AI - MILIA ή αλλιώς όταν η Αιμιλία Υψηλάντη βασικά παίζει τον εαυτό της

Γράφει η Νταίζη Λεμπέση για την Κουλτουρόσουπα

Με πήρε τηλέφωνο πριν από μέρες και με το γνωστό ύφος μου είπε έλα το Σάββατο να με δεις. Πρόσεξε με δεν έχει ερωτηματικό. Και της είπα Αιμιλία μου εκεί θα είμαι.

Από το ξημέρωμα σεργιανίζει από θέατρο σε θέατρο, Αθήνα Πειραιά, Πειραιά Αθήνα και κατέληξα στο Θέατρο Αργώ, στο σπίτι της για να την δω

Κανείς δε με είχε προετοιμάσει για το τι θα δω. Η Αιμιλία σκέτη χωρίς πολλά πολλά, ούτε σκηνικά, ούτε προτζέκτορες, η ίδια μόνο σκέτη κοιτώντας μας βαθιά μέσα στα ματιά μας διηγείται την ζωή της.

Η οποία ζωή όπως αντιλαμβάνεσαι δεν είναι απλή. Και πως θα μπορούσε να είναι. Διότι ο Θεός όταν γεννήθηκε η Αιμιλία είχε κέφια και είπε κοίταξε να δεις δε θα σε κάνω έναν απλό καθημερινό άνθρωπο.

Θέλω να πω πως όταν μου μιλάνε για αγώνα, συγκεκριμένοι άνθρωποι έρχονται στο νου μου. Η Αιμιλία ήταν, είναι και θα είναι ένας από αυτούς. Και αισθάνομαι πολύ τυχερή που τέτοιες προσωπικότητες μου δίδαξαν στη πράξη, στην ουσία τι πάει να πει αγωνίζομαι για τα πιστεύω μου, για τις ιδέες μου, για τις Γυναίκες, για τον πολιτισμό.

Η Αιμιλία υπήρξε μεταξύ άλλων Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και κατά την ταπεινή μου άποψη άφησε ιστορία. Επί των ημερών της κλείσανε τα θέατρα οι παραγωγοί - θιασάρχες στο περίφημο lockdown με Πρόεδρο της ΠΕΕΘ τον άλλο σπάνιο Νίκο Κούρκουλο. Κάπου μέσα στα συρτάρια του σπιτιού μου έχω την επιστολή που λέει ότι κλείνουν τα θέατρα της ΠΕΕΘ με δύο υπογραφές: του Νίκου Κούρκουλου και του μπαμπά μου. Θα πρέπει εδώ να σου πω ότι τότε η ΠΕΕΘ ήταν όλα τα Θέατρα μαζεμένα. Και Πρόεδρος της ΠΟΘΑ ο άλλος σπάνιος Τίμος Περλέγκας.

Όπως αντιλαμβάνεσαι εγώ σε αυτό που είδα σήμερα πέρασε flashback όλη μου η ζωή. Η Αιμιλία με ξέρει κυριολεκτικά από την κοιλιά της μαμάς μου. Οι σχέσεις της με τους γονείς μου αλλά και τη γιαγιά μου ήταν είναι και θα είναι σχέσεις ζωής.

Στην πιο ώριμη της φάση, αποφάσισε να παίξει στο σπίτι της τη ζωή της. Αυτή που από το ροζ σπίτι με την αυλή και την κατακόκκινη τριανταφυλλιά καταλήγει στην Αθήνα με στάσεις ανάμεσα σε Θέατρο, Πολιτική, Κινηματογράφο και Δημοσιογραφία. Το κορίτσι το ξανθό με τα γαλανά μάτια που όμως έχει και πολύ μυαλό και πολύ πείσμα μας εξιστορεί τα όνειρα, τη μητρότητα, τους αγώνες, τη φυλακή, τους έρωτες που όσο οι άλλοι σου λένε όχι τόσο περισσότερο θεριεύουν γιατί τι πάει να πει έρωτας χωρίς πάθος, χωρίς να σε συνεπάρει η τρέλα; Μιλάει για ουτοπίες και πολύ την αγαπώ γιατί μια από τις τελευταίες της είναι το Θέατρο Αργώ. Το έφτιαξε από την αρχή. Για να διαλέγει εκείνη το ρεπερτόριο. Να είναι αφεντικό του εαυτού της. Να ακούει τα νερά κάτω από το Αργώ και να σκάει χαμόγελα. Να διηγείται εμπνευσμένες συναντήσεις με τεράστιους και τεράστιες Κουν, Μινωτή, Ελύτη, Μελίνα, Κούρκουλο, Κίττυ Αρσένη, Χαρίλαο Φλωράκη. Να σου λέει τώρα στο γραφειάκι του Κουν έπεισε να υπογράψουν οι Κουν, Μινωτής και Ελύτης. Έτσι απλά. Γιατί το ξαναλέω ο Θεός είχε πολλά κέφια όταν γεννήθηκε η Αιμιλία.

Θα πας να την δεις για την Αλήθεια της. Θα πας να την δεις για την αμεσότητα της. Θα πας να την δεις για την ιστορία της. Θα πας τους νεότερους να την δουν για να μάθουν. Θα γελάσεις, θα συγκινηθείς, θα μάθεις και κάπου προς φινάλε θα συγκινηθείς ακόμα πιο πολύ.

Και να σου πω; Δεν είναι ότι ήμουν απλά απροετοίμαστη. Είναι που συγκινήθηκα πάρα πολύ. Είναι που την καμαρώνω. Είναι που την θαυμάζω και δεν θαυμάζω εύκολα στις μέρες μας. Είναι που είναι σημείο αναφοράς μου. Είναι που είναι μεγάλη η στιγμή της. Είναι που επίσης δεν έχεις να πας πουθενά κυρά μου. Τα φινάλε τα μιλούν και τα ζουν αυτοί που δεν έχουν ουτοπίες. Πχ καινούργια ουτοπία που μόλις μου έσκασε: Εάν δεν το πας στη Θεσσαλονίκη θα σε σκοτώσω. Και το λέω δημόσια.

Υ.Γ. Νομίζω μετά τη Φωλιά του Κούκου, που σαφώς έχω δει και θυμάμαι ακόμα κι ας ήμουν κοριτσάκι και τη Γηραιά Κυρία που δεν ήμουν τόσο κοριτσάκι, το AI-MILIA θα κρατήσει καιρό, δεν πάει με τη σεζόν, πάει με το Χειροκρότημα κυρά μου.