Το φανταστικό σόου της Γκρέις Τζόουνς στο Σάνη
Είδε ο Γιάννης Τσιρόγλου και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Ξεπερνάμε τις διαπιστώσεις, πως το Σάνη Φεστιβάλ έχει ξεφύγει από τη σφαίρα ενός ακόμα μουσικού πανηγυριού στην Ελλάδα καθώς με τις συμμετοχές του προγράμματος ανέβασε πολλά λέβελ, σαφώς δεν παράγει έργο, αλλά δίνει τη δυνατότητα να χαρείς μεγάλες φίρμες που θα έτρεχες στο εξωτερικό να δεις και φυσικά η φυσική τοποθεσία παραμένει αγέρωχη εκεί ψηλά στο λόφο αγναντεύοντας το Αιγαίο.
Έτσι και η προτελευταία εκδήλωση έκρυβε ένα σπάνιο όνομα με μακρά ιστορία στο χώρο της ντίσκο αλλά πρόκειται για καλλιτέχνες που μαζί με το βίο τους παραμένουν μύθοι στο καλλιτεχνικό στερέωμα άσε που η κυρά Γκρέις Τζόουνς, οδεύει προς τα 80 της με απίστευτη ενέργεια, χάρη και μια αναλλοίωτη φωνή που σε κατακτά.
Για να τα βιώσουμε όλα αυτά αρκετά υπομονετικά περιμέναμε ως τις 10 ώστε κάπου στο βάθος της σκηνής και με αυτοσχέδιο σκηνικό τέχνασμα να εμφανιστεί η ανδρόγυνη μορφή της καθισμένη φυσικά στον χρυσοποίκιλτο θρόνο της αρχίζοντας ένα πρόγραμμα που κατέρριπτε ένα μέρος της ιδιόμορφης κακής της προσωπικότητας. Τουλάχιστον έτσι έλεγαν περιοδικά και εφημερίδες του παρελθόντος, όπως δυσπρόσιτη, περίεργη, ακοινώνητη και βάλε… Τίποτα από αυτά δεν «έπαιξαν» ακόμη και το καλωσόρισμα που δεν μπήκε καν στο κόπο να μάθει μια ελληνική λέξη όπου με χαριτωμενιά αντιπαρήλθε λέγοντας σε όλες τις άλλες και ίσως, κάπου, κάποτε θα μας έλεγε ένα γεια χαρά…
Άλλωστε ποσώς μας ενδιέφερε καθώς σαγηνευτικά ξεχύθηκε οργώνοντας τη σκηνή και με το …καλημέρα μας κατέκτησε από μια κυριολεκτικά εμφάνιση χειμαδιό… Που από τη μια τόνιζε τον ντιβίστικο χαρακτήρα της, και από την άλλη προσδοκούσε να την ακολουθήσουμε σαν πιστοί υπήκοοι στην μουσική της αυτοκρατορία.
Δεν ζήσαμε την εποχή της ντίσκο αλλά σίγουρα μια καλή γεύση εισπράξαμε βλέποντας την να χαριεντίζεται με το κοινό, να συνομιλεί μαζί του, να μεταμφιέζεται σχεδόν επί σκηνής, να πίνει το κρασάκι της δις φορές, να λαχταρά μια μπανάνα και να την τρώει, αλλά κυρίως να αυτοσαρκάζεται χωρίς κανένα κόμπλεξ, άνετη, κυρίαρχη, απολαυστική, τι να λέμε τώρα…
Αλλά και το κοινό στάθηκε δίπλα της λαχταρώντας να την απολαύσει τόσο που από τα μέσα και μετά πέρασε μπροστά στη σκηνή και κανένας δεν έπαιρνε τα μάτια από πάνω της…
Δεν τελειώσαμε, για κάποιους θεατές επιφύλασσε και τυχερά, ανεβάζοντας μια θαυμάστρια και σχεδόν ερωτοτροπούσε μαζί της, υπέγραφε δίσκους βινυλίου, αυτές οι μεγάλες πλάκες… που κάποιοι κουβάλησαν μαζί τους, σε άλλους αφίσες μέχρι και πίνακα ζωγραφικής με την αφεντιά της και όταν ζέστανε για τα καλά το κλίμα καβατζάρισε έναν νταβραβτισμένο, ανεβαίνοντας στην πλάτη του και σουλατσάρισε ανάμεσά μας στέλνοντας χαμόγελα και πολλά φιλιά. Φυσικά τα κινητά πήραν φωτιά, τέτοιο αυθεντικό σόου πότε να σου ξανατύχει, μα και πότε να μας ξανάρθει… όχι, όχι δεν εννοώ το μακάβριο.
Μια βραδιά λοιπόν που και μουσικά ξεπέρασε τα προσδοκώμενα με πολλές επιτυχίες αλλά και τραγούδια που έγιναν δικά της όλα παρουσιασμένα πάνω της όπως πριν το κλείσιμο πήρε το αγαπημένο της χουλα χουπ και επί δεκάλεπτο λικνιζόταν στους ρυθμούς της. Άψογη, επικοινωνιακή, γεμάτη ενέργεια με άλλα λόγια, τη θέλουμε στη παρέα μας γιατί μας κατέκτησε.
Πραγματικά, χάσατε όσοι δεν ήσασταν βράδυ Σαββάτου στο αψεγάδιαστο Σάνη Φέστιβαλ, το οποίο και ευχαριστούμε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου