Αγγελίδου Πελαγία: «Νιώθω μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη για αυτή τη διάκριση!»

| Interview

Μια ερμηνεία που συγκίνησε, προβλημάτισε και άφησε έντονο το αποτύπωμά της στο κοινό και την κριτική επιτροπή. Η Πελαγία Αγγελίδου, μέσα από τη βαθιά και απαιτητική της παρουσία στη θεατρική παράσταση «Νέκυια 20 kg», απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας της Χρονιάς 2026, στα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης., επιβεβαιώνοντας τη δύναμη της τέχνης να φωτίζει τις πιο ευάλωτες και ανθρώπινες πτυχές της ύπαρξης. Με αφορμή αυτή τη σημαντική διάκριση, συνομιλούμε μαζί της για την εμπειρία της παράστασης, τις προκλήσεις του ρόλου, τα συναισθήματα που τη συνόδευσαν στη σκηνή και τη σημασία που έχει για την ίδια αυτή η αναγνώριση.

Συνέντευξη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα

-Πώς νιώσατε τη στιγμή που ακούσατε το όνομά σας για το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας;
Εκτός από το να το τσιρίζω; ( γέλια) Ήταν μια στιγμή μεγάλης συγκίνησης και βαθιάς ευγνωμοσύνης. Η αλήθεια είναι ότι όταν δουλεύεις πάνω σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο, δεν σκέφτεσαι ποτέ το ενδεχόμενο μιας διάκρισης. Σκέφτεσαι μόνο πώς θα υπηρετήσεις όσο πιο ειλικρινά τον άνθρωπο που καλείσαι να ενσαρκώσεις. Όταν άκουσα το όνομά μου, ένιωσα πως αναγνωρίστηκε όχι μόνο η δική μου προσπάθεια, αλλά η δουλειά ολόκληρης της ομάδας.

-Τι σημαίνει αυτή η διάκριση για εσάς σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο;
Είναι μια επιβεβαίωση ότι αξίζει να ακολουθείς τον δύσκολο δρόμο, να εκτίθεσαι και να αναμετριέσαι με ρόλους που σε ξεβολεύουν. Καλλιτεχνικά, είναι μια υπενθύμιση της ευθύνης που έχουμε ως ηθοποιοί να αφηγούμαστε ιστορίες που έχουν να πουν κάτι ουσιαστικό για τον άνθρωπο.

-Σε ποιον ή σε ποιους θα θέλατε να αφιερώσετε αυτό το βραβείο;
Στη μαμά μου που με βλέπει από εκεί ψηλά και μου λείπει. Στο σκύλο μου τον Άρη που ανέχτηκε τις πρόβες μου. Στους ανθρώπους που κουβαλούν μια απώλεια και συνεχίζουν να ζουν με αυτήν καθημερινά. Και φυσικά στους συνεργάτες μου, που μοιράστηκαν μαζί μου αυτή τη διαδρομή, καθώς και στον Σάκη Σερέφα για το συγκλονιστικό αυτό κείμενο.

-Η «Νέκυια 25 kg» είναι μια ιδιαίτερη και απαιτητική παράσταση. Τι ήταν αυτό που σας συγκίνησε περισσότερο όταν ήρθατε πρώτη φορά σε επαφή με το έργο;
Η βαθιά ανθρωπιά του. Δεν μιλά απλώς για τον θάνατο ή το πένθος. Μιλά για το τι συμβαίνει στον άνθρωπο όταν η ζωή συνεχίζεται μετά από μια ανείπωτη απώλεια. Με συγκίνησε η τρυφερότητα με την οποία ο συγγραφέας κοιτάζει την ηρωίδα του, χωρίς να την κρίνει ούτε στιγμή.

-Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε στην προσέγγιση του ρόλου σας;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποφύγω κάθε συναισθηματικό εντυπωσιασμό. Η Νίκη δεν ζητά οίκτο. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει. Έπρεπε να βρω αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη διάλυση και στην αξιοπρέπεια.

-Υπήρξαν στιγμές κατά τη διάρκεια των προβών ή των παραστάσεων που σας επηρέασαν βαθιά ως άνθρωπο;

Πολλές. Υπήρχαν βράδια που κάποια φράση του έργου αποκτούσε ξαφνικά άλλο βάρος. Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να παλέψω με τις δικές μου απώλειες. Και εκεί ένιωθα ποσό βαθιά ανθρώπινο είναι αυτό το έργο.

-Πώς διαχειρίζεστε το συναισθηματικό φορτίο ενός τόσο έντονου ρόλου;
Με σεβασμό και πειθαρχία. Προσπαθώ να αφήνω τον ρόλο στη σκηνή όταν τελειώνει η παράσταση. Δεν είναι πάντα εύκολο. Σίγουρα όμως είναι απαραίτητο. Ταυτόχρονα, φροντίζω να θυμάμαι ότι είμαι εκεί για να υπηρετώ μια ιστορία. Δεν χρειάζεται να την κουβαλάω διαρκώς πάνω μου.

-Τι πιστεύετε ότι αγγίζει περισσότερο το κοινό σε αυτή την παράσταση;
Νομίζω η αναγνώριση. Όλοι έχουμε χάσει κάποιον ή έχουμε φοβηθεί ότι θα χάσουμε κάποιον. Η Νίκη μιλά για κάτι πολύ προσωπικό, αλλά ταυτόχρονα πολύ συλλογικό. Την ανάγκη να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη εκείνων που αγαπήσαμε.

-Τι αναζητάτε σήμερα ως ηθοποιός σε έναν ρόλο;
Αλήθεια. Αναζητώ χαρακτήρες που έχουν αντιφάσεις, τραύματα, χιούμορ, αδυναμίες. Ανθρώπους. Όχι σύμβολα.

-Πώς αντιλαμβάνεστε τη σχέση του ηθοποιού με το κοινό σε μια εποχή που το θέατρο καλείται να μιλήσει για δύσκολα και επίκαιρα ζητήματα;
Πιστεύω ότι το θέατρο παραμένει ένας χώρος συνάντησης. Ο ηθοποιός ανοίγει στην ουσία έναν διάλογο με το κοινό χωρίς πάντα να δίνει απαντήσεις. Και σήμερα ίσως χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ χώρους όπου μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μαζί δύσκολες αλήθειες.

-Τι σημαίνει για εσάς η αναγνώριση από τα Θεατρικά Βραβεία της Κουλτουρόσουπας;
Είναι μια ιδιαίτερη τιμή, γιατί προέρχεται από έναν θεσμό που εδώ και χρόνια παρακολουθεί και στηρίζει με συνέπεια το θεατρικό γίγνεσθαι της πόλης. Νιώθω μεγάλη χαρά και ευγνωμοσύνη.

-Πόσο σημαντικοί είναι τέτοιοι θεσμοί για την ανάδειξη και στήριξη του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη;
Είναι πολύ σημαντικοί γιατί φωτίζουν δουλειές που ίσως δεν θα έβρισκαν πάντα τον χώρο που τους αξίζει. Δημιουργούν διάλογο, ενθαρρύνουν τους καλλιτέχνες και ενισχύουν τη σχέση του κοινού με το θέατρο.

-Τι βάρος κουβαλά η «Νέκυια 25 kg» και τι αφήνει τελικά στον θεατή όταν πέφτει η αυλαία;
Κουβαλά το βάρος της απώλειας, της μνήμης και της ενοχής. Όμως δεν αφήνει μόνο σκοτάδι. Νομίζω ότι αφήνει και μια βαθιά αίσθηση κατανόησης. Μας θυμίζει ότι ο πόνος είναι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Και ότι η αγάπη συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και όταν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε δεν είναι πια εδώ.

-Τι θα θέλατε να πείτε στους ανθρώπους που στήριξαν την παράσταση και αναγνώρισαν τη δουλειά σας μέσα από αυτή τη βράβευση;
Ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για την παρουσία τους, την εμπιστοσύνη τους και τη συγκίνησή τους. Το θέατρο ολοκληρώνεται μόνο όταν συναντά το κοινό του. Αυτή η βράβευση ανήκει εξίσου σε όλους αυτους που ήρθαν, άκουσαν την ιστορία της Νίκης και την κράτησαν μέσα τους.