Μιχάλης Ποργιάζης: «Το σώμα μας κρατά μνήμες που καλείται να εκφράσει με κάθε τρόπο..»

Υπάρχουν παραστάσεις που δεν αφηγούνται απλώς μια ιστορία· αφήνουν ένα ίχνος πάνω στον θεατή. Η παράσταση “BIRTHMARK: A dance play” από την ομάδα Choreology επιχειρεί να μετατρέψει το σώμα σε φορέα μνήμης, εμπειρίας και εσωτερικών αποτυπωμάτων. Μέσα από την κίνηση, τη σιωπή και τη σωματική έκφραση, το έργο αγγίζει όσα συχνά μένουν ανείπωτα: τις ρωγμές, τις μνήμες και τα σημάδια που κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του.

Σε έναν κόσμο όπου οι λέξεις συχνά δεν αρκούν, οι δημιουργοί της παράστασης αφήνουν το σώμα να μιλήσει. Να θυμηθεί. Να εκτεθεί. Να αφηγηθεί ιστορίες χαραγμένες κάτω από το δέρμα. Μέσα από αυτή τη συνέντευξη, αναζητούμε όσα γεννήθηκαν πίσω από τη σκηνή και όσα συνεχίζουν να πάλλονται μετά το τέλος της παράστασης.

Συνέντευξη του ταλαντούχου Μιχάλη Ποργιάζη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα

-Τι σηματοδοτεί ο τίτλος “BIRTHMARK” και ποιος είναι ο βασικός πυρήνας της παράστασης;

Birthmark, ή στα ελληνικά το «εκ γενετής σημάδι», είναι κάτι με το οποίο γεννήθηκες, δεν το επέλεξες, και στην πορεία της ζωή σου είτε το αποδέχεσαι, είτε το καλύπτεις, είτε το αφαιρείς. Η έννοια αυτή χρησιμοποιείται στην παράστασή μας κυριολεκτικά και μεταφορικά.

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το έργο και ποια είναι τα βασικά θέματα που διαπραγματεύεται η παράσταση;

Η ιδέα αυτή υπήρχε στο μυαλό μου πολύ καιρό τώρα, μέσα από κάποιες σκέψεις και κάποια βιώματα. Η παράσταση έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση, την αποδοχή ή τη μη αποδοχή και εν κατακλείδι πως ο άνθρωπος να μπορεί να νιώθει ο εαυτός του μέσα στο σώμα του.

-Πώς θα περιγράφατε τη σωματική “γλώσσα” που χρησιμοποιείτε στο BIRTHMARK;

Η σωματική γλώσσα που χρησιμοποιώ είναι άλλοτε απλή, ήσυχη, άλλοτε έντονη, θορυβώδης, δυνατή. Αναλόγως το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί.

-Με ποιον τρόπο συνδυάζεται ο χορός με το θεατρικό στοιχείο στο έργο;

Ο χορός παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δεδομένου ότι η παράσταση είναι καθαρά χορευτική και δεν υπάρχει καθόλου λόγος, οπότε οι χορευτές καλούνται να περάσουν όλα τα μηνύματα μέσα από τις κινήσεις τους, το σώμα τους και το πρόσωπό τους.

-Πώς κατορθώνετε να συγχρονίσετε όλους αυτούς τους χορευτές;

Κάθε χρόνο στήνω την παράσταση με τους χορευτές που έχω στο πρόγραμμα Choreology, το οποίο τρέχει ετησίως από Σεπτέμβρη μέχρι Ιούνιο. Από την αρχή οι χορευτές (που τις περισσότερες φορές έχουν διαφορετικό υπόβαθρο, εμπειρίες, ηλικίες κλπ.), μαθαίνουν να συνυπάρχουν και να δουλεύουν μαζί σαν ομάδα, οπότε αυτό με βοηθάει αρκετά στο να μπορέσω να τους περάσω την ιδέα μου και να τους συντονίζω στις πρόβες.

-Υπήρξε κάποιο προσωπικό βίωμα που το πυροδότησε;

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένο αν και θεωρώ ότι υποσυνείδητα σίγουρα κάτι θα υπάρχει σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.

-Πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός;

Ο αυτοσχεδιασμός σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο στο χορό γενικά, πόσο μάλλον στο χοροθέατρο. Για να μπορεί ο κάθε χορευτής να πει τη δική του ιστορία, όπως ο ίδιος τη νιώθει.

-Υπάρχουν επιρροές από συγκεκριμένα ρεύματα σύγχρονου χορού ή θεάτρου;

Τα χοροθέατρα της Ευρώπης και ιδιαίτερα της Ολλανδίας, αποτελούν πάντα πηγή έμπνευσης για μένα, ωστόσο πάντα κρατάω σαν βάση τις βασικές αρχές χοροθεάτρου όπως πρώτη παρουσίασε η Pina Bausch.

-Πώς καθοδηγείτε τους χορευτές ώστε να εκφράσουν συναισθήματα χωρίς λόγο;

Το πρώτο ζητούμενο για μένα είναι να αντιληφθούν πλήρως την ιδέα, το νόημα, τι θέλουμε να πούμε στο κάθε μέρος της παράστασης. Μετά να ταυτιστούν με την μουσική και να μπορέσουν μέσα από δικά τους βιώματα να βγάλουν τα συναισθήματα τους μέσω της κίνησης.

-Τι σας συγκινεί περισσότερο ως καλλιτέχνη σε αυτό το έργο;

Θα ακουστεί τετριμμένο αλλά και σε αυτό και σε όλες τις προηγούμενες παραγωγές με συγκινεί το πώς βλέπω μια ομάδα χορευτών να γίνονται ένα, να βγάζουν πτυχές του εαυτού τους που ούτε αυτοί ήξεραν ότι υπάρχουν και να εξελισσόμαστε όλοι μαζί μέσα από αυτό.

-Τι σημαίνει για εσάς το σώμα ως φορέας μνήμης και ιστορίας;

Το σώμα μας καλώς ή κακώς θυμάται πράγματα που δεν επιλέξαμε και δεν λέμε με λόγια, αλλά αυτά μας έχουν διαμορφώσει. Άλλα τα αναγνωρίζουμε συνειδητά, άλλα απλώς υπάρχουν και μας κινούν.

-Πιστεύετε ότι το έργο αφήνει χώρο για πολλαπλές ερμηνείες;

Σίγουρα και αυτός είναι ο σκοπός του, καθώς και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του χοροθεάτρου.

-Ταυτίζεται το κοινό;

Καθένας από το κοινό σίγουρα θα βρει τον εαυτό του μέσα στην παράσταση, γιατί το «σημάδι», το «ίχνος», είναι κάτι που έχουμε όλοι μας, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, που πάντα υπήρχε εκεί.

-Ποιο “ίχνος” θέλετε να αφήσει αυτή η παράσταση στο κοινό;

Το θέμα της παράστασης δεν είναι κάτι επίκαιρο. Είναι κάτι διαχρονικό και θα ήθελα ο κόσμος που θα το παρακολουθήσει να μπορέσει να βρει τον εαυτό του μέσα σε αυτό, να προβληματιστεί, να ταυτιστεί.

-Ποιο είναι το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα;

Γενικά δεν θέλω να ορίζω συγκεκριμένα τα πράγματα. Σίγουρα θέλω να εξελίσσομαι και εγώ καλλιτεχνικά και προσωπικά, οπότε όταν νιώσω ότι κάτι είναι πρόκληση για μένα θα είναι το έναυσμα μου.

Ευχαριστώ!