Σοπενχάουερ έγραψε κάποτε πως "κάθε αλήθεια περνά από τρία στάδια: πρώτα γελοιοποιείται, έπειτα αντιμετωπίζεται με βία, τελικά γίνεται αυτονόητη". Εμείς έχουμε ανακαλύψει ένα τέταρτο στάδιο, πολύ πιο αποτελεσματικό από τα προηγούμενα: η αλήθεια αγνοείται εντελώς, γιατί είναι άβολη, γιατί κοστίζει, γιατί απαιτεί κάτι από εμάς εκτός από ενδιαφέρον στα social media.

Κι όλα αυτά, γιατί φοβάσαι. Φοβάμαι. Φοβούνται. Φοβόμαστε να τα γαμήσουμε όλα, τινάζοντας τις μπάνκες τους στον αέρα. Διότι μαζί με τις μπάνκες τους, τινάζεται στον αέρα και η δική μας βολή. Η δανεική μας ηρεμία. Η πλαστή μας ασφάλεια. Το σπίτι που δεν είναι δικό μας αλλά κοιμόμαστε μέσα του νιώθοντας ιδιοκτήτες. Είναι αξιοπρόσεκτο πόσο ελεύθεροι νιώθουμε μέσα σε κλουβιά που δεν έχουμε δει ποτέ. Η καλύτερη φυλακή δεν έχει κάγκελα. Έχει ενυπόθηκα δάνεια, συνδρομές streaming και την υπόσχεση μιας σύνταξης που δεν θα έρθει ποτέ.

Φωτό 3 -- ΣΟΠΕΝΧΆΟΥΕΡ

Ο Βολταίρος, αιχμηρός όπως πάντα, παρατήρησε πως "είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο, όταν η κυβέρνηση έχει άδικο". Χρειάστηκαν αιώνες για να πάμε ένα βήμα παραπέρα και να ανακαλύψουμε κάτι ακόμα πιο αποτελεσματικό: είναι βολικό να μην έχεις δίκιο, όταν το να έχεις δίκιο σε κοστίζει κάτι.

Δεν χρειάζεται κανείς να σε φιμώσει δια της βίας αν έχει ήδη φροντίσει να σε κάνει να φοβάσαι τη δική σου φωνή. Η λογοκρισία του 21ου αιώνα δεν κατεβάζει κουρτίνες. Ανεβάζει λογαριασμούς. Σε κάνει να σκεφτείς δεκαπέντε φορές πριν μιλήσεις, γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει η εργασία σου, η καριέρα σου, η κοινωνική σου αποδοχή, όλα ευάλωτα, όλα υπό αναθεώρηση.

Και έτσι μαθαίνουμε να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Μέσα σε αυστηρά καθορισμένα πλαίσια. Με προεγκεκριμένη ορολογία. Σε ώρες που εξυπηρετούν.

Φωτό 4 - ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ

Δεν είμαστε κακοί άνθρωποι. Αυτό είναι το χειρότερο μέρος. Αν ήμασταν κακοί, θα μπορούσαμε τουλάχιστον να αυτοτιμωρηθούμε για αυτό. Είμαστε, στην πλειοψηφία μας, άνθρωποι καλόβολοι, εύλογοι, με αξίες που συζητάμε ενθέρμως σε τραπέζια φαγητού και εγκαταλείπουμε στην είσοδο κάθε φορά που το κόστος της πίστης σε αυτές γίνεται ορατό.

Η δειλία δεν είναι έλλειψη θάρρους. Είναι πλεόνασμα υπολογισμού. Είναι ο εγκέφαλος που δουλεύει τέλεια, ζυγίζοντας κόστος και όφελος, καταλήγοντας πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: όχι τώρα, αύριο. Όταν θα είναι ασφαλέστερο. Όταν θα είμαστε έτοιμοι. Όταν θα είναι πολλοί μαζί. Και το "αύριο" διαρκεί δεκαετίες.

Οι τύραννοι δεν κυβερνούν με φόβο, κυβερνούν με την ελπίδα. Τρέφουν κάθε γενιά με αρκετή ελπίδα ώστε να μην αναλάβει τον κίνδυνο να επαληθεύσει αν είναι αληθινή.

Φωτό 5 - ΡΑΜΜΈΝΟ ΣΤΟΜΑ

Υπάρχει μια μόνο ερώτηση που αξίζει να τεθεί σε αυτό το χαμαιτυπείο που αποκαλούμε κόσμο: πόσο ακριβή είναι η δειλία σου; Πόσο κοστίζει καθημερινά η ησυχία σου; Ποια ποσόστωση ελευθερίας δέχτηκες να ανταλλάξεις για τη βολή της υποταγής;

Οι άνθρωποι που σε κυβερνούν δεν σε μισούν. Αυτό είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση. Σε αδιαφορούν παντελώς, εκτός αν γίνεις ενδιαφέρον. Εκτός αν το κόστος της διαχείρισής σου υπερβεί το κόστος της απώλειάς σου. Τότε, και μόνο τότε, γίνεσαι συνομιλητής αντί για αριθμός.

Τινάξτε τις μπάνκες τους στον αέρα. Οχι ως πράξη καταστροφής, αλλά ως πράξη ανάκτησης. Ανάκτησης του χρόνου. Ανάκτησης της γλώσσας. Ανάκτησης του δικαιώματος να βλέπεις τον κόσμο χωρίς τα φίλτρα που τοποθέτησαν εκεί χωρίς να σε ρωτήσουν. Όσο ο φόβος σου είναι "νόμιμος" άλλο τόσο η "ιερή" σου δειλία είναι κατευθυνόμενη επιλογή. Ένα ανίερο κατασκεύασμα και προϊόν τους, με το οποίο σε λοβοτόμησαν εκούσια, μεθοδικά και απάνθρωπα.