Η κομματική ταυτότητα του καλλιτέχνη σε πρώτο πλάνο…

 

Η κομματική ταυτότητα του καλλιτέχνη

σε πρώτο πλάνο…

 «ΣΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΤΩΝ ΦΟΥΑΓΙΕ» από την Πίτσα Στασινοπούλου

Ασφαλώς δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο η δημόσια στήριξη καλλιτεχνών, κυρίως από τον προβεβλημένο χώρο της υποκριτικής και της μουσικής, σε συγκεκριμένα κόμματα… άλλοτε με απλές δηλώσεις συμπάθειας, άλλοτε με παθιασμένα κηρύγματα προπαγάνδας, άλλοτε με συμμετοχή σε κομματικές δραστηριότητες, άλλοτε ως υποψήφιοι σε εκλογικές λίστες κλπ…. κάποιοι εξ αυτών μάλιστα με τόσο έντονη και αδιαπραγμάτευτη κομματική σφραγίδα, ώστε να χαρακτηρίζονται «στρατευμένοι» ως συνώνυμο του φανατικού με παρωπίδες… Ένα σύνηθες φαινόμενο στον καλλιτεχνικό χώρο ανέκαθεν, απλά σήμερα με μεγαλύτερη εξωστρέφεια αλλά και  μοιραίο αντίλογο όπως θα δούμε…

Αφορμή για τα παραπάνω έδωσε η πρόσφατη εμφάνιση των δύο ηθοποιών, της Μαριάννας Τουμασάτου και του Αιμίλιου Χειλάκη στα επίσημα, πανηγυρικά «εγκαίνια» του νέου Τσιπρο-κόμματος, όπου το δημοφιλές δίδυμο σε πρωταγωνιστικό κομματικό ρόλο επί σκηνής, προλόγισε με διθυράμβους την είσοδο του αρχηγού… Προσπερνώ το γεγονός ότι δύο έμπειροι ηθοποιοί, εκπαιδευμένοι επί χρόνια να αποστηθίζουν κατεβατά ρόλων, στη συγκεκριμένη εμφάνιση διάβαζαν μέσα από χαρτιά υποτίθεται «αυθόρμητους»  διαλόγους  επιπέδου σχολικής παράστασης… προσπερνώ επίσης  τους πομπώδεις ύμνους, τους ανόητους παραλληλισμούς με τον συμβολισμό της Πνύκας, τα άστοχα δήθεν αστειάκια περί «κατανάλωσης κομμάτων» ή τον απρεπή χλευασμό για σύμβολο αντιπάλου, όπως το περιστέρι της Καρυστιανού… προσπερνώ τέλος την πολιτική ουσία καθαυτή ενός κόμματος- παρωδία από οικτρά αποτυχημένο τυχοδιώκτη με φιλοδοξία που συναγωνίζεται την ανικανότητά του και η πρόσφατη Ιστορία κατέγραψε στις δραματικότερες σελίδες της με βαριές συνέπειες για τη χώρα…

Εν προκειμένω μένω στην «πρωταγωνιστική» συμμετοχή των δύο ηθοποιών που φυσικά συνεχίστηκε με ανάλογη κομματική προπαγάνδα σε εκπομπές όπου κλήθηκαν, όπως και στη φαιδρή παρουσία με τις  ακατάληπτες δηλώσεις της (ξεχασμένης) Μουτσάτσου που προηγήθηκε στα «εγκαίνια» του κόμματος της Καρυστιανού, όπως και γενικότερα στη  δυναμική συμβολή πολλών ακόμη καλλιτεχνών στην προώθηση κομμάτων…  Από πλευράς κομματικών μηχανισμών είναι προφανώς αυτονόητο ότι επιθυμούν διακαώς και καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια να εντάξουν στις τάξεις τους καλλιτέχνες που με τη δεδομένη προβολή και εγγυημένη αποδοχή από ευρύ κοινό, μπορούν κατ’ επέκταση να επηρεάσουν μαζικά και το κομματικό ακροατήριο των ψηφοφόρων…

Εννοείται ότι οποιοδήποτε κόμμα  θα έδινε ασυζητητί «γη και ύδωρ» σε καλλιτέχνες ειδικά πρώτης γραμμής για να το στηρίξουν με την τεράστια εμβέλειά τους ως πολυπόθητοι κράχτες, ξέροντας ότι αυτό θα μεταφραστεί χειροπιαστά στην κάλπη από τη θαμπωμένη μάζα… άλλωστε δεν υπάρχει περίπτωση να συμμετέχει γνωστός καλλιτέχνης ως υποψήφιος σε λίστα και να ΜΗΝ εκλεγεί πρώτος με διαφορά χωρίς να κουνήσει ούτε δάχτυλο! Τη στιγμή που την ίδια εύνοια αντιμετωπίζει  ακόμα και τυχάρπαστος σελέμπριτι της πλάκας ή φαιδρός ινφλουένσερ της καρπαζιάς, ανίκανος να αρθρώσει δυο λέξεις σε πρόταση ή να χωρίσει δυο γαϊδάρων άχυρα, απλά γιατί την εποχή της κυριαρχίας των μέσων απολαμβάνει δημοσιότητα ως το νούμερο ένα απόλυτο κριτήριο του ευνουχισμένου ψηφοφόρου, ο οποίος για τον εκπρόσωπό του δεν απαιτεί ούτε γνώσεις, ούτε ήθος, ούτε ικανότητες και λοιπά αχρείαστα που αγνοεί και δεν τον αφορούν, παρά μόνο πολυπόθητη δημοφιλία, γνωστά πράγματα…

Φαντάσου τώρα να έχει απέναντί του διάσημο καλλιτέχνη, με επιτυχίες, λάμψη, θαυμαστές, πιστό κοινό, μαχητικό λόγο, προφίλ ενεργού πολίτη με κοινωνικές ευαισθησίες συν πολιτική ορθότητα και να του προτείνει να ψηφίσει το τάδε κόμμα…Υπάρχει κανένας λόγος να περάσει από κρίση τα λεγόμενα ενός παρόμοιου- υποδειγματικού κατά τη γνώμη του προτύπου;; Είναι δυνατόν να σφάλλει ή να παραπλανά ή να κρύβει οποιαδήποτε σκοπιμότητα ένας προβεβλημένος καλλιτέχνης ευρείας αποδοχής που επιπλέον εμφανίζεται στον δημόσιο βίο με ορθό λόγο και άμεμπτο ήθος;; Ποτέ των ποτών κι όποιος διασπείρει ύπουλα ζιζάνια, απλά ανήκει στη κακεντρεχή, κατάπτυστη τάξη των «δολοφόνων χαρακτήρων»! Για τη μεγάλη μάζα των «αθώων», η τυφλή υπακοή στην όποια κομματική προτροπή του ειδώλου είναι δεδομένη, καθότι αποκλείεται να λαθεύει ή να παραπλανά αυτός που θαυμάζεις! Ο θαυμαστός για την τέχνη του είναι αναπόφευκτο να επεκτείνεται υποσυνείδητα και στην προσωπικότητά του κι εκεί άλλωστε ποντάρει για να πείσει, ενισχύοντας κατά περίπτωση το προφίλ του με επιπλέον  «λούστρο» δημαγωγού…

Μα θα μου πεις, πώς είναι δυνατόν να στερείς από τον καλλιτέχνη το δικαίωμα να εκφραστεί ελεύθερα όπως  οποιοσδήποτε  πολίτηςσε ένα δημοκρατικό καθεστώς;; Γιατί δηλαδή όταν στηρίζει δημόσια ένα κόμμα πρέπει να του κολλάμε «ρετσινιές» για εκμετάλλευση δημοφιλίας, δημαγωγία, προπαγάνδα, σκοπιμότητα, ανταλλακτικά οφέλη, αθέμιτη επιρροή κοινού κλπ;; Γιατί αποκλείουμε την υγιή περίπτωση να πιστεύει όντως ιδεολογικά όσα πρεσβεύει ένα κόμμα- άσχετα αν συμφωνούμε ή όχι- και να θέλει να τα προωθήσει  ως αξίες;; Τί μεμπτό υπάρχει σε παρόμοια αγνή πρόθεση;; Ασφαλώς κανένα για όσους ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, που ωστόσο η έμπρακτη ιστορία έχει αποδείξει ότι είναι σπανιότατη στους καιρούς μας και ακόμα σπανιότερη υπό εξαφάνιση η κατηγορία των αγνών οραματιστών! Η συντριπτική, οικτρά αλλοτριωμένη πλειοψηφία (όλων μας), λειτουργεί με κάθε άλλο παρά αγνά ιδεολογικά κίνητρα σε εποχή καθολικής κατάρρευσης ιδεολογιών και αξιών όπου η καχυποψία είναι μοιραίο συνακόλουθο…

Αναρωτιέμαι λοιπόν γιατί ο καλλιτέχνης που έχει κερδίσει τον θαυμασμό για το έργο του, να φορτωθεί ως σκιά την αναπόφευκτη καχυποψία για την κομματική του δράση σε έναν χώρο εκ των πραγμάτων ανυπόληπτο, αναξιόπιστο, διεφθαρμένο έως παρανοϊκό ή σκοτεινό με χίλιες δυο αγιάτρευτες παθογένειες;; Πώς συνδυάζονται το φως της τέχνης με την μίζερη κομματική «καμαρίλα» που ζέχνει μούχλα;;Γιατί αποδέχεται να χρησιμοποιηθεί από παρόμοιο χώρο πονηρά ως δόλωμα;; Και ασφαλώς ΔΕΝ συγχέω την κομματοποίηση με την πολιτικοποίηση, ήτοι την υγιέστατη στάση του αυθεντικού ενεργού πολίτη με νοιάξιμο για τα κοινά, με πολιτική κρίση υπεράνω κομμάτων, με έμπρακτη κοινωνική ευαισθησία, δεδομένου άλλωστε ότι ο καλλιτέχνης και ιδιαίτερα της θεατρικής τέχνης, εφαρμόζει με το έργο του την υπέρτατη πολιτική πράξη- ανώτερη και αποτελεσματικότερη οποιασδήποτε άλλης! Όταν λοιπόν διαθέτει το μοναδικό προνόμιο να επηρεάζει μέσα από το λειτούργημά του καταλυτικά την κοινωνία, τους θεσμούς, τις νοοτροπίες, τα στερεότυπα, τα ήθη, που σημαίνει ότι ασκεί  πολιτική επί της ουσίας υψηλού επιπέδου που θα ζήλευε κάθε πολιτικάντης, τί λόγο έχει να καταφύγει σε μια κομματική σημαία του συρμού;; Είναι δυνατόν να έχει στα χέρια το τέλειο υπερόπλο και να καταγίνεται με φτηνά νεροπίστολα;;; Κι όταν διαλέγει το νεροπίστολο δεν είναι λογική η καχυποψία για μια τόσο παράδοξη επιλογή;;

Δεδομένου επιπλέον ότι μεταξύ πολλών άλλων, αποστολή της τέχνης είναι να γεφυρώνει διαφορές και να ενώνει, ΟΧΙ να  υποδαυλίζει πάθη και να χωρίζει..  Ο καλλιτέχνης που προβάλλει ως σημαία την κομματική του ταυτότητα χάνοντας ασφαλώς μέρος του κοινού του που διαφωνεί, α) ενεργεί διχαστικά αντί της ενότητας που πρεσβεύει η τέχνη ως αγαθό, β) προβαίνει σε αχρείαστη εξωστρέφεια, καθώς η εν λόγω ταυτότητα αφορά σε σεβαστή προσωπική επιλογή καθενός που δεν περιφέρει αγοραία στον επαγγελματικό ή δημόσιο χώρο, εκτός αν εκτελεί «διατεταγμένη υπηρεσία» προπαγάνδας,γ) αξιολογεί την κομματική ιδιότητα υπεράνω (και ενίοτε σε βάρος) του σπουδαίου λειτουργήματος που υπηρετεί, καταλήγοντας να απευθύνει την προορισμένη για όλους τέχνη του, επιλεκτικά σε ομοϊδεάτες κομματικούς οπαδούς…Θέματα επιλογών για προβληματισμό με το ανάλογο τίμημα βεβαίως…